အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် အသင်းတော် အကြောင်းအရာ

ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို နားထောင်၍ သခင်ယေရှု ပြန်ကြွလာတော်မူခြင်းကို ကြိုဆိုလော့။

သမ္မာတရားကို ရှာဖွေနေသူများ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်သွယ်ရန် ဖိတ်ခေါ်ပါသည်။

နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏

ထင်ရှားသည့်အရောင်များ

နောက်ခံအပြင်အဆင်များ

စာလုံးပုံစံ

စာလုံးအရွယ်အစား

စာကြောင်း အကွာအဝေး

စာမျက်နှာအနံ

0 ရှာဖွေခြင်း ရလဒ်များ

ရလဒ်များမတွေ့ရှိပါ။

ဘုရားသခင် ကိန်းဝပ်သော ဇာတိခန္ဓာ၏ အနှစ်သာရ

ပထမဦးဆုံးသော လူ့ဇာတိခံယူသည့် ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ့်သုံးနှစ်ခွဲ နေထိုင်သွားခဲ့ သော်ငြားလည်း၊ သူသည် သူ၏သာသနာကို ထိုနှစ်များထဲမှ သုံးနှစ်ခွဲသာ ထမ်းဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော အချိန်အတောအတွင်းနှင့် သူ၏အလုပ်ကို အစမပြုရသေးခင် နှစ်ချိန်လုံးတွင် သူသည် သာမန် လူ့သဘာဝကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ သာမန် လူ့သဘာဝတွင် နှစ်ပါင်း သုံးဆယ့်သုံးနှစ်ခွဲ နေထိုင်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးသုံးနှစ်ခွဲ တစ်လျှောက်တွင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်အဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူ၏ သာသနာကို စတင်၍ မထမ်းဆောင်ခင်တွင် သူသည် သူ၏ဘုရားသဘောသဘာဝ ဘာမျှမပြခဲ့ဘဲ၊ ပုံမှန်ဖြစ်သော သာမန်လူ့သဘာဝနှင့်သာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ သာသနာကို တရားဝင် စတင်ထမ်းဆောင်သည့် နောက်ပိုင်းမှသာ သူ၏ဘုရားသဘောသဘာဝမှာ ထင်ရှားလာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုပထမနှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်အတွင်း သူ၏အသက်တာနှင့် အလုပ်အားလုံးမှာ သူသည် လူ့ဇာတိ၊ လူသား၊ စစ်မှန်သည့် သက်ရှိလူသားဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့အသက် နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ် နောက်ပိုင်းမှသာ သူ၏သာသနာသည် သာ၍ထက်သန်စွာ စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ဘုရားသခင်သည် လူ့ဇာတိတွင် ပေါ်ထွန်းပြီး၊ သူ၏ ဖန်ဆင်းခြင်းဖြစ်သည့် လူတို့အကြားထဲတွင် အလုပ်လုပ်ရန် လူ့ဇာတိပုံသဏ္ဌာန်ကို ဆောင်လျက် ကြွဆင်းလာခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်အဖို့ လူ့ဇာတိခံယူရန်မှာ ရှေးဦးစွာ သူသည် သာမန်လူ့သဘာဝနှင့် ဇာတိခန္ဓာ ဖြစ်လာရမည်၊ အနည်းဆုံးအနေနှင့် ဤအရာမှာ မှန်ကန် ရမည်ဖြစ်သည်။ အမှန်တွင်တော့ ဘုရားသခင် လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်မှာ ဘုရားသခင်သည် လူ့ဇာတိထဲတွင် အသက်ရှင်၍ အလုပ်လုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ ပကတိသဘာဝက လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၊ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လူ့ဇာတိခံ အသက်တာနှင့် အလုပ်ကို အဆင့်နှစ်ဆင့် ခွဲခြား၍ရသည်။ ပထမအဆင့်မှာ သူ၏ သာသနာကို မထမ်းဆောင်ခင် နေထိုင်ရှင်သန်ခဲ့သော အသက်တာဖြစ်သည်။ သူသည် သာမန် လူသားမိသားစု၊ အကြွင်းမဲ့ သာမန် လူ့သဘာဝဖြင့် လူ့ဘဝ၏ သာမန်ကိုယ်ကျင့်တရားများ၊ ပညတ်တရားများကို လိုက်နာရင်း၊ သာမန်လူသား လိုအပ်ချက်များနှင့် (အစားအစာ၊ အဝတ်အထည်၊ နေထိုင်စရာ၊ အိပ်ခြင်း) သာမန်လူသားအားနည်းချက်များနှင့် သာမန်လူသား စိတ်ခံစားမှုများနှင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရလျှင်၊ ဤပထမအဆင့် အတောအတွင်း သူသည် ဘုရား၏သဘောသဘာဝ မဟုတ်၊ အကြွင်းမဲ့ သာမန် လူ့သဘာဝ၌ သာမန်လူသား၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများ အားလုံးကို ပါဝင်လုပ်ဆောင်ရင်း အသက်ရှင် နေထိုင်သည်။ ဒုတိယအဆင့်မှာ သူ၏ သာသနာအား စတင်ထမ်းဆောင်ပြီးနောက် အသက်ရှင် နေထိုင်သည့် အသက်တာပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိယူတင်ဝတ်ဆင်ထားသော သာမန်လူ့ခန္ဓာနှင့် သဘာဝလွန်ဖြစ်သည့် အပြင်လက္ခဏာများ ဘာမျှမပြဘဲ သာမန် လူ့သဘာဝထဲတွင် ကျိန်းဝပ်နေသေးသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် သူ၏ သာသနာအတွက် သက်သက်သာ အသက်ရှင်ပြီး၊ ထိုအချိန်အတောအတွင်း သူ၏ သာမန် လူ့သဘာဝမှာ ဘုရားသဘောသဘာဝ၏ သာမန် အလုပ်အတွက် အပြည့်အဝ အမှုဆောင်ရင်း တည်ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ သာမန်လူ့သဘာဝသည် ထိုအချိန်သို့ရောက်သောအခါ သာသနာပြုနိုင်စွမ်းရှိသည့် အနေအထားအထိ ရင့်ကျက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အသက်တာ၏ ဒုတိယအဆင့်သည် သူ၏ သာသနာကို သူ၏ သာမန် လူ့သဘာဝနှင့် ထမ်းဆောင်ရန်ပင်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအဆင့်သည် သာမန် လူ့သဘာဝနှင့် အကြွင်းမဲ့ ဘုရား၏သဘောသဘာဝ နှစ်မျိုးစလုံးကို ပိုင်ဆိုင်သည့် အသက်တာလည်း ဖြစ်သည်။ သူ့အသက်တာ၏ ပထမအဆင့် အတောအတွင်းတွင် သူသည် အကြွင်းမဲ့ သာမန် လူ့သဘာဝထဲ နေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ လူ့သဘာဝသည် ဘုရားသဘောသဘာဝ အလုပ်၏ အလုံးစုံဖြစ်မှုနှင့် မညီမျှသေး၊ မရင့်ကျက်သေး၍ ဖြစ်သည်၊ သူ၏ လူ့သဘာဝ ရင့်ကျက်လာပြီး သူ၏ သာသနာအား ထမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိလာသည့် နောက်ပိုင်းတွင်မှ သူ၏ သာသနာကို စတင်ထမ်းဆောင် နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဇာတိအနေနှင့် သူသည် ကြီးထွား ရင့်ကျက်ရန် လိုအပ်သည့်အတွက် သူ့အသက်တာ၏ ပထမအဆင့်သည် သာမန်လူ့သဘာဝ အသက်တာပင်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအဆင့်ကမူ သူ၏ လူ့သဘာဝသည် သူ၏အလုပ်နှင့် သာသနာကို ထမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည့်အတွက် သူ၏သာသနာလုပ်ငန်းများ လုပ်နေသည့် အတောအတွင်း အသက်ရှင်သည့် လူ့ဇာတိခံ ဘုရားသခင်သည် လူ့သဘာဝနှင့် အကြွင်းမဲ့သော ဘုရား၏သဘောသဘာဝ နှစ်မျိုးလုံး ရှိသူပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ လူ့ဇာတိခံ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ မွေးဖွားသည့် အချိန်မှစ၍ သူ၏ သာသနာကို သဘာဝလွန်နိမိတ်လက္ခဏာများကိုပြပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာနှင့် စတင်ခဲ့မည်ဆိုပါက၊ သူ့တွင် ခန္ဓာဆိုင်ရာ အနှစ်သာရ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ လူ့သဘာဝသည် သူ၏ ခန္ဓာဆိုင်ရာ အနှစ်သာရအတွက် တည်ရှိခြင်းဖြစ်သည်၊ လူ့သဘာဝ မရှိဘဲနှင့် လူ့ဇာတိ ရှိမလာနိုင်၊ လူ့သဘာဝ မရှိသော လူပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက် သည်လည်း သက်ရှိလူသား တစ်ဦးမဟုတ်ပေ။ ဤနည်းလမ်းအားဖြင့် ဘုရားသခင် ယူဆောင်ခဲ့သော ဇာတိခန္ဓာ၏ လူ့သဘာဝသည် ဘုရားသခင် ခံယူထားသော လူ့ဇာတိ၏ ပင်ကိုဂုဏ်ဒြပ် ဖြစ်သည်။ “ဘုရားသခင် သည် လူ့ဇာတိခံယူသောအခါ သူသည် အကြွင်းမဲ့ ဘုရား၏သဘောသဘာဝ ဖြစ်ပြီး၊ လူသား လုံးဝမဟုတ်” ဟု ပြောမည်ဆိုလျှင် ဘုရားသခင်ကို စော်ကားခြင်းပင်ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ဤသဘောထားသည် လူ့ဇာတိ ခံယူခြင်း၏ နိယာမ သဘောတရားကို ချိုးဖောက်သဖြင့် လက်ခံရန် မဖြစ်နိုင်သော အမြင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ သာသနာကို စတင်ထမ်းဆောင်သည့် နောက်ပိုင်းတွင်ပင်လျှင် သူ၏အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ချိန်တွင် သူ၏ ဘုရားသဘောသဘာဝသည် လူသားခန္ဓာ အပြင်ပန်းကို ခံယူထားဆဲပင်ဖြစ်သည်၊ ထိုအချိန်တွင်ပင် သူ၏ လူ့သဘာဝသည် သူ၏ ဘုရားသဘောသဘာဝကို သာမန်ဇာတိခန္ဓာထဲ၌ အလုပ်လုပ်နိုင်ရန် အခွင့်ပေးသည့် ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းအတွက်သာ အကျိုးဆောင်ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်သူမှာ သူ၏ လူ့သဘာဝထဲတွင် ကိန်းဝပ်နေသည့် ဘုရား၏သဘောသဘာဝပင်ဖြစ်သည်။ လုပ်ဆောင်နေသည်မှာ သူ၏ ဘုရားသဘောသဘာဝဖြစ်ပြီး သူ၏ လူ့သဘာဝ မဟုတ်သော်ငြားလည်း သူ၏ လူ့သဘာဝထဲ သိုဝှက်ထားသည့်အရာမှာ ဘုရား၏သဘောသဘာဝပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အလုပ်ကို အခြေခံအားဖြင့် သူ၏ အကြွင်းမဲ့သော ဘုရား၏သဘောသဘာဝက လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ လူ့သဘာဝက လုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ သို့သော်လည်း အလုပ်ကို ထမ်းရွက်သူမှာတော့ သူ၏ ဇာတိခန္ဓာပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် လူသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်လည်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောနိုင်ပါသည်၊ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် လူ့ခန္ဓာအပြင်ပန်းနှင့်၊ လူသားအနှစ်သာရရော ဘုရားသခင်၏ အနှစ်သာရတို့နှင့်ပါ ဇာတိခန္ဓာအထဲတွင် နေထိုင်သည့် ဘုရားသခင် ဖြစ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ အနှစ်သာရနှင့် လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတွက် ဖန်ဆင်းခံ မည်သည့်လူသားထက်မဆို ကြီးမြတ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ အလုပ်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်သည့် မည်သည့် လူသားထက်မဆိုလည်း ကြီးမြတ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူကဲ့သို့ပင် လူ့ခန္ဓာအပြင်ပန်း ရှိကြသည့် သူများထဲတွင်၊ လူ့သဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်ကြသည့် သူများထဲတွင်၊ သူတစ်ပါးတည်း သာလျှင် လူ့ဇာတိခံယူသည့် ဘုရားသခင် ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ပြီး အခြားသူ အားလုံးမှာမူ ဖန်ဆင်းခံ လူသားများသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသူအားလုံးတို့တွင် လူ့သဘာဝ ရှိကြသော်လည်း ဖန်ဆင်းခံ လူသားများသည် လူသားသာ ဖြစ်သည်၊ လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်ကမူ ကွဲပြားခြားနားသည်၊ သူ၏ ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် သူသည် လူ့သဘာဝ ရှိရုံသာမက ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ဘုရား၏သဘောသဘာဝ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လူ့သဘာဝကို သူ့ဇာတိခန္ဓာ၏ အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် သူ၏ နေ့စဉ်အသက်တာတွင် မြင်နိုင်သော်ငြားလည်း သူ၏ ဘုရားသဘောသဘာဝကိုမူ ပိုင်းခြားသိမြင်ရန် ခက်ခဲသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဘုရားသဘောသဘာဝသည် သူ၌ လူ့သဘာဝ ရှိမှသာ ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည့်အတွက်၊ လူများ စိတ်ကူး ထားသကဲ့သို့ သဘာဝလွန် မဟုတ်သည့်အတွက်၊ ၎င်းကို မြင်နိုင်ရန်မှာ လူတို့အဖို့ အလွန်တရာပင် ခက်ခဲလှသည်။ ယနေ့ကာလတွင်ပင် လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရကို နားလည်နိုင်ရန်မှာ လူတို့အတွက် အခက်ခဲဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ အမှန်တွင်မူ ထိုအကြောင်းအရာကို ဤမျှ ရှည်လျားစွာ ငါပြောပြီးသော နောက်ပိုင်းတွင်ပင်၊ သင်တို့အများစုအတွက် ထိုအရာမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု တစ်ခုပင် ဖြစ်နေပေဦးမည်ဟု ငါမျှော်လင့်သည်။ ဤအရေးကိစ္စမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်း၏၊ ဘုရားသခင်သည် ဇာတိခန္ဓာ ဖြစ်လာသည့် အတွက်၊ သူ၏ အနှစ်သာရသည် ဘုရား၏သဘောသဘာဝနှင့် လူ့သဘာဝတို့ ပေါင်းစပ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤပေါင်းစပ်ခြင်းကို ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်၊ ကမ္ဘာပေါ်၌ရှိသော ဘုရားသခင် ကိုယ်တိုင်ဟု ခေါ်သည်။

ယေရှု ကမ္ဘာပေါ်တွင် နေထိုင်သွားခဲ့သော အသက်တာမှာ လူ့ဇာတိ၏ သာမန်အသက်တာပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ဇာတိခန္ဓာ၏ သာမန် လူ့သဘာဝထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ပြောခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် နာမကျန်းသောသူကို ကျန်းမာစေပြီး နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခြင်း၊ ထိုကဲ့သို့ ထူးကဲလှသော အရာများကို ပြုလုပ်ခြင်းစသည့် သူ၏ သြဇာအာဏာကို သူ၏ သာသနာကို မစတင်ချိန်အထိ အများပိုင်းတွင် ထင်ထင်ရှားရှား မတွေ့ရပါ။ သူ၏ သာသနာကို မထမ်းဆောင်ခင်၊ သူ၏ အသက် နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ် မတိုင်ခင်က သူ၏ အသက်တာသည် သူ့မှာ သာမန်ဇာတိခန္ဓာပင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း လုံလောက်သော သက်သေပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏သာသနာကို စတင် မထမ်းဆောင်ရသေးသည့် အတွက်ကြောင့် လူများသည် သူ့အထဲတွင် ဘုရား၏သဘောသဘာဝရှိသောအရာ ဘာတစ်ခုမျှ မမြင်ခဲ့ကြ၊ သာမန် လူတစ်ယောက်၊ သာမန် သက်ရှိလူသား တစ်ယောက်ဟုသာ မြင်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်၊ ကနဦးပိုင်းတွင် လူအချို့တို့သည် သူ့ကို ယောသပ်၏သားဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ လူများက သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်၏ သားဟု တွေးထင်ခဲ့ကြပြီး၊ သူသည် ဘုရားသခင် ခံယူထားသော လူ့ဇာတိပကတိဖြစ်သည် ဆိုခြင်းကို လုံးဝမသိခဲ့ကြပါ၊ သူ၏ သာသနာကို ထမ်းဆောင်နေချိန် အတွင်းမှာပင်လျှင်၊ တန်ခိုးများစွာ ပြသခဲ့သော်ငြား၊ သူသည် သာမန် လူ့သဘာဝ အပြင်ပန်းနှင့် ခရစ်တော် ဖြစ်နေခဲ့သည့်အတွက် လူအများစုသည် သူ့ကို ယောသပ်၏ သားဖြစ်သည်ဟုသာ ပြောဆိုခဲ့ကြတုန်းဖြစ်၏။ အကြွင်းမဲ့ သာမန် လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာရန်၊ ဘုရားသခင်သည် လူ့ဇာတိထဲသို့ အလုံးစုံ ဆင်းကြွလာခဲ့သည်ကို သက်သေပြလျက် ပထမ လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အရေးပါမှုကို ဖြည့်စွမ်းရန်အလို့ငှာ သူ၏ သာမှန် လူ့သဘာဝနှင့် သူ၏အလုပ် နှစ်ခုစလုံး တည်ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏အလုပ်ကို မစတင်ခင်တွင် သူ၌ သာမန် လူ့သဘာဝ ရှိခဲ့ခြင်းသည် သူသည် သာမန်ဇာတိခန္ဓာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပင်ဖြစ်သည်၊ သူသည် သာမန် လူ့သဘာဝနှင့်ပင် နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်သောအမှုများကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သဖြင့်၊ နာမကျန်းသော သူကို ကျန်းမာစေပြီး နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခဲ့သဖြင့်၊ နောက်ပိုင်း သူလုပ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူသည် သာမန် ဇာတိခန္ဓာသာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြသည်။ နိမိတ်လက္ခဏာများ သူပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ဇာတိခန္ဓာသည် ဘုရားသခင်၏ သြဇာအာဏာကို တင်ဆောင်ထားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော် လွှမ်းခြုံထားသည့် ဇာတိခန္ဓာဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသြဇာအာဏာကို သူပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ကြောင့်ဖြစ်သည်၊ ထိုသို့ပိုင်ဆိုင်ခြင်းကြောင့် သူသည် ဇာတိခန္ဓာ မဟုတ်ကြောင်းကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။ နာမကျန်းသောသူကို ကျန်းမာစေခြင်း၊ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခြင်းသည် သူ၏ သာသနာတွင် ထမ်းဆောင်ရန် လိုသည့်အလုပ်ပင် ဖြစ်သည်၊ ၎င်းမှာ သူ၏ လူ့သဘာဝထဲတွင် သိုဝှက်ထားသော ဘုရားသဘောသဘာဝ၏ ဖော်ပြသည့်အရာပင်ဖြစ်ပြီး၊ မည်သည့် နိမိတ်လက္ခဏာများကို သူပြပြ၊ သူ၏ သြဇာအာဏာကို မည်ကဲ့သို့ပင် ပြပြ၊ သူသည် သာမန်လူ့သဘာဝထဲတွင် အသက်ရှင်တုန်းဖြစ်ပြီး၊ သာမန် ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် ရှိနေတုန်းဖြစ်သည်။ ကားတိုင်ပေါ်တွင် အသေခံပြီးနောက် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခဲ့သည့် အချိန်အထိ သူသည် သာမန် ဇာတိခန္ဓာ ထဲတွင် ကျိန်းဝပ်ခဲ့သည်။ ကျေးဇူးတော်ကို အပ်နှင်းပေးခြင်း၊ နာမကျန်းသောသူကို ကျန်းမာစေခြင်း၊ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခြင်း အားလုံးတို့သည် သူ့သာသနာ၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ သာမန်ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် ထမ်းဆောင်ခဲ့သည့် အလုပ်အားလုံးပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကားတိုင်သို့ မသွားခင်တွင် သူမည်သည့်အရာကို လုပ်နေခဲ့သည် ဖြစ်ပါစေ၊ သူ၏ သာမန် လူသားဇာတိခန္ဓာနှင့် ဘယ်သောအခါမျှ မခွဲခွာခဲ့ပါ။ သူသည် ဘုရားကိုယ်တိုင် ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သော်ငြားလည်းပဲ၊ သူသည် ဘုရားသခင် ခံယူထားသော လူ့ဇာတိဖြစ်သည့်အတွက်၊ သူသည် အစာကိုစားပြီး အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်၊ သာမန်လူသား၏ လိုအပ်ချက်များ ရှိခဲ့ပြီး၊ သာမန်လူသား၏ အသိစိတ်နှင့် သာမန်လူသား၏စိတ်တို့ ရှိခဲ့သည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ သူသည် သာမန် လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြပြီး၊ ဘုရားသခင် ခံယူထားသည့် လူ့ဇာတိသည် သာမန်လူ့သဘာဝ ရှိသည့် ဇာတိခန္ဓာ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သဘာဝလွန်သော ဇာတိခန္ဓာ မဟုတ်ကြောင်းကို သက်သေပြ၏။ သူ၏ လုပ်ငန်းတာဝန်မှာ ဘုရားသခင်၏ ပထမလူ့ဇာတိခံယူခြင်း အလုပ်ကို ပြီးပြည့်စုံစေရန်၊ ပထမ လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ သာသနာကို ဖြည့်စွမ်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။ လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အရေးပါ အရာရောက်မှုမှာ သာမန်ဖြစ်သည့် သာမန်လူသား တစ်ယောက်သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်၏ အလုပ်ကို ထမ်းဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ ဘုရားသဘောသဘာဝ အလုပ်ကို လူ့သဘာဝနှင့် ထမ်းဆောင်ပြီး၊ ဤနည်းဖြင့် စာတန်ကို နှိမ်နှင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လူ့ဇာတိခံယူခြင်း ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ဇာတိခန္ဓာ ခံယူခြင်းကို ဆိုလိုသည်၊ ဘုရားသခင် ဇာတိခန္ဓာ ဖြစ်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်၊ လူ့ဇာတိတွင် သူပြုသော အလုပ်မှာ ဇာတိခန္ဓာတွင် ဖော်ဆောင်သော၊ ဇာတိခန္ဓာအားဖြင့် ဖော်ပြသော ဝိညာဉ်တော်၏ အလုပ်ပင်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဇာတိခန္ဓာမှလွဲ၍ မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်၏ သာသနာကို ဖြည့်စွမ်းနိုင်ခြင်း မရှိပါ၊ ဆိုလိုသည်မှာ အခြားအရာ တစ်ခုမျှ မဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင် ခံယူထားသော လူ့ဇာတိ တစ်ခုတည်းသာ၊ ဤသာမန် လူ့သဘာဝ တစ်ခုတည်းသာ ဘုရားသဘောသဘာဝ၏ အလုပ်ကို ဖော်ပြနိုင်သည်။ အကယ်၍ သူ၏ ပထမအကြိမ် ကြွလာခြင်းတွင် ဘုရားသခင်သည် အသက် နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ် မတိုင်ခင်တွင် သာမန် လူ့သဘာဝ မရှိခဲ့ပါက၊ အကယ်၍ သူမွေးဖွားပြီးသည်နှင့် ချက်ခြင်းပင် နိမိတ်လက္ခဏာများ ပြုနိုင်ခဲ့မည် ဆိုပါက၊ အကယ်၍ သူစကားပြောတတ်သည်နှင့် ချက်ခြင်းပင် ကောင်းကင် ဘာသာစကားကို ပြောနိုင်ခဲ့မည် ဆိုပါက၊ အကယ်၍ ကမ္ဘာပေါ်၌ ပထမဆုံးအကြိမ် သူ၏ခြေ ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် လောကီရေးရာများကို နားလည်သဘောပေါက်ကာ၊ လူပုဂ္ဂိုလ်တိုင်းစီ၏ အတွေးများနှင့် ရည်ရွယ်ချက်များကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်မည် ဆိုပါက၊ သူသည် သာမန်လူသားတစ်ယောက်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်း ခံခဲ့ရမည် မဟုတ်သည့်အပြင်၊ သူ၏ ဇာတိခန္ဓာမှာလည်း လူသားဇာတိခန္ဓာဟု ခေါ်ဆိုခြင်း ခံခဲ့ရမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ခရစ်တော်သည် ဤအတိုင်းဖြစ်ခဲ့မည် ဆိုပါက၊ ဘုရားသခင် လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် အနှစ်သာရသည်လည်း ပျောက်ဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။ သာမန် လူ့သဘာဝအား သူပိုင်ဆိုင် ခဲ့ခြင်းမှာ သူသည် လူ့ဇာတိကို ခံယူထားသော ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်းကို သက်သေပြသည်၊ သာမန်လူသားတစ်ဦး၏ ကြီးထွားမှုဖြစ်စဉ်ကို သူခံယူခဲ့သည့် အချက်သည်လည်း သူသည် သာမန် ဇာတိခန္ဓာ ဖြစ်ကြောင်းကို ဆက်လက် ထင်ရှားစေသည်၊ ထို့အပြင် သူ၏ အလုပ်မှာ သူသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၊ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်တို့ လူ့ဇာတိ ခံယူခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ပြသည့် လုံလောက်သော သက်သေပင်ဖြစ်သည်။ အလုပ်၏ လိုအပ်ချက်များအရ ဘုရားသခင်သည် လူ့ဇာတိ ခံယူခြင်းဖြစ်သည်၊ တစ်နည်းဆိုရလျှင် အလုပ်၏ ဤအဆင့်မှာ ဇာတိခန္ဓာနှင့် လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ပြီး၊ သာမန် လူ့သဘာဝနှင့် လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။ ဤအရာသည် “လူ့ဇာတိ ခံယူလာသော နှုတ်ကပတ်တော်” နှင့် “လူ့ဇာတိတွင် ပေါ်လာသော နှုတ်ကပတ်တော်”အတွက် ကြိုတင်လိုအပ်သည့်အချက် ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ လူ့ဇာတိ ခံယူသည့် အကြိမ် နှစ်ကြိမ်စလုံး၏ နောက်ကွယ်မှ ဖြစ်ရပ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ လူများသည် ယေရှု၏ အသက်တာ တစ်ခုလုံးမှာ အံ့သြဘွယ်ရာများနှင့် ဒွန်တွဲနေပြီး၊ ကမ္ဘာပေါ်မှ သူ့အလုပ် ဆုံးခန်းမတိုင်မီ အချိန်အထိ သူသည် သာမန်လူ့သဘာဝကို မပြသခဲ့၊ သူ့တွင် သာမန်လူသား၏ လိုအပ်ချက်များ၊ သို့မဟုတ် အားနည်းချက်များ၊ သို့မဟုတ် လူသား စိတ်ခံစားမှုများ မရှိ၊ ဘဝ၏ အခြေခံ လိုအပ်ချက်များကိုလည်း လိုအပ်ခဲ့ခြင်း မရှိ၊ သို့မဟုတ် သာမန်လူသား အတွေးများကိုလည်း စဉ်းစားခဲ့ခြင်းမရှိ၊ စသဖြင့် ယုံကြည်ကောင်း ယုံကြည်ကြလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ယေရှုကို လူ့ထက်သာလွန်သော ဉာဏ်ရှိရမည်၊ လူ့သဘာဝထက် ထင်ရှားသာလွန်ခြင်း ရှိရမည်ဟု ရိုးစင်းစွာ မှတ်ထင်ထားကြသည်။ သူတို့ ယုံကြည်ကြသည်မှာ သူသည် ဘုရားသခင် ဖြစ်သည့်အတွက် သာမန်လူသားတို့ တွေးခေါ် နေထိုင်သည့်အတိုင်း သူမပြုသင့်ဟု ယုံကြည်ကြပြီး၊ သာမန်လူသားတစ်ယောက်မှသာ၊ လူသားအစစ် တစ်ဦးကသာလျှင် သာမန်လူသားအတွေးအခေါ်များကို တွေးနိုင်ပြီး၊ သာမန် လူသားအသက်တာကို အသက်ရှင်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ဤအရာအားလုံးသည် လူသား အတွေးအခေါ်နှင့် လူသား အယူအဆများ ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင် အလုပ်၏ မူလရည်ရွယ်ချက်များနှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်။ သာမန်လူသား အတွေးအခေါ်သည် သာမန် လူသား အသိစိတ်နှင့် သာမန်လူ့သဘာဝကို ထောက်မသည်၊ သာမန် လူ့သဘာဝသည် ဇာတိခန္ဓာ၏ သာမန် လုပ်ဆောင်ချက်များကို ထောက်မပြီး၊ ဇာတိခန္ဓာ၏ သာမန် လုပ်ဆောင်ချက်များသည်လည်း ဇာတိခန္ဓာ၏ သာမန်အသက်တာကို အပြည့်အဝဖြစ်စေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် လုပ်ဆောင်ခြင်းအားဖြင့်သာ ဘုရားသခင်သည် သူ့လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူ့ဇာတိခံသော ဘုရားသခင်သည် ဇာတိခန္ဓာ၏ အပြင်ပန်းကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ သာမန်လူသား အတွေးများကို တွေးခေါ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါက၊ လူ့သဘာဝ အစစ်အမှန်ကို မဆိုထားနှင့် ဤဇာတိခန္ဓာသည် လူ၏ အသိစိတ်ကိုပင် ပိုင်ဆိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ လူ့သဘာဝ မရှိသည့် ဤကဲ့သို့သော ဇာတိခန္ဓာသည် လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင် ထမ်းဆောင်သင့်သည့် သာသနာကို အဘယ်သို့ ဖြည့်စွမ်းနိုင်မည်နည်း။ သာမန်စိတ်သည် လူသား အသက်တာ၏ ကဏ္ဍအားလုံးကို ထိန်းထားပေးသည်၊ သာမန်စိတ် မရှိပါက လူသား တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ တစ်နည်းဆိုရလျှင်၊ သာမန် အတွေးအခေါ်များ တွေးခေါ်ခြင်းမရှိသော လူပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးသည် စိတ်မနှံ့သူ တစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။ ဘုရား၏သဘောသဘာဝသာရှိပြီး လူ့သဘာဝ မရှိသော ခရစ်တော် အားလည်း ဘုရားသခင် ခံယူထားသော လူ့ဇာတိဟု ပြော၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင် ခံယူထားသော လူ့ဇာတိသည် အဘယ်နည်းနှင့် သာမန် လူ့သဘာဝ မရှိရမည်နည်း။ ခရစ်တော်သည် သာမန်လူသားစိတ် မရှိဟု ပြောဆိုခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို စော်ကားခြင်းပင် မဟုတ်ပေလော။ သာမန် လူသားများ ဆောင်ရွက်သည့် လှုပ်ဆောင်မှုအားလုံးသည် သာမန်လူသားစိတ်၏ လုပ်ဆောင်ခြင်းအပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ထိုအရာမရှိပါက လူသားများသည် မူမမှန်စွာ ပြုမူကြမည်ဖြစ်သည်၊ သူတို့သည် အဖြူနှင့် အမည်းကြား၊ အကောင်းနှင့် အဆိုးကြားမှ ကွဲပြားခြားနားချက်ကိုပင် ပြောနိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ၊ ထို့အပြင် သူတို့၌ ကိုယ်ကျင့်တရား စံနှုန်းများနှင့် လူ့ကျင့်ဝတ်တရားများလည်း ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုနည်းတူစွာပင်၊ အကယ်၍ လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်သည် သာမန်လူသားကဲ့သို့ မတွေးခေါ်ပါက၊ သူသည် စစ်မှန်သော ဇာတိခန္ဓာ၊ သာမန်ဇာတိခန္ဓာ ဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ ထိုကဲ့သို့သော စဉ်းစားတွေးခေါ်ခြင်း မရှိသည့် ဇာတိခန္ဓာသည် ဘုရားသဘောသဘာဝ၏ အလုပ်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် လူသားများနှင့် အတူတကွ နေထိုင်ရန် မဆိုထားနှင့်၊ သူသည် ဇာတိခန္ဓာ၏ သာမန် လှုပ်ဆောင်မှုများကိုပင် ဆောင်ရွက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင်၊ ဘုရားသခင် လူ့ဇာတိခံယူရခြင်၏ အရေးပါမှု၊ လူ့ဇာတိသို့ ဘုရားသခင် ကြွလာခြင်း၏ ပကတိ အနှစ်သာရသည်လည်း ပျောက်ဆုံး သွားမည်ဖြစ်သည်။ လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်၏ လူ့သဘာဝသည် ဇာတိခန္ဓာထဲရှိ သာမန် ဘုရားသဘောသဘာဝ၏ အလုပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် တည်ရှိသည်။ သူ၏ သာမန် လူသားအတွေးအခေါ်သည် သူ၏သာမန် လူ့သဘာဝနှင့် သူ၏ ခန္ဓာဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်မှုအားလုံးကို ထောက်မသည်။ သူ၏ သာမန် လူသားအတွေးအခေါ်သည် ဇာတိခန္ဓာထဲရှိ ဘုရားသခင်၏ အလုပ်အားလုံးကို ထောက်မရန် တည်ရှိသည်ဟု ပြော၍ရသည်။ အကယ်၍ ထိုဇာတိခန္ဓာသည် သာမန် လူသားစိတ်ကို မပိုင်ဆိုင်ပါက၊ ဘုရားသခင်လည်း ထိုဇာတိခန္ဓာထဲတွင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်သကဲ့သို့ ဇာတိခန္ဓာထဲ၌ သူလုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည့် အရာကိုလည်း ဘယ်သောအခါမျှ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်သည် သာမန်လူသား စိတ်ကို ပိုင်ဆိုင်သော်ငြားလည်း၊ သူ၏ အလုပ်သည် လူသားအတွေးအခေါ်နှင့် ညစ်ညူးရောနှောနေခြင်း မရှိပါ၊ သူသည် စိတ်ရှိသော လူ့သဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ လိုအပ်သောကြောင့်၊ သူသည် လူ့သဘာဝထဲမှ အလုပ်ကို သာမန်လူသား အတွေးအခေါ်များကို အသုံးချခြင်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ သာမန်စိတ်နှင့် လုပ်ဆောင်သည်။ သူ့ဇာတိခန္ဓာ၏ အတွေးအခေါ်များ မည်မျှပင် မြင့်မားနေပါစေ၊ သူ၏ အလုပ်၌ ယုတ္တိဗေဒ သို့မဟုတ် အတွေးအခေါ်၏ လက္ခဏာမရှိပါ။ တစ်နည်းဆိုရလျှင်၊ သူ၏ အလုပ်သည် သူ့ဇာတိခန္ဓာ၏ စိတ်အားဖြင့် သန္ဓေတည်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ လူ့သဘာဝထဲရှိ ဘုရားသဘောသဘာဝ အလုပ်၏ တိုက်ရိုက် ဖော်ပြချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အလုပ်အားလုံးသည် သူကျေပွန်အောင် ဆောင်ရွက်ရန် လိုအပ်သည့် သာသနာပင်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာတစ်ခုကမျှ သူ၏ဦးနှောက်အားဖြင့် သန္ဓေတည်လာခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဥပမာအားဖြင့် နာမကျန်းသူကို ကျန်းမာစေခြင်း၊ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခြင်းနှင့် ကားတိုင်တွင် အသေခံခြင်းတို့မှာ သူ၏ လူ့စိတ်နှင့်တွေးပြီး လုပ်သည့်အလုပ်များ မဟုတ်ပါ၊ ၎င်းအရာများကို လူသားစိတ်ရှိသည့် မည်သည့် လူသားမျှ ဖြစ်မြောက်အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုနည်းတူစွာပင်၊ ယနေ့ကာလ၏ သိမ်းပိုက်ခြင်း အလုပ်သည် လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်က ထမ်းဆောင်ရမည့် သာသနာဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ လူသားဆန္ဒမှဖြစ်လာသော အလုပ် မဟုတ်ပါ၊ ၎င်းသည် သူ၏ဘုရားသဘောသဘာဝက လုပ်ဆောင်သင့်သည့် အလုပ်ဖြစ်ပြီး၊ မည်သည့် ဇာတိပကတိ လူသားများက မစွမ်းဆောင်နိုင်သည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်သည် သာမန် လူသားစိတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်၊ သာမန် လူ့သဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အလုပ်ကို သူသည် လူသားမျိုးနွယ်အကြားတွင် သာမန် စိတ်နှင့် ထမ်းဆောင်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်အလုပ်၏ အနှစ်သာရဖြစ်ပြီး၊ လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်၏ ပကတိ အနှစ်သာရလည်း ဖြစ်သည်။

ယေရှုသည် အလုပ်ကို မထမ်းဆောင်ခင်တွင်၊ သူသည် သူ၏ သာမန် လူသားဘဝတွင် နေထိုင်ရုံမျှသာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ မည်သူမျှ သူသည် ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း မပြောနိုင်ခဲ့သလို၊ မည်သူမျှ သူသည် လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း မသိခဲ့ကြပါ၊ လူများသည် သူ့ကို လုံးလုံးလျားလျား သာမန်လူသား တစ်ယောက်ဖြစ်သူအဖြစ်သာ သိရှိခဲ့ကြသည်။ သူ၏ အကြွင်းမဲ့သော သာမန်ဖြစ်သည့် သာမန်လူ့သဘာဝမှာ ဘုရားသခင်သည် ဇာတိပတိထဲသို့ ခံယူခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်ခေတ် ဆိုသည်မှာ လူ့ဇာတိ ခံယူသော ဘုရားသခင် အလုပ်၏ ခေတ်ပင်ဖြစ်ကြောင်း၊ ဝိညာဉ်တော် အလုပ်၏ ခေတ်မဟုတ်ကြောင်း၊ စသည်တို့၏ သက်သေပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် ပြည့်ဝ စုံလင်စွာ သဏ္ဌာန်ဖော်ပြီး ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဘုရားသခင် လူ့ဇာတိခံယူသည့်ခေတ်တွင် သူ၏ဇာတိခန္ဓာသည် ဝိညာဉ်တော်၏ အလုပ်အားလုံးကို ထမ်းဆောင်မည်ဖြစ်ကြောင်း တို့၏ သက်သေပင်ဖြစ်သည်။ သာမန် လူ့သဘာဝရှိသော ခရစ်တော်သည် ဝိညာဉ်တော်ကို သဏ္ဌာန်ဖော်ဆောင်ထားသော ဇာတိခန္ဓာဖြစ်ပြီး၊ သာမန် လူ့သဘာဝ၊ သာမန် အသိစိတ်နှင့် လူသားအတွေးအခေါ်တို့ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ “သဏ္ဌာန်ဖော်ဆောင် ခံရခြင်း” ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင် လူသားဖြစ်လာခြင်း၊ ဝိညာဉ်တော် လူ့ဇာတိ ခံယူခြင်းကို ဆိုလိုသည်၊ ရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ၎င်းမှာ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်က ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် သာမန် လူ့သဘာဝနှင့် ကိန်းဝပ်ပြီး၊ ၎င်းမှတစ်ဆင့် သူ၏ ဘုရားသဘောသဘာဝ အလုပ်ကို ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်၊ သဏ္ဌာန်ဖော်ဆောင် ခံရခြင်း သို့မဟုတ် လူ့ဇာတိခံယူခြင်း ဆိုသည်မှာ ဤအရာပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပထမအကြိမ် လူ့ဇာတိ ခံယူသည့် အတောအတွင်း သူ၏အလုပ်မှာ ရွေးနုတ်ကယ်တင်ရန် ဖြစ်သည့်အတွက် နာမကျန်းသောသူကို ကျန်းမာစေရန်နှင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရန် ဘုရားသခင်အတွက် လိုအပ်ခဲ့သည်။ လူသားမျိုးနွယ် တစ်ရပ်လုံးကို ရွေးနုတ်ကယ်တင်ရန် အလို့ငှာ သူသည် သနားကြင်နာတတ်ရန်နှင့် ခွင့်လွှတ်တတ်ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ ကားစင်တင်ခြင်း မခံရသေးခင် သူလုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အလုပ်မှာ နာမကျန်းသောသူကို ကျန်းမာစေခြင်းနှင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာမှာ လူသားကို အပြစ်တရားနှင့် မစင်ကြယ်ခြင်းမှ သူကယ်တင်မည် ဖြစ်ကြောင်းကို ကြိုတင်နိမိတ်ပြနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်သည် ကျေးဇူးတော်ခေတ် ဖြစ်သည့်အတွက် နာမကျန်းသောသူများကို သူကျန်းမာအောင်လုပ်ပေးရန် လိုအပ်ခဲ့ပြီး ဤနည်းဖြင့် ထိုခေတ်တွင် ကျေးဇူးတော်ကို ကိုယ်စားပြုသည့် အရာများဖြစ်သော နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်သော အမှုများကို ပြသခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ကျေးဇူးတော်ခေတ်သည် ကျေးဇူးတော်ကို အပ်နှင်းခြင်း အပေါ်တွင် ဗဟိုပြုထားခြင်း၊ ယေရှု၌ထားရှိသည့် လူများ၏ ယုံကြည်ခြင်း အမှတ်သညာအားလုံး၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကောင်းချီးများ၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းတို့ကို သင်္ကတပြုထားခြင်း တို့ကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ နာမကျန်းသောသူကို ကုသပေးခြင်း၊ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်ကို အပ်နှင်းပေးခြင်း တို့သည် ကျေးဇူးတော်ခေတ်တွင် ယေရှု၏ ဇာတိခန္ဓာကပိုင်ဆိုင်သော ပင်ကိုစွမ်းရည်များပင် ဖြစ်သည်၊ ၎င်းတို့မှာ ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် သဏ္ဌာန်ဖော်ထားသော ဝိညာဉ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုသို့သော အလုပ်ကို ထမ်းဆောင်သည့်အချိန်တွင် ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် ရှင်သန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်၊ ဇာတိခန္ဓာကို ကျော်လွန်ခြင်းမရှိပါ။ မည်ကဲ့သို့သော အနာရောဂါငြိမ်းစေခြင်း အပြုအမူများကို သူထမ်းဆောင်ခဲ့ပါလေစေ၊ သူသည် သာမန် လူ့သဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်ဆဲပင်ဖြစ်ပြီး၊ သာမန် လူသားဘဝကို ရှင်သန်နေထိုင်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင် လူ့ဇာတိခံယူသည့်ခေတ် အတောအတွင်း ဝိညာဉ်တော်၏ အလုပ်အားလုံးကို ဇာတိခန္ဓာက ထမ်းဆောင်သည်ဟု ငါပြောရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ မည်သည့်အလုပ်ကို သူလုပ်ဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ သူသည် ဇာတိခန္ဓာထဲမှ လုပ်ဆောင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ အလုပ်ကြောင့် လူများသည် သူ၏ ဇာတိခန္ဓာအား ခန္ဓာဆိုင်ရာ အနှစ်သာရများ အပြည့်အဝရှိသည်ဟု မမှတ်ယူခဲ့ကြပေ၊ အကြောင်းမှာ ဤဇာတိခန္ဓာသည် အံ့သြဘွယ်သော အမှုများကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး၊ အချို့သော ထူးခြားသည့် အခိုက် အတန့်များတွင် ဇာတိခန္ဓာကို ကျော်လွန်သော အရာများ လုပ်ဆောင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မှန်ပေသည်၊ ဤအဖြစ်အပျက်များ အားလုံးသည် သူ၏ သာသနာကို သူစတင်ထမ်းဆောင်သည့် နောက်ပိုင်းမှ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊ တောင်ပေါ်တွင် သူ၏ ဖြစ်ခြင်းကို ရက်လေးဆယ် အစမ်းသပ်ခံခြင်း သို့မဟုတ် အဆင်းသဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲခြင်းတို့သောအရာများ ဖြစ်သည်။ ထိုကြောင့် ယေရှုနှင့် ဆိုပါက၊ ဘုရားသခင် လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်သည် ပြီးပြည့်စုံခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ၊ တစ်စိတ် တစ်ဒေသသာ ပြည့်စုံ ခဲ့သည်။ သူ၏အလုပ်ကို မစတင်မီ ဇာတိကပတိထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့သော သူ၏ အသက်တာသည် မည်သည့် ရှုထောင့်များကမဆို အကြွင်းမဲ့ သာမန်ပင်ဖြစ်သည်။ အလုပ်ကို သူစတင်ပြီးနောက်တွင် သူသည် သူ့ဇာတိခန္ဓာ၏ အပြင်ပန်းကိုသာ ဆက်လက် ထိန်းထားခဲ့သည်။ သူ၏ အလုပ်မှာ ဘုရားသဘောသဘာဝ၏ ဖော်ပြချက်ပင် ဖြစ်သဖြင့်၊ ၎င်းသည် ဇာတိခန္ဓာ၏ သာမန် လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ စင်စစ်မှာကား ဘုရားသခင် ခံယူထားသော လူ့ဇာတိသည် အသွေးအသားရှိသော လူသားများနှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။ သူ၏ နေ့စဉ်အသက်တာတွင် သူသည် အခြားသူများကဲ့သို့ပင် အစားအစာ၊ အဝတ်အထည်၊ အိပ်စက်ခြင်းနှင့် နေရာထိုင်ခင်းတို့ လိုအပ်ခဲ့သည်၊ သာမန်လိုအပ်ချက်များ အားလုံးကိုလည်း လိုအပ်ခဲ့သည်၊ သာမန်သက်ရှိလူသား တစ်ဦးကဲ့သို့ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်၊ တွေးခေါ်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ လူများသည် သူ့ကို သာမန်လူသား တစ်ယောက်အဖြစ် ထင်မှတ်နေခဲ့ကြဆဲပင် ဖြစ်သည်၊ သို့ရာတွင် သူလုပ်ဆောင်ခဲ့သော အလုပ်မှာမူ လူသားလုပ်နိုင်သည်ထက် သာလွန်ခဲ့သည်။ အမှန်အားဖြင့် သူမည်သည့်အရာပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည် ဖြစ်ပါစေ၊ သူသည် သာမန်ဖြစ်သော သာမန် လူ့သဘာဝထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်၊ ထို့မျှသာမကသေး၊ အလုပ်ကို သူထမ်းဆောင်ခဲ့သည့် အချိန်တွင် သူ၏ ကျိုးကြောင်း ဆင်ခြင်နိုင်မှုသည် အထူးသဖြင့် သာမန် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အတွေးအခေါ်များသည်လည်း အထူးသဖြင့် ရှင်းလင်းပြတ်သား နေခဲ့ကာ၊ အခြား မည်သည့် သာမန်လူသားထက်မဆို သာလွန်နေခဲ့သည်။ လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်အတွက် ဤကဲ့သို့ တွေးတောရန်နှင့် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်၊ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း အမှန်တကယ်ပင် သာမန်ဖြစ်ပြီး အတွေးများလည်း အလွန်ရှင်းသော ခန္ဓာက ဘုရားသဘောသဘာဝ၏အလုပ်ကို ဖော်ပြရန်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊ ဤနည်းလမ်းအားဖြင့်သာ သူ၏ ဇာတိခန္ဓာသည် ဘုရားသဘောသဘာဝ၏ အလုပ်ကို ဖော်ပြနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည့် ယေရှု၏ နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ့်သုံးနှစ်ခွဲ ကာလတစ်လျှောက်အတွင်း သူသည် သူ၏ သာမန် လူ့သဘာဝကို ထိန်းထားခဲ့သည်၊ သို့သော်လည်း သုံးနှစ်ခွဲ သာသာနာအတွင်း သူ၏လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် လူများက သူသည် အလွန်ပင် ထူးကဲသာလွန်ပြီး၊ ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ လူသားထက် သာလွန်ပေသည်ဟု တွေးထင်ခဲ့ကြသည်။ အမှန်တွင်တော့ ယေရှု၏ သာမန် လူ့သဘာဝသည် သူ၏သာသနာကို သူမစတင်မီနှင့် စတင်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင်ပါ မပြောင်းမလဲ ဆက်ရှိနေသည်၊ သူ၏ လူ့သဘာဝသည် တစ်လျှောက်လုံးတွင် မပြောင်းမလဲ ဆက်လက်တည်ရှိနေခဲ့သည်၊ သို့သော် သူ၏သာသနာကို သူမစတင်မီနှင့် စတင်ပြီး နောက်ပိုင်းကြား ကွဲပြားခြားနားမှုကြောင့် သူ၏ ဇာတိခန္ဓာနှင့် ပတ်သက်၍ ကွဲပြားသော အမြင်နှစ်မျိုး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လူများ မည်သို့ပင် တွေးထင်ပါလေစေ၊ လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသည် သူ၏မူလဖြစ်သော သာမန်လူ့သဘာဝကို တစ်ချိန်လုံးတွင် ထိန်းထားခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် လူ့ဇာတိခံယူခဲ့သည့်အတွက် သူသည် သာမန် လူ့သဘာဝရှိသည့် ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏သာသနာကို ထမ်းဆောင်နေသည် ဖြစ်စေ၊ မထမ်းဆောင်နေသည် ဖြစ်စေ၊ လူ့သဘာဝသည် ဇာတိခန္ဓာ၏ အခြေခံ အနှစ်သာရ ဖြစ်သည့် အတွက် သူ့ဇာတိခန္ဓာ၏ သာမန် လူ့သဘာဝကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်၍ မရနိုင်ပါ။ ယေရှုသည် သူ၏ သာသနာကို မထမ်းဆောင်မီတွင် သူ၏ ဇာတိခန္ဓာသည် သာမန်လူတို့၏ လုပ်ဆောင်မှုများကို ဆောင်ရွက်လျက် အကြွင်းမဲ့ သာမန်အဖြစ် နေသည်၊ သူသည် အဘယ်နည်းနှင့်မျှ သဘာဝလွန်သည်ဟု မထင်ပေါ်ခဲ့ဘဲ၊ မည်သည့် အံ့ချီးဖွယ် နိမိတ်လက္ခဏာများကိုမျှလည်း မပြသခဲ့ပါ။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုသည် မည်သူထက်မဆို သာ၍ စိတ်ရင်းမှန်ပြီး သာ၍ ရိုးသားခဲ့သော်ငြား၊ သူသည် ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်သော သာမန်လူသားတစ်ယောက် သက်သက်သာဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ အကြွင်းမဲ့သာမန်လူ့သဘာဝအား ထိုအချက်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် မြင်နိုင်သည်။ သူ၏ သာသနာကို အကောင်အထည်မဖော်ခင် သူသည် မည်သည့်အလုပ်ကိုမျှ လုံးဝမလုပ်ခဲ့သောကြောင့်၊ မည်သူကမျှ သူဘယ်သူဘယ်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို သတိမမူမိခဲ့ကြ၊ သူ၏ ဇာတိခန္ဓာသည် အခြားသူများ၏ ဇာတိခန္ဓာနှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်ဟုလည်း မည်သူကမျှ မပြောနိုင်ခဲ့ကြပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် နိမိတ် လက္ခဏာ တစ်ခုလေးမျှပင် မလုပ်ဆောင်ခဲ့၊ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ကို စိုးစဉ်းမျှပင် မလုပ်ဆောင်ခဲ့၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း၊ သူ၏ သာသနာကို သူစတင် ထမ်းဆောင်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူသည် သာမန် လူ့သဘာဝ၏ အပြင်ပန်းကို ဆက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး သာမန် လူသားအသိစိတ်နှင့်ပင် ဆက်၍နေထိုင် ခဲ့သည်၊ သို့သော် သူသည် ဘုရားသခင် ကိုယ်တိုင်၏ အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် စတင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့်၊ ခရစ်တော်၏ သာသနာကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်နှင့် သေမျိုးဖြစ်သော အသွေးအသား ဇာတိခန္ဓာနှင့် လူသားတို့ တတ်စွမ်းနိုင်စွမ်း မရှိသော အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် စတင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့်၊ လူများမှာ သူ၌ သာမန် လူ့သဘာဝ မရှိ၊ ပြီးပြည့်စုံသော သာမန် ဇာတိခန္ဓာ မဟုတ်ဘဲ မပြည့်စုံသော ဇာတိခန္ဓာသာ ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သူလုပ်ဆောင်ခဲ့သော အလုပ်ကြောင့် လူများက သူသည် ဇာတိခန္ဓာထဲရှိ ဘုရားသခင်သာ ဖြစ်ပြီး သာမန်လူ့သဘာဝ မရှိဟု ဆိုခဲ့ကြသည်။ လူများက ဘုရားသခင် လူ့ဇာတိ ခံယူခြင်း၏ အရေးပါ အရာရောက်မှုကို သဘောပေါက်နားလည်နိုင်ခြင်း မရှိသည့်အတွက်၊ ဤအရာမှာ လွဲမှားသော နားလည်မှုပင်ဖြစ်သည်။ လူဇာတိခံသော ဘုရားသခင် ပြုခဲ့သည့် အမှုသည် သာမန် လူ့သဘာဝရှိသော ခန္ဓာ၌ ဖော်ပြခဲ့သည့် ဘုရားသဘောသဘာဝ၏ အလုပ်ဖြစ်သောကြောင့် လူတို့ ထိုသို့ နားလည်မှု လွဲကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဇာတိခန္ဓာထဲ လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ ဇာတိခန္ဓာအထဲတွင် ကျိန်းဝပ်ခဲ့ကာ၊ သူ၏ လူ့သဘာဝထဲရှိ သူ၏အလုပ်သည် သူ၏လူ့သဘာဝ၏ သာမန် သဘောကို မှေးမှိန်စေခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် လူများက ဘုရားသခင်သည် လူ့သဘာဝ မရှိဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမ လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်သည် လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အလုပ်ကို ပြီးမြောက်အောင် မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ၊ သူသည် အလုပ်၏ ပထမအဆင့်ကိုသာ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်အတွက် ဇာတိခန္ဓာထဲ၌ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အလုပ်ကို ပြီးဆုံးစေရန် အလို့ငှာ၊ ဘုရားသခင်သည် ဇာတိခန္ဓာထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ကြွလာခဲ့ပြီး၊ ဇာတိခန္ဓာ၏ သာမန် သဘောနှင့် စစ်မှန်သောသဘော အားလုံးကို ရှင်သန်နေထိုင်သွားသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို အကြွင်းမဲ့ ပုံမှန်ဖြစ်သော သာမန် ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် ထင်ရှားပြသစေခြင်း ဖြစ်သည်၊ ဤနည်းအားဖြင့် သူမလုပ်ဆာင်ရသေးသည့် ဇာတိခန္ဓာထဲမှ အလုပ်ကို နိဂုံးချုပ်ပြီးသား ဖြစ်သွား၏။ ဒုတိယအကြိမ် ခံယူသော ဇာတိခန္ဓာသည် အနှစ်သာရအားဖြင့် ပထမအကြိမ်နှင့် တူသော်လည်း၊ ပထမအကြိမ်ထက် သာ၍ပင် လက်တွေ့ကျသည်၊ သာ၍ပင် သာမန်ဖြစ်သည်။ အကျိုးဆက်အနေနှင့်၊ ဒုတိယအကြိမ် ခံယူသော ဇာတိခန္ဓာ၏ နာကျင်ခံစားရမှုသည် ပထမအကြိမ်ထက် ပို၍ ကြီးမားသည်၊ သို့သော် ဤနာကျင်မှုသည် လူ့ဇာတိ၌ လုပ်ဆောင်သော သူ့သာသနာ၏ ရလဒ်သာဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ယိုယွင်းပျက်စီး နေသော လူသားများ၏ ဝေဒနာနှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။ ၎င်းသည် သူ့ဇာတိခန္ဓာ၏ သာမန်သဘောနှင့် စစ်မှန်သောသဘောမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ သာသနာကို သူသည် အကြွင်းမဲ့ သာမန်ဖြစ်ကာ စစ်မှန်သော ဤဇာတိခန္ဓာထဲတွင် ထမ်းဆောင်သည့်အတွက်၊ ဇာတိခန္ဓာသည် အကြီးအကျယ် ခက်ခဲမှုကို ခံရပ်ရမည်။ သူ၏ဇာတိခန္ဓာမှာ ပို၍ လက်တွေ့ကျပြီး သာမန်ဖြစ်လေလေ၊ သူ၏ သာသနာကို ထမ်းဆောင်ရာတွင် ပို၍ သူနာကျင်ခံစားရလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်သည် ပကတိ သာမန်ဖြစ်သော ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် အလုပ် လုပ်သည်၊ လုံးဝသဘာဝလွန် မဟုတ်သော ဇာတိခန္ဓာလည်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဇာတိခန္ဓာသည် သာမန် ဖြစ်ပြီး လူသားအား ကယ်တင်ခြင်း အလုပ်ကိုလည်း ပခုံးထမ်းရမည် ဖြစ်သဖြင့်၊ သူသည် သဘာဝလွန် ဇာတိခန္ဓာက ခံရမည့် နာကျင်မှုထက် ပို၍ ကြီးမားသော အတိုင်းအတာကို နာကျင်ခံစားခဲ့ရသည်၊ ဤနာကျင်ခံစားရမှု အားလုံးသည် သူ့ဇာတိခန္ဓာ၏ သာမန်သဘောနှင့် လက်တွေ့ကျသော သဘောမှ ပေါ်ထွက် လာသည်။ သူတို့၏ သာသနာများကို ထမ်းဆောင်နေစဉ်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ဇာတိခန္ဓာ ခံယူသူ နှစ်ဦး၏ နာကျင်ခံစားရမှုမှ ခံယူသော ဇာတိခန္ဓာ၏ အနှစ်သာရကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ဇာတိခန္ဓာသည် ပို၍ သာမန်ဖြစ်လေ၊ အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ချိန်တွင် သူသည် ကြံ့ကြံ့ခံရမည့် အခက်အခဲ ပို၍ ကြီးမားလေဖြစ်သည်၊ အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်သည့် ဇာတိခန္ဓာသည် ပို၍ စစ်မှန်လေ၊ လူများ၏ အယူ အဆများ ပို၍ ပြင်းထန်လာလေဖြစ်ပြီး၊ သူ့အပေါ် ဘေးအန္တရာယ်များ ပို၍ကျရောက်လာနိုင်လေ ဖြစ်သည်။ သို့ဆိုသော်ငြားလည်း ဇာတိခန္ဓာသည် ပို၍ စစ်မှန်လေ၊ ဇာတိခန္ဓာသည် လိုအပ်ရာများနှင့် သာမန် သက်ရှိ လူသားတစ်ယောက်၏ အသိစိတ်အပြည့်အစုံ စသည်တို့ကို ပို၍ ပိုင်ဆိုင်လေဖြစ်ပြီး၊ ဇာတိခန္ဓာထဲရှိ ဘုရားသခင်၏ အလုပ်ကို သာ၍ဆောင်ရွက်နိုင်လေဖြစ်သည်။ ကားတိုင်ပေါ်တွင် သံမှို ဆွဲနှက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်မှာ ယေရှု၏ ဇာတိခန္ဓာပင် ဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်ဖြေရာ ယဇ်ကောင်အနေနှင့် ပေးအပ် ခဲ့သည်မှာလည်း သူ၏ ဇာတိခန္ဓာကိုပင် ဖြစ်သည်၊ သူစာတန်ကို အနိုင်ယူပြီး လူသားကို လက်ဝါးကပ်တိုင်အားဖြင့် အကြွင်းမဲ့ ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း သာမန်လူ့သဘာဝရှိသော ဇာတိခန္ဓာ အားဖြင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြိမ် လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်သည် စာတန်ကို အနိုင်ယူပြီး သိမ်းပိုက်အောင်မြင်သော အလုပ်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း ပြီးပြည့်စုံသော ဇာတိခန္ဓာ အနေနှင့်ပင် ဖြစ်သည်။ အကြွင်းမဲ့ သာမန်ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော ဇာတိခန္ဓာမှသာလျှင် သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်ခြင်း အလုပ်ကို တစ်လုံး တစ်ဝတည်းအတိုင်း ထမ်းဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အားမာန်အပြည့်နှင့် သက်သေခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင်၊ သဘာဝလွန်သော နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် ဖွင့်ပြချက်များမှတစ်ဆင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ဇာတိခန္ဓာထဲရှိ ဘုရားသခင်၏ သာမန်သဘောနှင့် စစ်မှန်သော သဘောမှတစ်ဆင့်သာ လူသားအား သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်ခြင်း အလုပ်ကို[က] ထိထိရောက်ရောက် လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤလူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်၏ သာသနာမှာ စကားပြောရန်ဖြစ်ပြီး၊ ဤနည်းဖြင့် လူသားကို ပြီးပြည့်စုံစေပြီး သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်၊ တစ်နည်းဆိုရလျှင်၊ ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် သဏ္ဌာန်ဖော်ထားသော ဝိညာဉ်တော်၏ အလုပ်၊ ဇာတိခန္ဓာ၏ တာဝန်မှာ စကားပြောရန်ဖြစ်ပြီး ဤနည်းအားဖြင့် လူသားကို အကြွင်းမဲ့ သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်၊ ဖွင့်ပြကာ ပြီးပြည့်စုံစေပြီး ပယ်ရှင်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဇာတိခန္ဓာထဲရှိ ဘုရားသခင် အလုပ်သည် အပြည့်အဝ ပြီးမြောက် အောင်မြင်မည့်နေရာမှာ သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်ခြင်း အလုပ်ထဲတွင် ဖြစ်သည်။ ကနဦး ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်း အလုပ်သည် လူ့ဇာတိခံယူခြင်း အလုပ်၏ အစအဦးပိုင်းမျှသာ ရှိသည်၊ သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်ခြင်း အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်သည့် ဇာတိခန္ဓာသည် လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အလုပ်တစ်ခုလုံးကို ပြီးပြည့်စုံစေ လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ လိင်သတ်မှတ်ချက်အရ ဆိုလျှင်၊ တစ်ဦးသည် အမျိုးသားဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်၊ ဤတွင် ဘုရားသခင် လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်သည် ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် ပတ်သက်သည့် လူသားများ၏ အယူအဆ လွဲမှားများကို ပပျောက်စေသည်။ ဘုရားသခင်သည် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး နှစ်မျိုးစလုံး ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်သည် အနှစ်ချုပ်အားဖြင့် ကျား၊မ စနစ် မရှိပါ။ ဘုရားသခင်သည် လူယောက်ျားနှင့် လူမိန်းမ နှစ်မျိုးစလုံး ဖန်ဆင်း ခဲ့ပြီး၊ သူသည် ကျား၊မ အကြား ခွဲခြားမှု မပြုပါ။ အလုပ်၏ ဤအဆင့်တွင် ဘုရားသခင်သည် နိမိတ် လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်သောအမှုများကို မလုပ်ဆောင်သည်မှာ အလုပ်သည် စကားလုံးများအားဖြင့်သာ ရလဒ်များကို အောင်မြင်ရရှိရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင်၊ ဤအကြိမ်တွင် လူ့ဇာတိ ခံယူသော ဘုရားသခင်၏ အလုပ်မှာ နာမကျန်းသောသူကို ကျန်းမာစေရန်နှင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရန် မဟုတ်ဘဲ၊ စကားပြောခြင်း အားဖြင့်သာ လူသားကို သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်ရန်ဖြစ်သည်၊ ပြောရမည်ဆိုပါက ဘုရားသခင် ခံယူထားသော ဤလူ့ဇာတိမှ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ပင်ကိုစွမ်းရည်မှာ စကားလုံးများကို ပြောဆိုပြီး လူသားကို သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်၊ နာမကျန်းသူကို ကျန်းမာစေရန်နှင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရန်မဟုတ်ပါ။ သာမန် လူ့သဘာဝထဲရှိ သူ၏အလုပ်သည် တန်ခိုးများကို ပြသရန် မဟုတ်၊ နာမကျန်းသူကို ကျန်းမာစေရန်နှင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရန်လည်း မဟုတ်ဘဲ၊ စကားပြောရန်သာ ဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့် ဒုတိယအကြိမ် ခံယူသော ဇာတိခန္ဓာသည် လူများအတွက် ပထမတစ်ကြိမ်ထက် ပို၍ သာမန်ဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသည်။ ဘုရားသခင်၏ လူ့ဇာတိခံယူခြင်းသည် မုသားမဟုတ်မှန်း သိမြင်ကြ သော်လည်း၊ ဤလူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်သည် ယေရှု လူ့ဇာတိခံယူခြင်းနှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်၊ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့သည် အကြွင်းမဲ့ တူညီနေခြင်းကား မဟုတ်ပါ။ ယေရှုသည် သာမန် လူ့သဘာဝ၊ သာမန် လူ့သဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း၊ သူသည် နိမိတ်လက္ခဏာများ၊ အံ့ဖွယ်သော အမှုများနှင့် ဒွန်တွဲနေခဲ့သည်။ ဤလူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်တွင်မူ လူသားမျက်လုံးများ အနေနှင့် နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်သော အမှုများသော်လည်းကောင်း၊ နာမကျန်း သောသူကို ကျန်းမာစေခြင်းသော် လည်းကောင်း၊ နတ်ဆိုးများကို မောင်းထုတ်ခြင်းသော် လည်းကောင်း၊ ပင်လယ်ပေါ်၌ လမ်းလျှောက်ခြင်းကိုသော် လည်းကောင်း၊ ရက်လေးဆယ် အစာရှောင်ခြင်းကိုသော် လည်းကောင်း အစရှိသည်တို့ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ယေရှု လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အလုပ်နှင့် တူညီသော အလုပ်ကို မလုပ်ဆောင်ပါ၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ ဇာတိခန္ဓာသည် အနှစ်သာရအားဖြင့် ယေရှု၏ ဇာတိခန္ဓာနှင့် ကွဲပြားခြားနားသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ သာသနာမှာ နာမကျန်းသောသူကို ကျန်းမာ စေရန်နှင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရန် မဟုတ်သည့် အတွက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်ကို မဖြိုဖျက်ပါ၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ကို မနှောင့်ယှက်ပါ။ သူသည် လူကို သူ၏ စစ်မှန်သော စကားများဖြင့် သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်သည် ဖြစ်သည့်အတွက်၊ လူကို နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် သိမ်းပိုက် စိုးမိုးရန် မလိုအပ်တော့ပါ၊ ထို့ကြောင့် ဤအဆင့်သည် လူ့ဇာတိခံယူခြင်း အလုပ်ကို ပြီးပြည့်စုံစေရန် ဖြစ်သည်။ သင်ယနေ့ မြင်တွေ့ရသည့် လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်သည် အကြွင်းမဲ့ ဇာတိခန္ဓာဖြစ်ပြီး၊ သူနှင့် ပတ်သက်ပြီး မည်သည့် သဘာဝလွန် အရာမျှ မရှိပါ။ အကြွင်းမဲ့ ဇာတိခန္ဓာ ဖြစ်သည့်အတွက် သူသည် အခြားသူများကဲ့သို့ ဖျားနာတတ်သည်၊ အခြားသူများကဲ့သို့ပင် အစားအစာနှင့် အဝတ်အထည်ကို လိုအပ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်သည် သဘာဝလွန်သော နိမိတ် လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်သော