အောက်ပါအခြေအနေသည် ယခင်က ဖော်ပြခဲ့သော အန္တိခရစ်များ၏ သရုပ်သကန်များအနက် မည်သည့်အမျိုးအစားအောက်တွင် ကျရောက်သည်ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြီး ပိုင်းခြားသိမြင်လော့။ နေ့စဉ် မိုးသောက်မှ မိုးချုပ်အထိ အလုပ်လုပ်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီး အတော်လေး တာဝန်ယူတတ်ပုံ ပေါ်သည်။ သို့တိုင် သူ့ကို မြင်ရခဲပြီး သူသည် အလွန်အလုပ်များနေကာ အားလပ်ချိန်မရှိဟု ယူဆရပြီး မိမိ၏တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် အဖိုးအခပေးနေပုံရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းတို့၏ နေထိုင်ရာနေရာများနှင့် ခြံဝင်းထဲ၌ လုပ်စရာအလုပ်များ ရှိလာသောအခါ ငါတို့သည် ထိုအလုပ်၌ ၎င်းတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ငါတို့ မရှိသည့်အခါ သူသည် ထိုအလုပ်အတွက် ကူညီလမ်းညွှန်ပေးရန်နှင့် တာဝန်ယူရန် ရှေ့ထွက်လာသင့်သည်၊ သူသည် မိမိက အလျင်ဦးအောင် ဦးဆောင်သင့်သည်။ ဤသည်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး သင့်လျော်သည် မဟုတ်လော။ ဤအိမ်မှုကိစ္စများနှင့် အလုပ်တာဝန်များကို ကြီးကြပ်ရန် ငါ အမြဲတမ်း ရှိနေသင့်သလော။ (မဟုတ်ပါ။) အများအားဖြင့် ဤသို့သော ပင်ပန်းသည့် အလုပ်တာဝန်များသည် သမ္မာတရားနှင့် အမှန်တကယ် မသက်ဆိုင်ပေ။ လူတို့သည် လုံ့လဝီရိယရှိရှိ အလုပ်လုပ်ရန်သာ လိုအပ်ပြီး ဖျက်ဆီးတတ်သော လုပ်ရပ်များ၌ မပါဝင်ရန်၊ လိုက်နာတတ်ရန်နှင့် ခိုင်းသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန်သာ လိုအပ်သည်၊ ယင်းမှာ ရိုးရှင်းပြီး ပြီးမြောက်အောင်မြင်ရန် လွယ်ကူသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုနေရာရှိ အလုပ်တာဝန်များ အခြေခံအားဖြင့် ပြီးစီးသွားသော်လည်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည့် စီမံခန့်ခွဲမှု လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သောအခါ ငါသည် ဤတာဝန်ကို ဤခေါင်းဆောင်ထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်သည့်အရာအားလုံးကို ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်ကြောင်း သေချာစေလျက် ထိုနေရာ၏ သန့်ရှင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် သူ့ကို ငါ ပြောခဲ့သည်။ အဓိကအားဖြင့် အရာနှစ်ခု ရှိသည်၊ ပထမအနေဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော နေရာအားလုံးနှင့် အခန်းများ၏ အတွင်းအပြင်ကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ထားရှိရန်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် အပင်များကို ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်ရန်ဖြစ်သည်၊ ဥပမာ အသစ်စိုက်ထားသော အပင်များကို မသေစေဖို့အတွက် ရေလောင်းပေးရန်၊ ရာသီအလိုက်နှင့် ယင်းတို့၏ ကြီးထွားမှုအရ လိုအပ်သလို အကိုင်းအခက်များကို ဖြတ်တောက်ရန်နှင့် လိုအပ်သည့်အခါ မြေသြဇာကျွေးရန် ဖြစ်သည်။ ဤအလုပ်တာဝန်နှစ်ခုသာ ဖြစ်သည်၊ ယင်းမှာ များသည်ဟု သင်တို့ ထင်သလော။ ယင်းမှာ ပင်ပန်းဖွယ်ရာ ဖြစ်နိုင်သလော။ (မဟုတ်ပါ။) ဤအလုပ်တာဝန်နှစ်ခုမှာ များပြားခြင်းမရှိပေ၊ လူတစ်ဦးသည် အစာစားပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်ရုံမျှဖြင့် ၎င်းတို့ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် သင်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်နေထိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ဂရုစိုက်ရသည် မဟုတ်လော။ လူသားတစ်ဦးအဖြစ် အသက်ရှင်ခြင်းသည် ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်၊ ဤသို့သော အလုပ်တာဝန်များသည် ပုံမှန်လူ့ဘဝအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။ သင်သည် သင်၏ ကိုယ်ပိုင်နေထိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စီမံခန့်ခွဲရန် လိုအပ်သည်။ အကယ်၍ သင် မလုပ်ဆောင်ပါက သင်သည် တိရစ္ဆာန်များနှင့် ဘာမျှမခြားပေ။ ထိုအခါ သင့်ကို လူသားဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ဦးမည်လော။ တိရစ္ဆာန်များသည် ၎င်းတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မစီမံခန့်ခွဲကြပေ၊ ၎င်းတို့၌ မိမိတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များအတွက် သတ်မှတ်ထားသော နေရာများ မရှိသကဲ့သို့ စားသောက်ခြင်းနှင့် အိပ်စက်ခြင်းအတွက်လည်း သတ်မှတ်ထားသော နေရာများ မရှိပေ။ လူသားများသည် ဤအပိုင်း၌ တိရစ္ဆာန်များထက် သာလွန်သည်၊ လူသားများသည် မိမိတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စီမံခန့်ခွဲသည်၊ သန့်ရှင်းမှုကို ဂရုပြုသည်၊ ပြီးလျှင် မိမိတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်အတွက် စံနှုန်းများ ရှိကြသည်။ သို့ဖြစ်၍ ငါက သူ့အား ဤသို့ တောင်းဆိုခြင်းသည် လွန်ကဲခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ၊ ဟုတ်သည် မဟုတ်လော။ (မှန်ပါသည်။) ဤအလုပ်တာဝန်များကို ပေးအပ်ပြီးနောက် ငါသည် အခြားနေရာတစ်ခုသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ထိုခေါင်းဆောင်သည် တိကျသော အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ရန် ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မည်သို့ စီမံခန့်ခွဲနေသည်ကို စစ်ဆေးရန် ငါ သွားခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ငါသည် ရင်နာခြင်း၊ စိတ်တိုခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်းတို့ကို ခံစားခဲ့ရလေသည်တကား။ အဘယ်အရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ဟု သင်တို့ ထင်သနည်း။ အဘယ်အရာက ဤသို့သော စိတ်ခံစားမှုမျိုးကို ဖြစ်စေနိုင်သနည်း။ (သူသည် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်များနှင့် အစီအစဉ်များကို မဆောင်ရွက်ခဲ့ပါ။) အတိအကျပင် ယင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ပြောဆိုရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ သူသည် ၎င်းတို့ကို အကောင်အထည်မဖော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ငါ မရှိသည့် ကာလအတွင်း ရာသီဥတုသည် အထူးတလည် ခြောက်သွေ့ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း အသစ်စိုက်ထားသော ပျိုးပင်များစွာတို့၌ အရွက်များ ဝါနေခဲ့ပြီး အချို့မှာ ကြွေကျနေသည်ပင် ရှိသည်။ ဒေါသထွက်စရာမှာ နာမည်ကြီး ပန်းပင်နှစ်ပင်၏ အရွက်များသည် စိမ်းလန်းစိုပြေသောအရောင်မှ ခရမ်းနီရောင်သို့ ပြောင်းသွားပြီး ဝါလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤသည်ကို ကြားရခြင်းက သင်တို့ကို ဒေါသထွက်စေသလော။ သာ၍ပင် ဒေါသထွက်စရာကောင်းသည်မှာ ဝင်ပေါက်ရှိ သန့်ရှင်းသော ဘိလပ်မြေပလက်ဖောင်းသည် ခြင်းတောင်းများ၊ ပလတ်စတစ်အိတ်များ၊ အမှိုက်များ၊ ပြီးစီးသော အလုပ်မှ သစ်သားစများ၊ သံချောင်းများ၊ ကိရိယာများဖြင့် ပြန့်ကျဲနေခဲ့သည်၊ အရာရာတိုင်း ပြန့်ကျဲနေပြီး ညစ်ပတ်ကာ မသပ်မရပ်သော ရှုပ်ပွမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထိုသို့သော မြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် မည်သူ ဒေါသမထွက်ဘဲ နေမည်နည်း။ ဒေါသမထွက်မည့် လူစားတစ်မျိုးတည်းသာ ရှိသည်၊ ၎င်းတို့မှာ တိရစ္ဆာန်အမျိုးအစားနှင့် သက်ဆိုင်သောသူများဖြစ်ပြီး မိမိတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်အတွက် စံနှုန်းများ သို့မဟုတ် ခံစားလွယ်မှု မရှိဘဲ အနံ့၊ သန့်ရှင်းမှု သို့မဟုတ် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကောင်းသည် သို့မဟုတ် ဆိုးသည်ကို လုံးဝ မသိရှိသောသူများ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်လူ့သဘာဝရှိသော၊ မိမိတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်အတွက် စံနှုန်းများရှိပြီး တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းရှိသော မည်သူမဆို ထိုသို့သော အခြေအနေကို မြင်လျှင် ဒေါသထွက်ပေမည်။ ထိုနေရာ၌ လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ် နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ဤသေးငယ်သော အလုပ်တာဝန်ကိုပင် မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့သည် မည်သို့သော လူစားမျိုးများ ဖြစ်ကြသနည်း။ ငါ ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပြီးနောက် ဤသည်မှာ ၎င်းတို့ ယင်းတို့ကို ဆက်ဆံသည့်ပုံစံ၊ ဤသည်မှာ ၎င်းတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည့်အရာ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စီမံခန့်ခွဲခြင်းနှင့် ဤအရာအနည်းငယ်ကို ဂရုစိုက်ခြင်းသည် ပင်ပန်းခြင်း မရှိပေ၊ ဟုတ်သည်မဟုတ်လော။ ယင်းသည် သင်၏ မည်သည့်လုပ်ဆောင်မှုကိုမျှ အဟန့်အတား မဖြစ်စေပေ၊ ဟုတ်သည်မဟုတ်လော။ ယင်းသည် သင်၏ စုဝေးပွဲများ၊ ဆုတောင်းခြင်းများ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဖတ်ရှုခြင်းကို မထိခိုက်ပေ၊ ဟုတ်သည်မဟုတ်လော။ သို့ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် ယင်းကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ရသနည်း။ ငါ အနီးအနားတွင် ရှိနေပြီး ကြီးကြပ်ကာ စောင့်ကြည့်နေသောအခါ ဤလူတို့သည် အလုပ်အချို့ကို လုပ်ဆောင်ကြသော်လည်း ငါ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့ ရပ်တန့်သွားကြသည်၊ မည်သူမျှ တာဝန်မယူတော့ပေ။ ဤနေရာတွင် အဘယ်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း။ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာကို ၎င်းတို့၏ အိမ်အဖြစ် မှတ်ယူကြသလော။ (မဟုတ်ပါ။) ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော်၏ နိုင်ငံတော်သည် ၎င်းတို့၏ နွေးထွေးသော အိမ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယင်းမှာ ၎င်းတို့ အမှန်တကယ် ထင်မြင်သည့်အရာ ဟုတ်သလော။ ယင်းမှာ ၎င်းတို့ အမှန်တကယ် ပြုမူသည့်ပုံစံ ဟုတ်သလော။ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့နေထိုင်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပင် စီမံခန့်ခွဲခြင်း မရှိကြချေ။ ငါ ၎င်းတို့ကို ညွှန်ကြားပြီးသည့်တိုင် မည်သူမျှ တာဝန်မယူ၊ မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ပေ။ အလုပ်လုပ်ရန် ပြောသောအခါ ၎င်းတို့ အနည်းငယ် လုပ်ဆောင်ကြသော်လည်း ပြီးစီးပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ပစ္စည်းကိရိယာများကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဘေးသို့ ပစ်ထားကြပြီး “ဂရုစိုက်သူ မည်သူမဆို ယင်းကို ကိုင်တွယ်ပါစေ၊ ယင်းမှာ ငါ့အလုပ်မဟုတ်ပေ။ ငါ့ထံတွင် စားစရာနှင့် နေစရာ ရှိသရွေ့ ငါ အဆင်ပြေသည်” ဟု စဉ်းစားကြသည်။ ဤသည်မှာ မည်သို့သော လူ့သဘာဝမျိုး ဖြစ်သနည်း။ ဤသည်မှာ မည်သို့သော ကိုယ်ကျင့်တရားမျိုး ဖြစ်သနည်း။ ထိုသို့သောလူတစ်ဦး၌ ပုံမှန်လူ့သဘာဝ တစ်စွန်းတစ်စမျှပင် ရှိပါသေးသလော။ မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျှမရှိဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခဲ့ခြင်းသည် အမှန်ပင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်စရာ ဖြစ်သည်။ ငါသည် သင်တို့အတွက် ဤအရာများကို ပြုလုပ်ရန်၊ အရာရာတိုင်းကို ကောင်းမွန်စွာ စီစဉ်ပေးရန် အလွန်အမင်း ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သည်။ ငါ ဤနေရာတွင် မနေထိုင်၊ ငါ ယင်းတို့ထဲမှ တစ်ခုကိုမျှ မခံစားပေ၊ ယင်းမှာ သင်တို့အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ သင်တို့ ကျေးဇူးတင်ရန် မလိုအပ်ပေ၊ သင်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်နေထိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စီမံခန့်ခွဲလိုက်ရုံဖြင့် လုံလောက်သည်၊ အဘယ်ကြောင့် ယင်းကို လုပ်ဆောင်ရန် ထိုမျှ ခက်ခဲနေရသနည်း။ နောက်ပိုင်းတွင် ဤအပြုအမူအတွက် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိသည်ကို ငါ သဘောပေါက်သွားသည်။ လူတို့သည် မိမိတို့၏ မိသားစုများနှင့် အသက်မွေးလုပ်ငန်းများကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် မိမိတို့၏ ပညာရေးနှင့် အနာဂတ်အလားအလာများကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ ဘုရားအိမ်တော်သို့ လာကြသည်မှာ ငါ့အတွက် ရေရှည်အလုပ်သမားများ ဖြစ်လာရန်မဟုတ်ဘဲ မိမိတို့၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ၎င်းတို့သည် တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မရရှိကြပေ၊ သို့ဖြစ်၍ အဘယ်ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ငါ့စကားကို နားထောင်သင့်သနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ငါ့အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စီမံခန့်ခွဲသင့်သနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ဤကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ငါ့အတွက် အသုံးခံသင့်သနည်း။ ဤသည်မှာ ၎င်းတို့ တွေးထင်သည့်ပုံစံ ဖြစ်သည်။ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ကို ကောင်းစွာလုပ်ဆောင်ခြင်းနှင့် မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ကောင်းမွန်စွာ ဖြည့်ဆည်းခြင်းသည် လုံလောက်သည်၊ မိမိတို့၏ အလုပ်ဘောင်အတွင်းရှိ ကိစ္စရပ်များကို အာရုံစိုက် လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ပြီးမြောက်စေသည်ဟု ၎င်းတို့ ခံစားကြရသည်။ ငါ တောင်းဆိုသော အခြားမည်သည့်အရာကိုမဆို ၎င်းတို့၏ တာဝန်များနှင့် အတတ်ပညာများနှင့် သက်ဆိုင်သရွေ့ ၎င်းတို့ စဉ်းစားကောင်း စဉ်းစားမည်ဖြစ်သော်လည်း ကျန်အရာများလုပ်ဆောင်ရန်အတွက်ကိုမူ ငါသည် အခြားတစ်စုံတစ်ဦးကို ရှာဖွေသင့်သည်။ သွယ်ဝိုက်ပြောဆိုသော သတင်းစကားမှာ “ကျွန်ုပ်တို့သည် နိုင်ငံတော်၏ လူများဖြစ်သည်၊ ထိုသို့သော ညစ်ပတ်ပြီး ပင်ပန်းသော အလုပ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သာလွန်မြင့်မြတ်သော လူသားများဖြစ်သည်၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို နိမ့်ကျပြီး ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သော အလုပ်များကို အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်ခိုင်းခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပုံရိပ်ကို ထိခိုက်စေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အဆင့်အတန်း တစ်ခုရှိသော လူများဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့် သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အမှုအရာများကို အစဉ်သဖြင့် ခက်ခဲအောင် ပြုလုပ်နေရသနည်း” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို နားလည်ပြီးနောက် လူအများစုသည် အဘယ်ကြောင့် အလုပ်လုပ်ရန် အလွန်အမင်း မနှစ်မြို့ခြင်း၊ အတိုက်အခံလုပ်ခြင်းနှင့် လိုလိုလားလားမရှိခြင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ၎င်းတို့ အလုပ်လုပ်သောအခါ အဘယ်ကြောင့် မိမိတို့ကိုယ်ကို အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြီး မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ရှောင်လွှဲရန် ပရိယာယ်ကို အသုံးပြုကြသည်ကိုလည်းကောင်း ငါ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုအချို့ ရရှိခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့အများစုသည် သမ္မာတရားကို မလိုက်စားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သမ္မာတရားကို မလိုက်စားခြင်းသည် သာမန်ပြောဆိုမှုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင် လူများစွာတို့သည် ပင်ကိုအားဖြင့် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး အလုပ်ကို မုန်းတီးသည့် စိတ်သဘောထား ရှိကြသည်။ ဖြစ်သလိုနေထိုင်သည့် စိတ်ဓာတ်၏ ထိန်းချုပ်ခံရခြင်းနှင့်အတူ ၎င်းတို့သည် သမ္မာတရားကို လိုက်စားခြင်းဆိုသည်မှာ အဆင်းနီသော နဂါးကြီး၏ တိုင်းပြည်၌ လူတို့ အဆက်မပြတ် အစည်းအဝေးများ ပြုလုပ်ခြင်း၊ သတင်းစာများ ဖတ်ရှုခြင်းနှင့် လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးခြင်းတို့ကဲ့သို့ပင် အတူတကွ ထိုင်ခြင်း၊ စကားပြောခြင်းနှင့် ဆွေးနွေးခြင်းကို ဆိုလိုသည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်၊ ယင်းမှာ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မိမိတို့၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ၎င်းတို့ ထင်ကြသည်။ လယ်သမားများကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်ခြင်းနှင့် အလုပ်လုပ်ပေးခြင်းဟူသည့် အကြောင်းအရာ ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူများစွာတို့က ဤကဲ့သို့ အသက်ရှင်ခြင်းသည် ငါတို့ ခရစ်ယာန်များနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ဟု ထင်ကြသည်။ ခရစ်ယာန်တစ်ဦး၏ အသက်တာသည် “နိမ့်ကျသော သာယာမှုများ” နှင့် ကင်းကွာသော အသက်တာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သွယ်ဝိုက်သောအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် မိမိတို့သည် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၊ ပိုးမွှားနှိမ်နင်းခြင်း၊ လယ်ယာစိုက်ပျိုးခြင်း၊ ကိုင်းဖြတ်ခြင်း၊ ပန်းပင်စိုက်ပျိုးခြင်း စသည်တို့အားလုံးကဲ့သို့သော လောက၏ သာမန်အလုပ်တာဝန်များထက် သာလွန်သည်ဟုလည်းကောင်း၊ ယင်းတို့သည် ၎င်းတို့နှင့်မသက်ဆိုင်ဟုလည်းကောင်း ယုံကြည်ကြသည်၊ ၎င်းတို့သည် ထိုသို့သော နိမ့်ကျသော နေထိုင်မှုပုံစံများကို ကြာမြင့်စွာကပင် ကျော်လွန်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ဤသည်မှာ လူအများစု၏ အခြေအနေ မဟုတ်လော။ (ဟုတ်ပါသည်။) ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးကို ပြုပြင်ရန် လွယ်ကူသလော။ လူအချို့ကို စက်ပစ္စည်းများ မောင်းနှင်ရန် သင်ယူခိုင်းသောအခါ ယင်းကို အလေးအနက် မထားဘဲ တမင်တကာပင် အလွဲသုံးစား လုပ်ကြသဖြင့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း စက်ကို ပျက်စီးစေကြသည်။ အသစ်ဝယ်ထားသော စက်များ ပျက်စီးသွားပြီး ပြုပြင်စရိတ်မှာလည်း မနည်းပေ။ ၎င်းတို့က ဤသို့ တွေးထင်ကြသည်၊ “သင်က ကျွန်ုပ်ကို သင်ယူခိုင်းခဲ့သည် မဟုတ်လော။ ယခု ကျွန်ုပ် စက်ကို ဖျက်လိုက်ပြီဖြစ်ပြီး စက်မရှိတော့သည့်အတွက် ကျွန်ုပ်၌ အနားယူရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိပြီ၊ ဟုတ်သည် မဟုတ်လော။ ကျွန်ုပ် နောက်ထပ် အလုပ်လုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ၊ ဟုတ်သည် မဟုတ်လော။ သင်က ကျွန်ုပ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ သင်ယူခိုင်းခဲ့ပြီး ဤသည်မှာ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သင် မြင်လိုခဲ့သည့်အရာ ဟုတ်သလော” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အချို့သော စက်များကို ပြုပြင်သည့်စရိတ်သည် အသစ်ဝယ်သည့်စရိတ်နှင့် နီးပါး ကုန်ကျလေသည်။ လူအချို့သည် ထိုသို့သော အမှားများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် လုံးဝ စိတ်မကောင်းဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရခြင်း မရှိကြပေ။ ဤသည်ကို “ဘုရားအိမ်တော်၏ ငွေတစ်ပြားတစ်ချပ်ကိုမျှ မသုံးစွဲခြင်း၊ အကြောင်းမှာ ယင်းသည် ဘုရားထံ ပူဇော်သက္ကာဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်” ဟူသော အထက်တွင်ဖော်ပြခဲ့သည့် အယူအဆနှင့် သင် နှိုင်းယှဉ်သောအခါ မည်သည့်ပြောဆိုချက်က စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ပြောဆိုခြင်းဖြစ်ပြီး မည်သည့်အပြုအမူက လက်တွေ့အရှိတရား ဖြစ်သနည်း။ ၎င်းတို့သည် စက်ပစ္စည်းများကို ဖျက်ပစ်ကြပြီး ပြုပြင်မှုအနည်းငယ်၏ ကုန်ကျစရိတ်သည် စက်အသစ်တစ်လုံး ဝယ်ယူရန် လုံလောက်သည်။ ဤဖြုန်းတီးသော အပြုအမူသည် လက်တွေ့အရှိတရားဖြစ်ပြီး ပူဇော်သက္ကာများကို မဖြုန်းတီးခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ပြောဆိုချက်မှာမူ မှားယွင်းသည်၊ လှည့်ဖြားသည်၊ အထင်အမြင်မှားစေသည်။ အစောပိုင်းက ဆွေးနွေးခဲ့သော ဥပမာကို ရည်ညွှန်းရလျှင် အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယင်းကို အန္တိခရစ်တစ်ဦး၏ စိတ်သဘောထား သို့မဟုတ် အနှစ်သာရအောက်တွင် အမျိုးအစားခွဲခြားမည်ဆိုလျှင် ယင်းသည် ယနေ့၏ ဆွေးနွေးမှု၏ မည်သည့်ကဏ္ဍနှင့် သက်ဆိုင်မည်နည်း။ ယင်းကို မည်သည့်ကဏ္ဍအောက်တွင် စာရင်းသွင်းမည်နည်း။ ၎င်းတို့က “ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်၊ သင်၏ ရေရှည်အလုပ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်ရန် မဟုတ်ပါ” ဟု ဆိုကြသည်။ ဤပြောဆိုချက် မှန်ကန်သလော။ သင်သည် သင်၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်၊ သို့သော် ထိုတာဝန်၌ မည်သည့်အရာ ပါဝင်ပြီး မည်သည့်အရာ မပါဝင်သည်ကို မည်သူက အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့သနည်း။ ဤအလုပ်တာဝန်များသည် သင် လုပ်ဆောင်သင့်သည့်အရာတွင် ပါဝင်သည် မဟုတ်လော။ နေ့စဉ်ဘဝ၌ကဲ့သို့ပင် သင်၏ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့ ငွေရှာရန် အပြင်ထွက်ခြင်းသည် သင်၏ တာဝန် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သင်သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လိုချင်ပြီး ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးရန် ဆုံးဖြတ်ပါက ယင်းမှာ သင်၏ ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်၊ သို့သော် ယင်းက အခြားအိမ်မှုကိစ္စများသည် သင်၏ တာဝန်မဟုတ်ဟု ဆိုလိုသလော။ သင်တို့သည် သင်တို့၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ဟူသော ပြောဆိုချက်သည် မှန်ကန်သော်လည်း သင်တို့သည် ရေရှည်အလုပ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်ရန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဟု ဆိုခြင်းမှာမူ ပြဿနာရှိသည်။ “ရေရှည်အလုပ်သမား” ဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာကို ဆိုလိုသနည်း။ မည်သူက သင့်ကို ထိုသို့ ဆက်ဆံနေသနည်း။ မည်သူမျှ သင့်ကို ရေရှည်အလုပ်သမားတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်မနေသကဲ့သို့ ဤအလုပ်တာဝန်များကို လုပ်ဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် အားစိုက်ထုတ်မှု အနည်းငယ်ကို အသုံးခံခြင်းက သင့်ကို ထိုသို့ ဖြစ်စေသည်မဟုတ်ပေ။ ငါသည် သင့်ကို ရေရှည်အလုပ်သမားတစ်ဦးအဖြစ် မမြင်သကဲ့သို့ ဘုရားအိမ်တော်ကလည်း သင့်ကို ထိုသို့ အသုံးမပြုပေ။ သင်သည် သင်၏ တာဝန်ဖြစ်သော အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ခြင်း ဖြစ်သည်၊ ဤအရာအားလုံးသည် သင်၏ တာဝန်ဘောင်အတွင်း၌ ရှိသည်။ သေးငယ်သော အတိုင်းအတာတစ်ခုအရ ဤသည်မှာ သင်၏ နေ့စဉ်ဘဝကို ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ သင်၏ ကာယပိုင်းဆိုင်ရာ သုခချမ်းသာနှင့် ပုံမှန်ဇီဝကမ္မဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်များကို သေချာစေခြင်း၊ သင် ကောင်းမွန်စွာ အသက်ရှင်ကြောင်း သေချာစေခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ပိုကြီးသော အတိုင်းအတာတစ်ခုအရ အလုပ်တာဝန်တိုင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အလုပ်တော် ပျံ့နှံ့ခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ သို့ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် သင်သည် ဤအလုပ်တာဝန်အချို့ကို လုပ်ဆောင်လိုစိတ်ရှိပြီး အခြားအရာများကိုမူ မရှိရသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် သင်တို့ ရွေးချယ်ကြသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် သင်တို့သည် အားစိုက်ထုတ်မှုအနည်းငယ်ကို အသုံးခံခြင်း၊ သန့်ရှင်းရေးအချို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စီမံခန့်ခွဲခြင်းတို့ကို ရေရှည်အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ အလုပ်အဖြစ်၊ နိမ့်ကျသော အလုပ်အဖြစ် မှတ်ယူကြရသနည်း။ ဤနေရာ၌ အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိသည်၊ ခရစ်တော်၏ အမိန့်များနှင့် ကိုယ်တော်၏ တောင်းဆိုချက်အားလုံးနှင့် ပတ်သက်လာသောအခါ လူတို့သည် ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်လိုစိတ်ရှိသော အလုပ်တာဝန်များကို ၎င်းတို့၏ တာဝန်၌ ပါဝင်သည်ဟု မှတ်ယူကြပြီး ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်လိုစိတ်မရှိသော သို့မဟုတ် အတိုက်အခံလုပ်သော အရာများကိုမူ ရေရှည်အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ အလုပ်တာဝန်များအဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။ ဤသည်မှာ အချက်အလက်များကို လွဲမှားစေခြင်း မဟုတ်လော။ ဤသည်မှာ လူတို့၏ နားလည်မှု၌ လမ်းလွဲခြင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤသွေဖည်မှုကို အဘယ်အရာက ဖြစ်စေသနည်း။ ယင်းမှာ လူတို့၏ နှစ်သက်မှုများ ဖြစ်သည်။ ပြီးလျှင် ဤနှစ်သက်မှုများသည် အဘယ်အရာဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်သနည်း။ ၎င်းတို့သည် ဇာတိပကတိ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်း ရှိမရှိအပေါ် မူတည်သည်။ အကယ်၍ ဇာတိပကတိသည် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို မခံစားနိုင်ပါက၊ အကယ်၍ ယင်းသည် အခက်အခဲ သို့မဟုတ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခါးစည်းခံရပါက လူတို့သည် အတိုက်အခံလုပ်လာကြသည်။ ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်လိုစိတ်ရှိသော အလုပ်တာဝန်များ၊ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လေးစားဖွယ်ဖြစ်သော အရာများကိုမူ အင်တင်တင်ဖြင့် လက်ခံကာ မိမိတို့၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခြင်းဟု မှတ်ယူကြသည်။ ဤသဘောထားကို ခရစ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ခြင်းအဖြစ် အမျိုးအစားခွဲခြားနိုင်သလော။ လူတို့သည် မိမိတို့ လုပ်ဆောင်လိုစိတ်မရှိသော အလုပ်တာဝန်များကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆန့်ကျင်ပြီး ငြင်းပယ်ကြသည်၊ သင် မည်မျှပင် ကောင်းစွာ အကြောင်းပြသည်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့သည် ရိုးရှင်းစွာ ငြင်းပယ်ပြီး ဆန့်ကျင်ကြသည်။ လူတို့၏ ဤအခြေအနေများနှင့် ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် လွယ်ကူသလော။ ယင်းမှာ လူတစ်ဦးသည် သမ္မာတရားကို မည်မျှ ချစ်မြတ်နိုးသည်အပေါ်၌သာ မူတည်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးသည် သမ္မာတရားကို လုံးဝမချစ်မြတ်နိုးဘဲ ယင်းကို အလွန်အမင်း မနှစ်မြို့ပါက ၎င်းတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ပေ။ သို့ရာတွင် အကယ်၍ သင်သည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီး ဇာတိပကတိကို ပုန်ကန်နိုင်ကာ စစ်မှန်သော ကျိုးနွံနာခံခြင်းနှင့် ကျိုးနွံနာခံသော သဘောထားကို ပိုင်ဆိုင်ပါက ဤပြဿနာများကို လွယ်ကူစွာ ပြောင်းလဲနိုင်သည်၊ ဟုတ်သည် မဟုတ်လော။ (မှန်ပါသည်။) လူတစ်ဦး၏ ဘဝ၌ မည်သည့်အလုပ်ကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ခြင်းဟူ၍ မရှိပေ။ လူအချို့က “အတိတ်မှ ဧကရာဇ်မင်းများသည် မည်သည့်အလုပ်ကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပါ” ဟု ဆိုကြသည်။ ယင်းမှာ အမှန်တကယ် မှန်သလော။ ဧကရာဇ်မင်းအများစုသည် နန်းတော်ဘဝကို ခံစားရင်း ၎င်းတို့ကို နေ့ရက်များအားလုံးကို မကုန်ဆုံးခဲ့ကြပေ။ အချို့သည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ကဗျာနှင့် စာပေများကို စတင်လေ့လာခဲ့ကြပြီး မိုးသောက်မှ မိုးချုပ်အထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။ ထီးနန်းတက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် လူတို့၏ ဒုက္ခများကို နားလည်ရန် ရုပ်ဖျက်၍ သွားရောက်လည်ပတ်ကြမည်ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတော် အကျပ်အတည်းကာလများအတွင်း အချို့မှာ စစ်မြေပြင်သို့ပင် သွားခဲ့ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဧကရာဇ်မင်းများ များစွာမရှိခဲ့သော်လည်း အမှန်ပင် အချို့ ရှိခဲ့သည်။ လူအချို့ ဆိုသကဲ့သို့ မည်သည့်အရာကိုမျှ မည်မည်ရရ မလုပ်ဆောင်သော ဧကရာဇ်မင်းများ ရှိခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းတို့သည် အလွန်နည်းပါးခဲ့သည်။ မည်သည့်သင့်လျော်သော အလုပ်ကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ဘဲ အကောင်းဆုံးကိုသာ ခံစားရန် အိပ်မက်မက်နေဆဲဖြစ်သော လူတစ်ဦးသည် အချည်းနှီး စိတ်ကူးယဉ်နေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

လူများစွာတို့သည် ကာယလုပ်အားဖြင့် အားစိုက်ထုတ်ခြင်းကို ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သော အရာတစ်ခုအဖြစ် အစဉ်သဖြင့် တွေးထင်ကြသည်။ ဤအမြင် မှန်ကန်သလော။ ထိုသို့သော အားစိုက်ထုတ်မှုကို အလုပ်လုပ်ပေးခြင်းအဖြစ် ရှုမြင်ပြီး ခေါင်းဆောင်များနှင့် အမှုဆောင်များ အသင်းတော်အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ခြင်းသာ တာဝန်တစ်ရပ်ကို ထမ်းဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်သောသူများလည်း ရှိသည်၊ ဤသို့သော နားလည်မှု မှန်ကန်သလော။ (မဟုတ်ပါ။) သင်သည် ဤကိစ္စရပ်ကို အောက်ပါနည်းလမ်းအတိုင်း နားလည်ရမည်။ လူတို့ လုပ်ဆောင်ရန် ဘုရားသခင် တောင်းဆိုသောအရာအားလုံးနှင့် ဘုရားအိမ်တော်ရှိ အလုပ်အမျိုးအစား အားလုံးတို့သည် လူတို့က ထမ်းဆောင်ရန် လိုအပ်သည့် အရာများဖြစ်ကြသည်၊ ယင်းတို့ အားလုံးသည် လူတို့၏ တာဝန်များအဖြစ် အကျုံးဝင်သည်။ မည်သည့်အလုပ်ကို လူတို့လုပ်ဆောင်သည်ဖြစ်စေ ဤသည်မှာ ၎င်းတို့ ထမ်းဆောင်သင့်သည့် တာဝန်ဖြစ်သည်။ တာဝန်များသည် အလွန်ကျယ်ပြန့်သည့် နယ်ပယ်တစ်ခုကို ခြုံငုံပြီး၊ နေရာများစွာ ပါဝင်သော်လည်း မည်သည့်တာဝန်ကို သင်ထမ်းဆောင်သည်ဖြစ်စေ ရိုးရှင်းစွာဆိုရလျှင် ယင်းမှာ သင်၏ ဝတ္တရားဖြစ်ပြီး သင်လုပ်ဆောင်နေသင့်သည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သင်၏ စိတ်နှလုံးဖြင့် ကောင်းစွာ ထမ်းဆောင်သရွေ့ ဘုရားသခင်က သင့်ကို အသိအမှတ်ပြုလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်ကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်သူတစ်ယောက်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိမ့်မည်။ သင် မည်သူဖြစ်စေ သင်၏ တာဝန်ကို အစဉ်သဖြင့် ရှောင်ကြဉ်ရန်၊ သို့မဟုတ် ကွယ်ဝှက်ရန် ကြိုးစားနေလျှင် ပြဿနာတစ်ခုရှိသည်။ လျှော့ပြောရလျှင် သင်သည် အလွန်ပျင်းရိပြီး အလွန်လှည့်ဖြားတတ်သည်၊ သင်သည် အလဟဿနေပြီး အားလပ်ချိန်ကို နှစ်သက်ကာ အလုပ်လုပ်ပေးရခြင်းကို စက်ဆုပ်သည်။ ပို၍လေးနက်စွာ ဆိုရလျှင် သင်သည် သင့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်လိုစိတ်မရှိဘဲ သစ္စာစောင့်သိမှုဖြစ်စေ၊ ကျိုးနွံနာခံခြင်းဖြစ်စေ မရှိပေ။ သင်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားထုတ်ခြင်းဖြစ်သည့် အလုပ်ကိုပင် မထမ်းရွက်နိုင်ပါက မည်သည့်အရာ လုပ်နိုင်သနည်း။ မည်သည့်အရာကို သင် ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသနည်း။ လူတစ်ဦးသည် အမှန်တကယ် သစ္စာစောင့်သိပြီး မိမိ၏ တာဝန်နှင့် ပတ်သက်လာသည့်အခါတွင် တာဝန်သိစိတ် ရှိပါက ယင်းကို ဘုရားသခင် တောင်းဆိုနေသရွေ့၊ ထို့ပြင် ယင်းကို ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်မှ လိုအပ်နေသရွေ့ သူ့အား ခိုင်းစေသည့်အရာတိုင်းကို ကိုယ့်ရွေးချယ်မှုကိုယ် မလုပ်ဘဲ သူလုပ်ဆောင်လိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ မိမိတတ်နိုင်ပြီး လုပ်ဆောင်သင့်သည့်အရာကို ထမ်းဆောင်ရန်နှင့် တာဝန်ယူထမ်းရွက်ရန် မိမိတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခြင်းစည်းမျဉ်းများထဲမှ တစ်ခုမဟုတ်လော။ (ဟုတ်ပါသည်။) ပြင်ပတွင် ကာယအလုပ်ကြမ်းကို လုပ်ရသောသူအချို့က သဘောမတူဘဲ “သင်တို့က အမိုးအကာအောက် သင်တို့၏အခန်းထဲတွင် သင်တို့၏တာဝန် ထမ်းဆောင်လျက် တစ်နေ့လုံး အချိန်ကုန်သည်။ ယင်း၌ လုံးဝ ဆင်းရဲဒုက္ခမရှိပေ။ သင်တို့၏ တာဝန်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ တာဝန်ထက် ပို၍ အနေချောင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ နေရာတွင် သင်တို့ နေကြည့်ပါ။ အပြင်၌ နာရီအချို့ကြာ လေထဲမိုးထဲ၌ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက်တွင် သင်တို့ သည်းခံနိုင်သလားဆိုသည်ကို ကြည့်ကြည့်ကြစို့” ဟူ၍ ပြောသည်။ အမှန်တကယ်တွင် တာဝန်တိုင်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခအချို့ ပါဝင်သည်။ ကာယအလုပ် လုပ်ရသောအလုပ်တွင် ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ ဆင်းရဲဒုက္ခပါဝင်ပြီး ဉာဏသုံးရသော အလုပ်တွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်းရဲဒုက္ခပါဝင်သည်။ တစ်ခုစီတွင် အခက်အခဲများရှိသည်။ အရာရာတိုင်းက လုပ်ရသည်ထက် ပြောရသည်မှာ ပိုလွယ်ကူသည်။ တစ်ဖက်တွင် လူတို့က အလုပ်တာဝန်တစ်ခုကို အမှန်တကယ် တာဝန်ယူဆောင်ရွက်သည့်အခါ အရေးကြီးသည့်အရာမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်စရိုက် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် သမ္မာတရားကို သူတို့ ချစ်ခြင်းရှိမရှိဖြစ်၏။ ဦးစွာ လူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာအကြောင်းကို ပြောကြပါစို့။ အကယ်၍ လူတစ်ဦး၌ ကောင်းသောစရိုက်ရှိပါက သူသည် အရာရာတိုင်း၏ အပြုသဘောဆောင်သောဘက်ကို မြင်တတ်သည်၊ အရာများကို အပြုသဘောဆောင်သောရှုထောင့်မှ၊ သမ္မာတရားကို အခြေခံပြီး လက်ခံကာ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ကြသည်။ ယင်းမှာ သူ၏ စိတ်နှလုံး၊ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် ဝိညာဉ်တို့က ဖြောင့်မတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ စရိုက်လက္ခဏာရှုထောင့်မှ ဖြစ်သည်။ ဆက်လက်၍ လူတစ်ယောက်သည် သမ္မာတရားကို ချစ်ခြင်းရှိမရှိဖြစ်သည့် အခြားကဏ္ဍတစ်ခုအကြောင်း ပြောကြပါစို့။ သမ္မာတရားကို ချစ်ခြင်းသည် သမ္မာတရားကို လက်ခံနိုင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သင်သည် ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်များကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ၊ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ နားမလည်သည်ဖြစ်စေ၊ အလုပ်နှင့်လည်းကောင်း၊ သင်ထမ်းဆောင်ရမည့် တာဝန်နှင့်လည်းကောင်း ပတ်သက်သည့် သင်၏ အမြင်၊ ထင်မြင်ချက်နှင့် ရှုထောင့်တို့သည် သမ္မာတရားနှင့် ကိုက်ညီခြင်း ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ သင်သည် ဘုရားသခင်ထံမှလာသောတာဝန်ကို လက်ခံနိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး ကျိုးနွံနာခံ၍ ရိုးသားလျှင် ဤသည်မှာ လုံလောက်သည်။ သင်၏တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီပြီး ယင်းသည် အနည်းဆုံးသော သတ်မှတ်ချက်ဖြစ်သည်။ သင်သည် ကျိုးနွံနာခံပြီး စိတ်ရင်းမှန်ပါက အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်သောအခါ သင်သည် ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ပြုလုပ်မည်မဟုတ်ဘဲ ကလိမ်ဉာဏ်ဆင်လျက် ခိုကပ်မည်လည်း မဟုတ်ပေ၊ ထိုအစား သင်သည် မိမိ၏ စိတ်နှလုံးနှင့် ခွန်အားအားလုံးကို ယင်းထဲသို့ နှစ်ထားမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူတစ်ဦး၏ အတွင်းစိတ်အခြေအနေသည် မှားယွင်းပြီး ၎င်းတို့၌ အပျက်သဘောဆောင်မှု ပေါ်ပေါက်လာပါက ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှု ပျောက်ဆုံးမည်ဖြစ်ပြီး ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ပြုလုပ်လိုကြမည်ဖြစ်သည်၊ ၎င်းတို့၏ အခြေအနေ မမှန်ကန်ကြောင်းကို မိမိတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ကောင်းစွာ သိကြသည့်တိုင် ၎င်းတို့သည် သမ္မာတရားကို ရှာဖွေခြင်းဖြင့် ဤသည်ကို ဖြေရှင်းရန် မကြိုးစားကြပါက ဤကဲ့သို့သောလူစားမျိုး၌ သမ္မာတရားကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်း မရှိဘဲ မိမိ၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် အနည်းငယ်မျှသာ လိုလိုလားလား ရှိသည်၊ သို့ရာတွင် သူသည် မည်သည့်အားစိုက်ထုတ်မှုကိုမျှ ပြုလုပ်လိုခြင်း သို့မဟုတ် ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံလိုခြင်း မရှိကြပေ၊ ပြီးလျှင် ကလိမ်ဉာဏ်ဆင်လျက် ခိုကပ်ရန် အစဉ်သဖြင့် ကြိုးစားနေကြသည်။ အမှန်တကယ်တွင် ဘုရားသခင်သည် ဤအရာအားလုံးကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီး ဖြစ်သည်၊ သို့ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တော်သည် ဤလူတို့ကို အရေးမစိုက်ဘဲ နေရသနည်း။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော် ရွေးချယ်ထားသောလူများ နိုးထလာရန်၊ ထိုလူများကို ပိုင်းခြားသိမြင်ပြီး ဖော်ထုတ်ရန်နှင့် ၎င်းတို့ကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ထိုသို့သောလူများသည် မိမိတို့ဘာသာ ဤသို့ တွေးထင်နေဆဲ ဖြစ်သည်၊ “ငါ၏ ဉာဏ်ကောင်းပုံကို ကြည့်ကြလော့။ ငါတို့သည် အစားအစာတစ်ပုံစံတည်းကို စားသုံးကြသော်လည်း အလုပ်လုပ်ပြီးသောအခါ သင်တို့မှာ လုံးဝ မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီး ငါမူကား လုံးဝ မပင်ပန်းပေ။ ငါသာလျှင် ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ ငါသည် အလုပ်ကို ထိုမျှ မကြိုးစား။ အလုပ်ကို ကြိုးစားသူတိုင်းသည် ငတုံးများသာ ဖြစ်ကြသည်” ဟူ၍ ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ရိုးသားသောလူများကို ဤနည်းလမ်းဖြင့် ရှုမြင်ခြင်းသည် မှန်ကန်သလော။ မမှန်ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် မိမိတို့၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်သောအခါ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်သောလူများသည် သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်နေပြီး ဘုရားသခင်ကို ကျေနပ်စေနေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့သည် လူအားလုံးထဲတွင် အထက်မြက်ဆုံးသောလူများ ဖြစ်ကြသည်။ အဘယ်အရာက ၎င်းတို့ကို ထက်မြက်စေသနည်း။ ၎င်းတို့က “ဘုရားသခင်က ကျွန်ုပ်ကို မလုပ်ခိုင်းသည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကျွန်ုပ်မလုပ်ပေ၊ ပြီးတော့ ကိုယ်တော်က ကျွန်ုပ်ကို လုပ်ခိုင်းသည့် အရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ်လုပ်သည်။ ကိုယ်တော် ခိုင်းသည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို ကျွန်ုပ်လုပ်သည်၊ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်နှလုံးနှင့် ခွန်အားအားလုံးကို ယင်း၌နှစ်ထားသည်၊ ပြီးလျှင် ကျွန်ုပ် လုံးဝ ဟန်ပြမလုပ်ပေ။ ကျွန်ုပ်သည် ဤအရာကို မည်သည့်လူတစ်ဦးတစ်ယောက်အတွက်မျှ လုပ်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်အတွက်သာ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်ကို အလွန်ချစ်သောကြောင့် ကိုယ်တော့်ကို စိတ်ကျေနပ်မှုရှိစေရန် ကျွန်ုပ် ဤသို့ လုပ်ဆောင်သင့်ပါသည်” ဟု ဆိုကြသည်။ ဤသည်မှာ မှန်ကန်သော စိတ်အခြေအနေ ဖြစ်သည်။ အကျိုးဆက်အားဖြင့် အသင်းတော်က လူတို့ကို ဖယ်ရှားပစ်သောအခါ မိမိတို့၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရာ၌ ကလိမ်ကျသောသူအားလုံး ဖယ်ရှားရှင်းလင်းခြင်း ခံရပြီး ဘုရားသခင်၏ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးမှုကို လက်ခံသော ထိုရိုးသားသောလူများမှာမူ ကျန်ရစ်ကြသည်။ ထိုရိုးသားသောလူများ၏ အခြေအနေများသည် တိုးတက်နေမြဲ တိုးတက်နေပြီး ၎င်းတို့အပေါ် ကျရောက်သမျှအားလုံး၌ ဘုရားသခင်၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းကို ခံကြရသည်။ ပြီးလျှင် အဘယ်အရာက ၎င်းတို့အား ဤကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိစေသနည်း။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ၎င်းတို့သည် ရိုးသားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်သောအခါ အခက်အခဲ သို့မဟုတ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မကြောက်ရွံ့ကြဘဲ ၎င်းတို့ထံ ပေးအပ်သမျှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဇီဇာကြောင်ခြင်း မရှိကြပေ၊ ၎င်းတို့သည် အကြောင်းအရင်းကို မမေးကြဘဲ ခိုင်းသည့်အတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ကြသည်၊ ၎င်းတို့သည် မည်သည့် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု၊ သို့မဟုတ် ဆန်းစစ်လေ့လာမှုများကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ဘဲ သို့မဟုတ် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းမရှိဘဲ နာခံကြသည်။ ၎င်းတို့၌ စဉ်းစားတွက်ချက်မှုများ မရှိဘဲ အရာရာ၌ နာခံနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အတွင်းစိတ်အခြေအနေသည် အစဉ်သဖြင့် အလွန် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့ကို ကာကွယ်တော်မူသည်၊ နာမကျန်းမှု သို့မဟုတ် ကပ်ရောဂါ ၎င်းတို့အပေါ် ကျရောက်သောအခါ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးသည်၊ အနာဂတ်တွင် ၎င်းတို့သည် ကောင်းချီးများကိုသာ ခံစားကြရလိမ့်မည်။ လူအချို့သည် ဤကိစ္စရပ်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။ ရိုးသားသောလူများက မိမိတို့၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရာ၌ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို လိုလိုလားလား ခါးစည်းခံနေသည်ကို ၎င်းတို့ မြင်သောအခါ ဤရိုးသားသောလူများသည် မိုက်မဲသည်ဟု ၎င်းတို့ ထင်ကြသည်။ ဤသည်မှာ မိုက်မဲခြင်းလောဟူသည်ကို ငါ့ကိုပြောလော့။ ဤသည်မှာ စိတ်ရင်းမှန် ဖြစ်သည်၊ ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းမရှိဘဲ လူတစ်ဦးသည် မည်သည့်အခါမျှ အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှင်းပြနိုင်ခြင်းမရှိမည့် အရာများစွာ ရှိသည်။ သမ္မာတရားကို နားလည်သောသူများ၊ ဘုရားသခင်ရှေ့၌ အစဉ်အသက်ရှင်ပြီး ကိုယ်တော်နှင့် ပုံမှန်ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုများ ရှိသောသူများနှင့် ဘုရားသခင်ကို အမှန်တကယ် ကျိုးနွံနာခံပြီး စစ်မှန်စွာ ကြောက်ရွံ့သောသူများသာလျှင် အမှန်တကယ် အဘယ်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ အရှင်းလင်းဆုံး သိကြသည်။ အဘယ်ကြောင့် ၎င်းတို့ သိရှိပြီး အခြားသူများ မသိရှိကြသနည်း။ ယင်းမှာ ၎င်းတို့သည် သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်းနှင့် ရိုးသားသောလူများ ဖြစ်ခြင်းတို့မှတစ်ဆင့် အတွေ့အကြုံ ရရှိခြင်းမှ လာသည်။ ဤအတွေ့အကြုံကို မည်သည့်လူကမျှ မပေးနိုင်သကဲ့သို့ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ခိုးယူခြင်း သို့မဟုတ် လုယူခြင်း မပြုနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ ကောင်းချီးတစ်ခု မဟုတ်လော။ ထိုသို့သော ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို သာမန်လူတို့ မရရှိနိုင်ပေ။ ပြီးလျှင် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်ရသနည်း။ အကြောင်းမှာ လူတို့သည် အလွန် လှည့်ဖြားတတ်ပြီး ကောက်ကျစ်ဆိုးယုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်၊ ၎င်းတို့သည် ရိုးသားခြင်းစံကို မမီ၊ ၎င်းတို့သည် ရိုးသားသောလူများ ဖြစ်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ စစ်မှန်သော စိတ်နှလုံးများ ကင်းမဲ့ကြသဖြင့် ၎င်းတို့ ရရှိသောအရာမှာ အကန့်အသတ်ရှိသည်။ အန္တိခရစ်များအတွက်မှာမူ ထည့်ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ အမျိုးမျိုးသော ကိစ္စရပ်များအပေါ် ၎င်းတို့၏ သဘောထားများအပြင် ၎င်းတို့၏ သဘာဝ အနှစ်သာရကို အခြေခံ၍ အထူးသဖြင့် ခရစ်တော်အပေါ် ၎င်းတို့၏ သဘောထားကို အခြေခံ၍ အန္တိခရစ်များကဲ့သို့သော လူများသည် ဤကောင်းချီးမင်္ဂလာကို မည်သည့်အခါမျှ လက်ခံရရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးများသည် အလွန် ကောက်ကျစ်ဆိုးယုတ်ပြီး စဉ်းလဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် လူကိုလိုက်၍ လူတို့ကို မတူညီစွာ ဆက်ဆံကြသည်၊ ပုတ်သင်ညိုကဲ့သို့ မိမိတို့၏ အရောင်များကို ပြောင်းလဲကြသည်၊ ၎င်းတို့၏ အတွေးအခေါ်များသည် အစဉ်သဖြင့် လှုပ်ရှားနေကာ အကျိုးအမြတ်မမြင်ဘဲ မည်သည့်အခါမျှ အလုပ်မလုပ်ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်အပေါ် ရိုးသားခြင်းမရှိ၊ သူ့အပေါ် ကျိုးနွံနာခံခြင်းမရှိဘဲ သူနှင့် အပေးအယူလုပ်ခြင်းသာ ပြုလုပ်ကြသည်။ ထိုသို့သော သဘောထားများနှင့် အနှစ်သာရ၏ အကျိုးဆက်မှာ အဘယ်နည်း။ ယင်းမှာ မည်သည့်ကိစ္စရပ်တွင်မဆို ၎င်းတို့သည် အမျိုးမျိုးသော လူများနှင့် အခြေအနေများ၏ အနှစ်သာရအပြင် ဤအခြေအနေများတွင် ပါဝင်သော သမ္မာတရားများကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ခြင်းဖြစ်စေ၊ နားလည်နိုင်ခြင်းဖြစ်စေ မရှိချေ။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များသည် ၎င်းတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ ချထားပြီးဖြစ်ကာ ၎င်းတို့သည် ပညာတတ်များဖြစ်ပြီး ဖတ်ရှု၍ ဆန်းစစ်တတ်ကြသည်၊ ဉာဏ်ရည်ရှိကြပြီး စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးတတ်ကြသည်၊ သို့ဖြစ်၍ အဘယ်ကြောင့် ၎င်းတို့ နားမလည်နိုင်ကြမည်နည်း။ ၎င်းတို့ အသက်မည်မျှပင် ကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ အသက် ၈၀ အထိ ဖြစ်လျှင်ပင် ၎င်းတို့ နားလည်ကြမည် မဟုတ်သေးပေ။ အဘယ်ကြောင့် ၎င်းတို့ နားမလည်ကြမည်နည်း။ အရေးအကြီးဆုံး အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းတို့၏ မျက်စိများ ကွယ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူအချို့က “သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းတို့၏ မျက်စိများကို ဖုံးအုပ်ထားသည်ကို မမြင်ဖူးပါ” ဟု ဆိုကြသည်။ ဖုံးအုပ်ထားခြင်း ခံရသည်မှာ ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးများ ဖြစ်သည်။ ဖုံးအုပ်ထားခြင်းခံရသည်ဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာကို ဆိုလိုသနည်း။ ယင်းမှာ ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးများသည် ဉာဏ်အလင်းမရရှိခြင်း၊ ၎င်းတို့သည် ထာဝစဉ် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ခံရသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ယခင်က “လူတို့၏ စိတ်နှလုံးလည်း ထုံထိုင်းလျက်ရှိ၏” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သို့ဆိုလျှင် အန္တိခရစ်များ၏ စိတ်နှလုံးများကို မည်သူက ထုံထိုင်းစေခဲ့သနည်း။ အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းတို့ကို ဉာဏ်အလင်းမပေးခဲ့သူမှာ ဘုရားသခင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို စုံလင်စေရန် သို့မဟုတ် ကယ်တင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် သင့်လျော်သောအချိန်များ၌၊ အရေးကြီးပြီး အရေးပါသော အခိုက်အတန့်များ၌ ၎င်းတို့ကို အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်၍ ဘုရားအိမ်တော်၏ အကျိုးစီးပွားများ ထိခိုက်ခြင်းမှ ဟန့်တားရန်အတွက်သာ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အများအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များ၊ သမ္မာတရား၊ သူ့ကို ကျိုးနွံနာခံခြင်း၊ မိမိတို့ကိုယ်ကို သိရှိခြင်းနှင့် သူ့ကို သိရှိခြင်းတို့နှင့် သက်ဆိုင်သော ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်လာသောအခါ သူသည် ၎င်းတို့ကို မည်သည့်အခါမျှ ဉာဏ်အလင်းမပေးပေ။ လူအချို့က “ထိုသို့ မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော်က ၎င်းတို့ကို ဉာဏ်အလင်းမပေးဟု ကိုယ်တော် မည်သို့ ဆိုနိုင်မည်နည်း။ အန္တိခရစ်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းခံရသူအချို့သည် အလွန် ပါးနပ်ကြသည်။ တရားဒေသနာတစ်ခုကို နားထောင်ပြီးနောက် သင်က သုံးနာရီကြာအောင် ပြောခဲ့လျှင် ၎င်းတို့က ခြောက်နာရီကြာအောင် ပြောနိုင်ကြသည်။ ယင်းမှာ ဉာဏ်အလင်းရခြင်း မဟုတ်လော” ဟု ဆိုကောင်းဆိုနိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် နာရီမည်မျှကြာအောင် ပြောနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ နာရီ ၃၀ ဖြစ်လျှင်ပင် ယင်းမှာ စကားလုံးများနှင့် အယူဝါဒများ အစုအဝေးမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲများနှင့် ကျမ်းပြုဆရာများသည် ဤလူများထက် သာ၍ပင် ကောင်းစွာ ပြောနိုင်ကြသည် မဟုတ်လော။ ၎င်းတို့တစ်ဦးစီတိုင်းသည် တရားဟောခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့တစ်ဦးစီတိုင်းသည် စကားပြောကောင်းကြသော်လည်း ယင်းက အဘယ်အကျိုးကျေးဇူး ရှိခဲ့သနည်း။ ဘုရားသခင် ကြွလာသောအခါ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ဆက်လက်၍ အတိုက်အခံလုပ်ပြီး ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့ကြသည်။ ဤအရာက ၎င်းတို့ထံသို့ အဘယ်အရာကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သနည်း။ ယင်းက ၎င်းတို့ထံသို့ ဖျက်ဆီးခြင်း၊ ပျက်စီးခြင်းနှင့် ကြီးမားသော ကပ်ဘေးတို့ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။ အပြင်ပန်းမှကြည့်လျှင် ဘုရားအိမ်တော်ရှိ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေပုံရပြီး လူတစ်ဦးစီတိုင်းသည် တစ်နေ့လျှင် သုံးနပ်စားကာ နေ့ဘက်တွင် မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ပြီး ညဘက်တွင် အနားယူကြသည်။ သို့ရာတွင် နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အမျိုးမျိုးသော လူစားများအကြား ကွာခြားချက်များသည် သိသာထင်ရှားလာပြီး မတူညီသော လူအမျိုးအစားများ၏ အဆုံးသတ်များသည် ထုတ်ဖော်ခြင်းနှင့် ခွဲခြားခြင်း ခံရသည်။ လူအချို့သည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သည်ဟု နှုတ်ဖြင့် ကြွေးကြော်ကြသော်လည်း မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းကို မလိုက်လျှောက်ဘဲ ထိုအစား ငရဲသို့ အလျင်အမြန် သွားကြသည်။ အခြားသူများမှာမူ သမ္မာတရားကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး ယင်းအတွက် အစဉ်မပြတ် ကြိုးစားကြသဖြင့် ၎င်းတို့သည် သမ္မာတရား လက်တွေ့ကျမှုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်ကြသည်။ အချို့သည် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို အသက်ရှင်လိုကြပြီး မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရာ၌ တိုး၍တိုး၍ ကလိမ်ကျစ်လာကြကာ အဆုံးစွန်၌ ဖယ်ရှားရှင်းလင်းခြင်း ခံရသည်။ အချို့သည် သမ္မာတရားကို လက်ခံနိုင်ကြပြီး မိမိတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ တိုး၍တိုး၍ ရိုးသားလာကြကာ မိမိတို့၏ အသက်စိတ်သဘောထား၌ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို တွေ့ကြုံခံစားကြရပြီး ဘုရားသခင်နှင့် လူတို့၏ ချစ်မြတ်နိုးခြင်းကို ခံရသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ အချို့သည် စကားလုံးများနှင့် အယူဝါဒများကို ဟောပြောခြင်းအပေါ် အစဉ်သဖြင့် အာရုံစိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ တရားဟောခြင်းအားလုံးပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပစ်ပယ်ခြင်းကို ခံရကာ ထို့ကြောင့် ပျက်စီးသွားကြသည်။ အချို့သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ နားလည်သဘောပေါက်မှု ကင်းမဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် တရားဒေသနာများကို ပို၍ နားထောင်လေ၊ ပို၍ စိတ်ရှုပ်ထွေးလေ၊ သမ္မာတရား၌ စိတ်ဝင်စားမှုနည်းပါးပြီး ကျိုးနွံနာခံမှုနည်းပါးလာလေ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လိုအင်ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းရန် အစဉ်သဖြင့် လိုက်စားပြီး ကျော်ကြားမှု၊ အကျိုးအမြတ်နှင့် အဆင့်အတန်းတို့ကို ရည်မှန်းလျက် တစ်ဇွတ်ထိုးဆန်စွာ ထင်ရာစိုင်း ပြုမူလိုကြသည်၊ ဤသည်မှာ အန္တရာယ်ရှိသည်။ လူအချို့သည် ဘုရားသခင်နောက်သို့ နှစ်အနည်းငယ် လိုက်လျှောက်ကြပြီး ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို စားသောက်ကာ အမှုအရာများစွာကို တွေ့ကြုံခံစားပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် သမ္မာတရားများစွာကို နားလည်လာကြပြီး ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း တိုး၍တိုး၍ ရှိလာကာ ကိုယ်တော်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိကြသည်။ ဤလူအားလုံးသည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ကြသည်၊ အသင်းတော်အသက်တာ၌ အသက်ရှင်ကြပြီး မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ကြသည်၊ သို့ဖြစ်၍ အဘယ်ကြောင့် ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ ရလဒ်များသည် ၎င်းတို့တစ်ဦးစီ၏ အမျိုးအစားအလိုက် ကွဲပြားနေကြသနည်း။ ဤသည်မှာ အဘယ်အရာကို သရုပ်ဖော်သနည်း။ လူတို့၏ သဘာဝ အနှစ်သာရ၌ ကွာခြားချက်များ မရှိသလော။ (ရှိပါသည်။)

သင်တို့ နားထောင်ပြီး စဉ်းစားရန် နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးသည်၊ ယင်းမှာ ငါတို့ ဆွေးနွေးခဲ့သော အန္တိခရစ်များ၏ သရုပ်သကန်များအနက် မည်သည့်အမျိုးအစားအောက်တွင် ကျရောက်သည်ဆိုသည့်အချက် ဖြစ်သည်။ အချို့သော အသင်းတော်များတွင် ရှင်းလင်းစွာပင် အာဏာရှင်ဆန်ဆန်နှင့် ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်ဘဲ ပြုမူသော ဆိုးယုတ်သည့်လူများ ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မည်သည့် တိကျခိုင်မာသော အလုပ်ကိုမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည့်တိုင် အာဏာကိုင်စွဲရန် အစဉ်သဖြင့် အလိုရှိကြသည်။ ၎င်းတို့ တာဝန်ယူသော မည်သည့်အလုပ်တွင်မဆို ၎င်းတို့သည် အနှောင့်အယှက်များနှင့် ပျက်စီးမှုတို့ကို ဖန်တီးကြပြီး စည်းမျဉ်းများကို မလိုက်နာကြပေ၊ ၎င်းတို့ ပြုလုပ်သော မည်သည့်အမှုအရာများတွင်မဆို ၎င်းတို့သည် အဖိုးအခကို မည်သည့်အခါမျှ ပေးဆပ်လိုခြင်း မရှိသည့်တိုင် အခြားသူများကို ၎င်းတို့စကား နားထောင်စေရန် အစဉ်သဖြင့် အလိုရှိကြသည်။ အတိုချုပ်အားဖြင့် ထိုသို့သောလူတစ်ဦးသည် အသင်းတော်တစ်ခု၌ ရှိနေသရွေ့ အခြားလူများစွာတို့သည် ၎င်းတို့ကြောင့် အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်း ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ဘုရားအိမ်တော်၏ အလုပ်နှင့် အသင်းတော်၏ စည်းစနစ်သည် ထိခိုက်ပျက်စီးခြင်း ခံရလိမ့်မည်။ ထိုသို့သောလူများသည် မည်သည့် ကြီးမားသော မကောင်းမှုများကိုမျှ ထင်ထင်ရှားရှား မကျူးလွန်ခဲ့သော်လည်း သို့မဟုတ် ညီအစ်ကိုမောင်နှမများကို မထိခိုက်စေခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ လူ့သဘာဝ၊ ၎င်းတို့၏ အနှစ်သာရ၊ အမျိုးမျိုးသော ကိစ္စရပ်များအပေါ် ၎င်းတို့၏ ရှုထောင့်အမြင်များ၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအပေါ်၊ ဘုရားအိမ်တော်၏ အလုပ်အပေါ်နှင့် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်တာဝန်များအပေါ် ၎င်းတို့၏ သဘောထားများကို သင် ကြည့်သောအခါ ၎င်းတို့သည် ဆိုးယုတ်သောသူများ၏ အဆင့်အတန်း သက်သက်တွင်သာ ရှိနေကြသည်။ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ သတိမပြုမိမီ ၎င်းတို့ကို ငါ ကြုံတွေ့ပါက ထိုသို့သောလူတစ်ဦးကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်သင့်သနည်း။ ၎င်းတို့ ကြီးလေးသော အမှားကို ကျူးလွန်သည်အထိ သို့မဟုတ် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖြစ်စေသည်အထိ ငါ စောင့်ပြီး ၎င်းတို့ “ကြီးကြီးမားမား ဂယက်ရိုက်သွား” သည့်အခါမှ ၎င်းတို့ကို ရှင်းလင်းပစ်သင့်သလော။ ယင်းမှာ လိုအပ်သလော။ (မလိုအပ်ပါ။) သို့ဆိုလျှင် ငါ အဘယ်အရာ ပြုလုပ်သင့်သနည်း။ အနည်းဆုံးအားဖြင့် ၎င်းတို့ကို ၎င်းတို့၏ တာဝန်မှ ငါ ထုတ်ပယ်သင့်သည်။ နောက်တစ်ခုမှာ အခြားသူများကို မထိခိုက်စေရန် ရှောင်ရှားဖို့အတွက် ၎င်းတို့ကို မိမိတို့၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခြင်းမှ တားဆီးလျက် ၎င်းတို့ကို ငါ သီးခြားခွဲထားသင့်သည် သို့မဟုတ် ရှင်းလင်းဖယ်ရှားသင့်သည်။ ဘုရားအိမ်တော်၏ အရေးပါသော အလုပ်တွင် ထိုသို့သော ဆိုးယုတ်သည့်လူများ ရှိနေခြင်းကို ခွင့်မပြုပေ၊ ဤစည်းမျဉ်း မှန်ကန်သလော။ ၎င်းတို့ ဖော်ထုတ်ခြင်း မခံရသေးပါက ရှိစေလော့၊ သို့သော် ၎င်းတို့ ထုတ်ဖော်ခြင်းခံရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရပြီး ဆိုးယုတ်သည့်လူများအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းခံရပါက ၎င်းတို့ကို သန့်စင်ပစ်ခြင်းသည် မှန်ကန်သလော။ (မှန်ပါသည်။) လူအချို့က “ယင်းမှာ အလုပ်မဖြစ်နိုင်ပါ။ သင်က ၎င်းတို့ကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သော်လည်း အခြားသူများကမူ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။ သူတို့ကို ရှင်းလင်းပစ်ခြင်းသည် အခြားသူများကို ထိခိုက်စေလိမ့်မည်။ သင်က သူတို့ကို ထိုးထွင်းသိမြင်သောကြောင့် ရှင်းလင်းပစ်လိုက်လျှင် သင်တစ်ဦးတည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချရာ မရောက်ပေဘူးလော။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် သမ္မာတရားကို အမှန်တကယ် အာဏာကိုင်စွဲစေခြင်း ဖြစ်သလော။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ညီအစ်ကိုမောင်နှမများနှင့် စုဝေး၍ မိတ်သဟာယဖွဲ့ရမည်၊ သူတို့နှင့်အတူ စိတ်ဖြာလေ့လာဆွေးနွေးရမည်၊ မှန်ကန်သော ယုံကြည်လက်ခံမှု ရှိလာစေရန် သူတို့အား ကူညီပေးရမည်၊ အချက်အလက်များကို စုစည်းပြီး