အမှုများကို ပြုလုပ်ပြီး၊ နာမကျန်းသောသူကို ကျန်းမာစေမည်၊ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်မည်၊ သို့မဟုတ် စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့်ပင် သေစေနိုင်စွမ်း ရှိမည်ဆိုပါက၊ သိမ်းပိုက်အောင်မြင်ခြင်း အလုပ်ကို မည်သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။ အလုပ်သည်လည်း တစ်ပါးအမျိုးသား တိုင်းပြည်များသို့ မည်သို့ မည်ပုံ ပျံ့နှံ့နိုင်ပါတော့မည်နည်း။ နာမကျန်းသောသူကို ကျန်းမာစေခြင်းနှင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခြင်းသည် ကျေးဇူးတော်ခေတ်၏ အလုပ်ဖြစ်ပြီး၊ ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်း အလုပ်၏ ပထမအဆင့်လည်း ဖြစ်သည်၊ ယခုတွင် ဘုရားသခင်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်အားဖြင့် လူကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့်၊ သူသည် ထိုအလုပ်ကို ထပ်၍မလုပ်ဆောင်တော့ပေ။ အကယ်၍ နောက်ဆုံးသော ကာလတွင် ယေရှုနှင့် တူသော “ဘုရားသခင်” တစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာခဲ့မည် ဆိုပါက၊ နာမကျန်းသောသူကို ကျန်းမာစေပြီး၊ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ကာ၊ လူသားအတွက် ကားစင်တင်ခံမည့်သူ တစ်ဦးဆိုပါက၊ သမ္မာကျမ်းစာထဲရှိ “ဘုရားသခင်”၏ ဖော်ပြချက်များနှင့် ကိုက်ညီပြီး လူသားအတွက် လက်ခံရန် လွယ်ကူသော်ငြားလည်း၊ ၎င်း၏ အနှစ်သာရအရ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်က ယူတင်ဝတ်ဆင်ထားသော ဇာတိခန္ဓာ ဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ဘဲ၊ ဝိညာဉ်ဆိုးက ယူတင်ဝတ်ဆင်ထားသော ဇာတိခန္ဓာသာသာလျှင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ သူပြီးပြည့်စုံစေခဲ့ပြီးသော အရာကို မည်သည့်အခါမျှ ထပ်မလုပ်သည်မှာ ဘုရားသခင် အလုပ်၏ နိယာမပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဘုရားသခင် ဒုတိယအကြိမ် လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အလုပ်သည်လည်း ပထမအကြိမ်၏ အလုပ်နှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။ နောက်ဆုံးသော ကာလတွင်၊ ဘုရားသခင်သည် သိမ်းပိုက် အောင်မြင်ခြင်း အလုပ်ကို သာမန်ဖြစ်သော ပုံမှန် ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် သဏ္ဌာန်ဖော်နေသည်၊ သူသည် နာမကျန်းသူကို ကျန်းမာစေခြင်းမပြု၊ လူသားအတွက် ကားစင်တင်ခံရလိမ့်မည် မဟုတ်ဘဲ၊ ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် ရိုးစင်းစွာနှင့် စကားလုံးများ ပြောဆိုမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် လူသားကို သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဇာတိခန္ဓာမှသာလျှင် ဘုရားသခင် ခံယူသော ဇာတိခန္ဓာဖြစ်သည်၊ ထိုကဲ့သို့သော ဇာတိခန္ဓာမှသာလျှင် ဘုရားသခင်၏ ဇာတိခန္ဓာထဲမှ အလုပ်ကို ပြီးပြည့်စုံစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိအဆင့်တွင် လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်သည် အခက်အခဲကို ကြံ့ကြံ့ခံနေရသည် ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သူ၏ သာသနာကို ထမ်းဆောင်နေရသည် ဖြစ်စေ၊ လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြီးပြည့် စုံစေရန် ထိုကဲ့သို့ သူလုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ယခုသည် ဘုရားသခင်၏ နောက်ဆုံး လူ့ဇာတိ ခံယူခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် နှစ်ကြိမ်တည်းသာ လူ့ဇာတိခံယူနိုင်သည်။ တတိယ အကြိမ် မရှိနိုင်ပါ။ ပထမ လူ့ဇာတိခံယူခြင်းသည် အမျိုးသားဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဒုတိယသည် အမျိုးသမီး ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့်၊ ဘုရားသခင် ဇာတိခန္ဓာ၏ ပုံရိပ်သည် လူသား၏ စိတ်တွင် ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ ဖြစ်သည်၊ ထို့အပြင် လူ့ဇာတိခံယူခြင်း နှစ်ကြိမ်လုံးသည် ဇာတိခန္ဓာထဲရှိ ဘုရားသခင်၏ အလုပ်ကို ပြီးဆုံးစေ ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ပထမအကြိမ် လူ့ဇာတိခံယူသော ဘုရားသခင်သည် လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြီးပြည့်စုံစေရန် အလို့ငှါ ပုံမှန် လူ့သဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် သာမန် လူ့သဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း၊ ဤတစ်ကြိမ်လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာမူ ကွဲပြားခြားနားသည်။ ပို၍ နက်ရှိုင်းပြီး၊ သူ၏ အလုပ်သည် သာ၍ လေးနက်သိမ်မွေ့ကာ အရေးပါသည်။ ဘုရားသခင် လူ့ဇာတိကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်၍ခံယူရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြီးပြည့်စုံစေရန်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ့အလုပ်၏ ဤအဆင့်ကို အကြွင်းမဲ့ နိဂုံးချုပ်ပြီးသောအခါ၊ လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်အလုံးစုံသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ၊ ဇာတိခန္ဓာထဲရှိ ဘုရားသခင်၏ အလုပ်သည် ပြီးပြည့်စုံလိမ့်မည် ဖြစ်ပြီး၊ ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်တစ်ခုမျှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ၊ ထိုအချိန်မှစ၍ ဘုရားသခင်သည် သူ၏အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ရန် ဇာတိခန္ဓာသို့ နောက်တစ်ဖန် ဘယ်သောအခါမျှ ပြန်ကြွလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။ လူသားမျိုးနွယ်ကို ကယ်တင်ရန်နှင့် ပြီးပြည့်စုံ စေရန်သာ ဘုရားသခင်သည် လူ့ဇာတိခံယူခြင်းအလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်နည်းဆိုရလျှင်၊ သူ့အလုပ်အတွက် အကျိုးရှိဖို့အတွက်မှလွဲ၍ လူ့ဇာတိခံယူဖို့ ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင် လုပ်လေ့လုပ်ထရှိသည့် အရာတစ်ခု လုံးဝ မဟုတ်ပါ။ အလုပ်လုပ်ဆောင်ရန် ဇာတိခန္ဓာထဲသို့ ကြွလာခြင်းအားဖြင့်၊ သူသည် စာတန်ကို ဘုရားသခင်မှာ ဇာတိခန္ဓာ၊ သာမန် လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၊ ပုံမှန် လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ သူသည် လောကအပေါ် ထူးကဲ အောင်မြင်စွာ အုပ်စိုးနိုင်ပြီး၊ စာတန်ကို နှိမ်နှင်းနိုင်ကာ၊ လူသားမျိုးနွယ်ကို ရွေးနုတ်ကယ်တင်ပြီး၊ လူသား မျိုးနွယ်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ကြောင်း ပြခြင်းဖြစ်သည်။ စာတန်၏ပန်းတိုင်မှာ လူသားမျိုးနွယ်ကို ယိုယွင်းဖျက်စီးရန် ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ပန်းတိုင်မှာမူ လူသားမျိုးနွယ်ကို ကယ်တင်ရန်ပင်ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် လူသားကို အောက်ခြေမဲ့သော တွင်းနက်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားပြီး၊ ဘုရားသခင်ကမူ လူသားကို ထိုတွင်းထဲမှ ကယ်နုတ်ခဲ့သည်။ စာတန်သည် လူသားအားလုံးကို သူ့အား ကိုးကွယ်စေသည်၊ ဘုရားသခင်ကမူ ၎င်းတို့အား သူ၏ အုပ်စိုးမှုကို ဝန်ခံစေသည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ သခင်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအလုပ်အားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ လူ့ဇာတိခံယူခြင်း နှစ်ကြိမ်စလုံးမှတစ်ဆင့် ရရှိအောင်မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဇာတိခန္ဓာသည် အနှစ်သာရအားဖြင့် ဘုရား၏သဘောသဘာဝနှင့် လူ့သဘာဝတို့ ပေါင်းစပ်ခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး ပုံမှန် လူ့သဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင် ခံယူသော ဇာတိခန္ဓာ မရှိပါက၊ ဘုရားသခင်သည် လူသားမျိုးနွယ်အား ကယ်တင်ရာတွင် ရလဒ်များကို ရရှိအောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ၊ သူ့ဇာတိခန္ဓာ၏ သာမန်လူ့သဘာဝ မရှိပါကလည်း၊ ဇာတိခန္ဓာထဲရှိ သူ၏ အလုပ်သည်လည်း အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင် လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အနှစ်သာရမှာ သူသည် သာမန်လူ့သဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ဤကဲ့သို့မဟုတ်ပါက လူ့ဇာတိခံယူရခြင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ မူလရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်နေမည် ဖြစ်သည်။