ရှေ့ဆက်မလုပ်ဆောင်မီ လူတိုင်း၏ သဘောတူညီချက်ကို ရယူရမည်။ သင်သည် လုပ်ငန်းစဉ်များကို လိုက်နာရန် လိုအပ်ပြီး ထိုသို့မလိုက်နာပါက အသင်းတော်၏ အလုပ်အစီအစဉ်များကို ချိုးဖောက်နေခြင်း မဟုတ်သလော။ ဤသည်မှာ မမှားယွင်းပေဘူးလော။ သင်ကိုယ်တိုင်က ရှေးဦးစွာ အသင်းတော်၏ အလုပ်အစီအစဉ်များကို လိုက်နာစောင့်ထိန်းသင့်သည်၊ သင်သည် ထိုအစီအစဉ်များကို တမင်ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် မည်သည့်အရာပင်ဖြစ်စေ အရာခပ်သိမ်းကို ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအတွက် ထောက်ထားသောအားဖြင့် လုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်လော။ ထိုသို့ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် သင်သည် ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအားလုံးကို ဤအကြောင်းအရာအား အပြည့်အဝ သိရှိစေပြီး သမ္မာတရား၏ ဤအပိုင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ရှင်းလင်းသွားစေရန် လိုအပ်သည်။ သင်သည် သူတို့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားအောင် လုပ်၍မရပေ၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအားလုံး ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိလာစေရန် သင်တို့ လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ လိုအပ်သည်” ဟု ဆိုကောင်းဆိုနိုင်သည်။ အကယ်၍ ဤလုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို မလိုက်နာဘဲ တစ်စုံတစ်ဦးကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် ငါ ပြောပါက သင်တို့ မည်သို့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မည်နည်း။ သင်တို့ အကျပ်ရိုက်သွားမည်၊ ဟုတ်သည် မဟုတ်လော။ သင်တို့ အကျပ်အတည်း ကြုံတွေ့ရသည်ကို မြင်ရမည်ဆိုသည့်အချက်က ထိုသို့သော ရှုထောင့်အမြင်များသည် သင်တို့အလယ်၌ ရှိနေကြောင်း သက်သေပြသည်။ ငါ ပြောနေသည့်အရာသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အရေးပါသော အလုပ်နေရာတစ်ခုတွင် မကောင်းသော လူ့သဘာဝရှိသည့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ရှိခဲ့သည်၊ သူသည် မိမိ၏တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်စဉ် အခက်အခဲနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားလျက် ကလိမ်ဉာဏ်ဆင်လျက် ခိုကပ်ခဲ့သည်။ သူသည် အသင်းတော်၏ အလုပ်ကို အချိန်ပြည့် အဖျက်အမှောင့်လုပ်ကာ နှောင့်ယှက်ခဲ့ပြီး ပြုပြင်ခံရသောအခါ သူသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာကာ သမ္မာတရားကို လုံးဝ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သူသည် ရာထူးကိုင်စွဲပြီး စီမံဦးစီးရန် အစဉ်သဖြင့် အလိုရှိခဲ့သကဲ့သို့ အခြားသူများကိုလည်း အမိန့်ပေးလိုခဲ့ပြီး သူသည် အသင်းတော်၏ အကျိုးစီးပွားကို မည်သည့်အခါမျှ ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းဖြစ်စေ၊ စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာခြင်းဖြစ်စေ မရှိဘဲ မိမိ၏ နှစ်သက်မှုများအရသာ ပြုမူခဲ့သည်။ သူ အလုပ်တာဝန် ယူစဉ်ကာလအတွင်း ငါ သူ့ကို လုပ်ဆောင်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သော အမှုအရာအချို့ကို သူ လျစ်လျူရှုခဲ့ပြီး ငါ၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို ပေါ့ပြက်ပြက် စကားများကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သည်။ သူ၏ အလုပ်တာဝန်များကို မလုပ်ဆောင်ခြင်းအပြင် သူသည် အနှောင့်အယှက်များကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အသင်းတော်သည် မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန်အတွက် အရေးကြီးသော အလုပ်နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်၊ အကယ်၍ သူသည် မိမိ၏တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် မဟုတ်ဘဲ မင်းညီမင်းသားကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်ရန် သို့မဟုတ် စောစီးစွာ အငြိမ်းစားယူခြင်းကို ခံစားရန် လာသည်ဟု ထင်ခဲ့ပါက သူ မှားယွင်းခဲ့သည်။ ဘုရားအိမ်တော်သည် လူမှုဖူလုံရေး အဖွဲ့အစည်းလည်းမဟုတ်၊ ခိုလှုံရာနေရာလည်း မဟုတ်ပေ။ ဤလူကဲ့သို့သော အောက်တန်းစားများသည် ၎င်းတို့ သွားလေရာရာ၌ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ကောင်းကျိုးမပေးပေ၊ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ မည်သည့်တာဝန်များတွင်မျှ သစ္စာစောင့်သိခြင်း မရှိဘဲ အစဉ်သဖြင့် ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ပြုမူကာ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ လွင့်မျောနေကြသည်။ သို့ဖြစ်၍ သူ့ကို ချက်ချင်း ရှင်းလင်းပစ်ရန် ငါ ပြောခဲ့သည်။ ဤသည်ကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရန် လွယ်ကူခဲ့မည်လော။ (လွယ်ကူပါသည်။) သို့ရာတွင် လူအမျိုးအစားတစ်မျိုးအတွက်မူ ထိုသို့သော ရိုးရှင်းသည့်ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင် အကောင်အထည်ဖော်ရန် ခက်ခဲသည်။ ငါ ပြောဆိုပြီး သုံးလအကြာတွင်မှ ဤဆိုးယုတ်သောလူကို နောက်ဆုံးတွင် အတင်းအကျပ် ထွက်သွားခိုင်းခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ အဘယ်နည်း။ ဤလူကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် ငါ အမိန့်ထုတ်ပြန်ပြီးနောက် ထိုအသင်းတော်၏ ခေါင်းဆောင်သည် ထိုအလုပ်တာဝန်ကို “အကောင်အထည်ဖော်” ရန် စတင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ မည်သို့ အကောင်အထည် ဖော်ခဲ့သနည်း။ ၎င်းတို့သည် ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် လူတိုင်း မဲပေးရန်အတွက် စုဝေးပွဲတစ်ခုကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ များစွာသော ဆွေးနွေးမှုများအပြီးတွင် လူအများစုသည် သူ့ကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူခဲ့ကြသော်လည်း ယင်းကို ဆန့်ကျင်သည့် မဲတစ်မဲ ရှိခဲ့သဖြင့် ထိုကိစ္စကို ဆိုင်းငံ့ထားခဲ့သည်။ ဤခေါင်းဆောင်က ၎င်းတို့သည် သဘောမတူသောသူအပေါ် “အလုပ်လုပ်ပေး” ရန်၊ ၎င်းတို့နှင့် ဆွေးနွေးရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ သဘောတူညီချက်ကို ရယူရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ထိုအတောအတွင်း ထိုလူကို ထွက်သွားခိုင်းပြီးပြီလားဟု ငါ နှစ်ကြိမ်တိုင် မေးမြန်းခဲ့ပြီး ထိုခေါင်းဆောင်က ထိုသူသည် မသွားရသေးကြောင်း၊ ၎င်းသည် အချက်အလက်များကို စုစည်းပြီး အကျဉ်းချုပ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ ငါ၏ နောက်ကွယ်တွင် ၎င်းက “တစ်ယောက်ယောက် သဘောမတူသရွေ့ ငါတို့ သူ့ကို ရှင်းလင်းပစ်၍ မရပါ” ဟုလည်း ဆိုခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ပြောရာတွင် ၎င်း၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ၎င်းသည် ဤလူကို ရှင်းလင်းပစ်လိုခြင်း မရှိသောကြောင့် ဤအဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အကြောင်းပြချက်ကို ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့တွင် ၎င်းသည် အခြားသူများကို လှည့်ဖြားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊ ၎င်းသည် ဤလူကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး သူ့ကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် မရဲဝံ့ခဲ့ကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင် အထက်မှ နောက်ဆုံးသတိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်၊ “ဤလူကို ထွက်သွားခိုင်းရမည်။ အကယ်၍ သူ မသွားလျှင် သင် သွားရမည်။ သင်တို့နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦး ထွက်သွားရမည်၊ သင် ရွေးချယ်ပါ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ၎င်းက “ငါ ထွက်သွား၍မဖြစ်ပါ၊ ငါ့ရာထူးကို ငါ အချိန်အကြာကြီး မခံစားရသေးပါ” ဟု စဉ်းစားခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ ၎င်းသည် ဤနတ်ဆိုးကို ထွက်သွားခိုင်းခဲ့သည်။ ငါ့ကို ပြောလော့၊ ဤခေါင်းဆောင်သည် ထိုနတ်ဆိုးကို အဘယ်ကြောင့် ကာကွယ်ခဲ့သနည်း။ ဤသည်မှာ အန္တိခရစ်တစ်ဦး၏ လုပ်နည်းကိုင်နည်း မဟုတ်လော။ ဤသည်မှာ အန္တိခရစ်၏ အပြုအမူ အတိအကျ ဖြစ်သည်။