ယေရှု၏ အလုပ်၌ လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ပြီးပြည့်စုံခဲ့ခြင်းမရှိဟု ငါပြောရခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အကြောင်းမှာ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ဇာတိခန္ဓာ လုံးလုံးလျားလျား ဖြစ်မလာခဲ့ သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယေရှုပြုခဲ့သည့်အရာမှာ ဇာတိခန္ဓာထဲရှိ ဘုရားသခင် အလုပ်၏ တစ်စိတ် တစ်ပိုင်းမျှသာ ဖြစ်သည်၊ သူသည် ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်း အလုပ်ကိုသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လူသားအား အကြွင်းမဲ့ ရယူပိုင်ဆိုင်ခြင်း အလုပ်ကို မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပါ။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဘုရားသခင်သည် နောက်ဆုံးသောကာလတွင် နောက်တစ်ကြိမ် လူ့ဇာတိခံယူခြင်းဖြစ်သည်။ အလုပ်၏ ဤအဆင့်သည်လည်း သာမန်ဇာတိခန္ဓာ၌ ထမ်းဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အကြွင်းမဲ့ သာမန်ဖြစ်သော လူသားတစ်ဦးမှ ထမ်းဆောင်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်၊ ထိုသူ၏ လူ့သဘာဝမှာ စိုးစဉ်းမျှပင် ထူးကဲသာလွန်ခြင်း မရှိပေ။ အခြားတစ်နည်းနှင့် ဆိုရလျှင်၊ ဘုရားသခင်သည် အကြွင်းမဲ့ သက်ရှိလူသား ဖြစ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူသည် ဘုရားသခင်ဖြစ်ပြီး၊ အလုပ်ကို ထမ်းဆောင်နေသည့် အကြွင်းမဲ့ သက်ရှိလူသား၊ အကြွင်းမဲ့ ဇာတိခန္ဓာဖြစ်သည်။ လူ့အမြင်အားဖြင့် သူသည် မည်သို့မျှပင် ထူးကဲသာလွန်ခြင်း မရှိသော ဇာတိခန္ဓာပင် ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင် ဘာသာစကားကို ပြောဆိုနိုင်သော ပကတိ သာမန်လူပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦး၊ စည်းဝေးခန်းမကြီးများတွင် ဘာသာရေး၏ အတွင်းကျသော အမှန်တရားကို ထုတ်ဖော်ပြရန် မဆိုထားနှင့် အံ့ချီးဖွယ် နိမိတ်လက္ခဏာများ ဘာမျှမပြသူ၊ အံ့ဖွယ်အမှုများ ဘာမျှ မလုပ်ဆောင်သူသာ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယ အကြိမ် ခံယူသော ဇာတိခန္ဓာ၏ အလုပ်သည် လူများအတွက် ပထမ အကြိမ်နှင့် လုံးဝ မတူကွဲပြား နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်၊ ထိုကဲ့သို့ ကွဲပြားလှသည့်အတွက် သူတို့နှစ်ဦးတွင် တူသောအရာ ဘာမျှ မရှိဟု ထင်မှတ်ရပြီး၊ ပထမတစ်ဦး အလုပ်နှင့်သက်ဆိုင်သော မည်သည့်အရာကိုမျှ ဤကာလတွင် မမြင်တွေ့နိုင်ပါ။ ဒုတိယအကြိမ် ခံယူသော ဇာတိခန္ဓာ၏ အလုပ်သည် ပထမအကြိမ်၏ အလုပ်နှင့် ကွဲပြားခြားနားသော်လည်း၊ ထိုအချက်က သူတို့၏ အရင်းအမြစ်သည် တစ်ခုတည်းမဟုတ်၊ အရင်းအမြစ်ချင်းမတူဟု သက်သေမပြပါ။ သူတို့၏ အရင်းအမြစ်သည် တူညီခြင်း ရှိ၊ မရှိဆိုသည်မှာ သူတို့၏ အပြင်ပိုင်းသဏ္ဌာန်များအပေါ်၌ မမူတည်ဘဲ၊ ဇာတိခန္ဓာနှစ်ဦးစလုံးမှ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အလုပ်၏ သဘာဝ အပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။ သူ့အလုပ်၏ အဆင့်သုံးဆင့် အတောအတွင်း၊ ဘုရားသခင်သည် နှစ်ကြိမ် လူ့ဇာတိခံယူခဲ့ပြီး၊ နှစ်ကြိမ်စလုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ လူ့ဇာတိခံယူသော အလုပ်သည် ခေတ်သစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးသည်၊ အလုပ်သစ်တစ်ခုကို အစပြုပေးသည်၊ လူ့ဇာတိခံယူခြင်း နှစ်ကြိမ်စလုံးတွင် တစ်ကြိမ်က အခြားတစ်ကြိမ်ကို အပြန်အလှန်ပြည့်စုံစေသည်။ ဇာတိခန္ဓာနှစ်ပါးသည် တူညီသော အရင်းအမြစ် တစ်ခုတည်းမှ အမှန်တကယ်လာသည် ဆိုခြင်းကို လူသားမျက်လုံးများဖြင့် မြင်နိုင်ရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်ပါ။ ထိုသို့မြင်နိုင်ဖို့ဆိုသည်မှာ လူသားမျက်လုံးနှင့် လူသားစိတ်တို့၏ တတ်စွမ်းနိုင်သည်ထက် လွန်သည်ဆိုခြင်းကို ပြောရန်ပင် မလိုအပ်ပါ။ သို့သော် လူ့ဇာတိခံယူခဲ့သောသူ နှစ်ဦးစလုံး၏ အနှစ်သာရ၌မူ အတူတူပင်ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ အလုပ်သည် ဝိညာဉ်တော်တစ်ပါးတည်းမှ အရင်းပြုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ခံယူသော ဇာတိခန္ဓာ နှစ်ပါးသည် တူညီသော အရင်းအမြစ်မှ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဟုတ်၊ မဟုတ်ဆိုသည်ကို သူတို့ မွေးဖွားခဲ့သည့် ခေတ်ကာလနှင့် နေရာဒေသများအားဖြင့် သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော အကြောင်းရင်းများဖြင့် ဆုံးဖြတ်၍ မရဘဲ၊ သူတို့မှ ဖော်ပြသည့် ဘုရားသဘောသဘာဝ၏ အလုပ်အားဖြင့်သာ ဆုံးဖြတ်၍ ရမည်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြိမ် ခံယူသော ဇာတိခန္ဓာသည် ယေရှုလုပ်ဆောင်ခဲ့သော အလုပ်နှင့်သက်ဆိုင်သော မည်သည့်အရာကိုမျှ ဆောင်ရွက်ခြင်းမရှိပါ၊ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ အလုပ်သည် သမားရိုးကျအတိုင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အကြိမ်တိုင်းတွင် ၎င်းသည် လမ်းအသစ်ကို ဖွင့်ပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြိမ် ခံယူသော ဇာတိခန္ဓာသည် လူများ၏ စိတ်ထဲရှိသော ပထမ ဇာတိခန္ဓာအား ထင်မြင်ချက်ကို ခိုင်ခံ့စေရန်၊ သို့မဟုတ် နက်ရှိုင်းစေရန် မရည်ရွယ်ဘဲ၊ ဖြည့်စွက်ရန်နှင့် ပြီးပြည့်စုံစေရန်၊ ဘုရားသခင်နှင့် ပတ်သက်သည့် လူ၏ အသိ ပညာကို နက်ရှိုင်းစေရန်၊ လူတို့၏ နှလုံးသားများထဲ၌ တည်ရှိသော စည်းမျဉ်းများ အားလုံးကို ချိုးဖျက်ရန်နှင့် သူတို့၏ နှလုံးသားများထဲ၌ ရှိသော ဘုရားသခင်နှင့် ပတ်သက်သည့် မှားယွင်းသော ပုံရိပ်ကို သုတ်သင် ပယ်ရှင်းရန် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင် ကိုယ်ပိုင်အလုပ်၏ မည်သည့်အဆင့် တစ်သီးတစ်သန့်ကမျှ လူသားကို သူနှင့်ပတ်သက်သည့် ပြီးပြည့်စုံသည့် အသိပညာကို မပေးနိုင်ဟု ပြော၍ရသည်၊ အသီးသီးသည် တစ်စိတ် တစ်ပိုင်းကိုသာ ပေးပြီး၊ အလုံးစုံကို မပေးပါ။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ စိတ်သဘောထားကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ လူသား၏ အကန့်အသတ်ဖြင့်သာရှိသော နားလည်နိုင်စွမ်းကြောင့် ဘုရားသခင်နှင့် ပတ်သက်သော သူ၏ အသိပညာမှာ မပြည့်မစုံဘဲ ကျန်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ လူ့ဘာသာ စကားကို အသုံးပြု၍ ဘုရားသခင်၏ စိတ်သဘောထား အလုံးစုံကို ဖော်ပြရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ၊ ထို့ထက် သူ့အလုပ်၏ အဆင့်တစ်ဆင့်တည်းက ဘုရားသခင်ကို မည်ကဲ့သို့ အပြည့်အဝ ဖော်ပြနိုင်မည်နည်း။ သူ့သာမန် လူ့သဘာဝဖြင့် ကွယ်ဝှက်ထားသော ဇာတိခန္ဓာထဲတွင် သူအလုပ်လုပ်သည်၊ သူ၏ ခန္ဓာဆိုင်ရာ သဏ္ဌာန်အားဖြင့် မဟုတ်၊ သူ၏ဘုရားသဘောသဘာဝ၏ ဖော်ပြမှုများအားဖြင့်သာ သူ့ကို သိကျွမ်းနိုင်သည်။ သူ၏ အမျိုးမျိုးသော အလုပ်အားဖြင့် လူသားက သူ့အားသိကျွမ်း လာနိုင်စေရန် ဘုရားသခင်သည် ဇာတိခန္ဓာထဲသို့ ဆင်းကြွလာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ့အလုပ်တွင် ပါဝင်သော အဆင့်များသည် တစ်ဆင့်နှင့် တစ်ဆင့်လုံးဝ မတူပေ။ ဤနည်းလမ်းအားဖြင့်သာ လူသားသည် ရှုထောင့်တစ်ခုတည်းတွင်ပင် ပိတ်မိမနေဘဲ ဇာတိခန္ဓာထဲရှိ ဘုရားသခင် အလုပ်နှင့် ပတ်သက်သည့် ပြည့်စုံသော အသိပညာကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ခံယူသော ဇာတိခန္ဓာ နှစ်ခု၏ အလုပ်သည် ကွဲပြားခြားနား သော်ငြားလည်း၊ ဇာတိခန္ဓာများ၏ အနှစ်သာရနှင့် သူတို့ အလုပ်များ၏ အရင်း အမြစ်မှာ ထပ်တူညီပင် ဖြစ်သည်၊ သူတို့သည် အလုပ်၏ မတူကွဲပြားသော အဆင့်နှစ်ဆင့်ကို ထမ်းဆောင်ရန် တည်ရှိခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မတူကွဲပြားသော ခေတ်နှစ်ခေတ်တွင် ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ၊ ဘုရားသခင်၏ ခံယူသော ဇာတိခန္ဓာများသည် အနှစ်သာရချင်းတူသည်၊ အရင်းအမြစ်တစ်ခုတည်းမှ လာသည်၊ ဤအရာသည် မည်သူမျှ ငြင်းဆို၍ မရနိုင်သော သမ္မာတရားပင် ဖြစ်သည်။

အောက်ခြေမှတ်စုများ -

(က) မူရင်းစာတွင် “အလုပ်ကို” ကို ချန်လှပ်ထားသည်။

ယခင်က:ဖောက်ပြန်ပျက်စီးနေသော လူသားမျိုးနွယ်သည် လူ့ဇာတိခံယူသည့် ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်မှုကို ပို၍လိုအပ်သည်

နောက်တစ်ခုသို့:ဘုရားသခင်၏ အလုပ်နှင့် လူ၏လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှု

သင်နှစ်သက်နိုင်သည့် အရာများ