အိုရန်၊ တရုတ်နိုင်ငံ

ကျွန်တော် အသက် တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်တုန်းက၊ အဆုတ်သွေးတိုးရောဂါလို့ခေါ်တဲ့ ရှားပါးရောဂါတစ်ခုရှိမှန်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိခဲ့တယ်။ အစမှာတော့ ကျွန်တော်က ပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်နိုင်ရုံလောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သိပ်မကြာပါဘူး၊ လမ်းလျှောက်တာလောက်နဲ့တင် မောလာပြီး ရင်ဘတ်က မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် တင်းကျပ်လာတယ်။ ကျွန်တော် ကျောင်းကထွက်ပြီး ဆေးကုသမှုခံယူဖို့ နေရာအနှံ့ ခရီးသွားခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အခြေအနေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုဆိုးလာခဲ့တယ်။ ဘယ်လောက်ထိလဲဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မပြုစုနိုင်တော့တဲ့အဆင့် ရောက်လာပြီး လှဲနေရင်တောင် အသက်ရှူရခက်လာခဲ့တယ်။ အခြေအနေဆိုးလာတော့၊ အောက်ဆီဂျင် ပေးထားခဲ့ရတယ်။ ဆရာဝန်က ကျွန်တော် အများဆုံး သုံးလပဲ ခံမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဘဝ အဆုံးသတ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ အတွေးက လူကို လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တွေးမိတယ်၊ “သေရမယ်ဆိုရင်လည်း သေပါစေတော့လေ။ သေတာက လွတ်မြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်မှာပဲ” လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သုံးလကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေခဲ့တုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရောဂါက အရမ်းပြင်းထန်နေတုန်းပါပဲ။ နည်းနည်းလေး အားစိုက်လိုက်တာနဲ့ ရင်တုန်ပြီး မောဟိုက်တာတွေ ဖြစ်တယ်။ အခြေအနေဆိုးတဲ့အခါဆိုရင် အသက်ရှူလို့မရဘဲ မွန်းပြီး သတိလစ်မလို ခံစားရတယ်။ လောလောဆည်တော့ အသက်ချမ်းသာရာ ရနေခဲ့ပေမဲ့ ပုံမှန်လူတစ်ယောက်လို မနေနိုင်ခဲ့ဘူး၊ တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ ကျွန်တော့်အိပ်မက်ကလည်း အခုတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ အမှောင်နဲ့ ဒုက္ခဆင်းရဲထဲမှာ လုံးဝ လမ်းပျောက်နေတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ၁၉၉၉ ခုနှစ်မှာ၊ အမေနဲ့ ကျွန်တော်က အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ရဲ့ နောက်ဆုံးသောကာလ အမှုတော်ကို လက်ခံခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်တော် ခဏခဏ ဖတ်တယ်။ ဘုရားသခင်က လူသားမျိုးနွယ်ကို ကယ်တင်ဖို့ အမှုတော် သုံးဆင့် လုပ်ဆောင်တယ်ဆိုတာကို နှုတ်ကပတ်တော်တွေကနေ ကျွန်တော် နားလည်လာတယ်။ နောက်ဆုံးသောကာလမှာ ဘုရားသခင်က လူတွေကို သန့်စင်ပြီး ကယ်တင်ဖို့အတွက် သမ္မာတရားကို ဖော်ပြဖို့ လူ့ဇာတိခံယူခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ကို စာတန်ရဲ့စွမ်းအားအောက်ကနေ လုံးဝ ကယ်တင်ပြီး လှပတဲ့ ပန်းတိုင်တစ်ခုဆီကို ပို့ဆောင်ပေးမှာဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်နှလုံးက စပြီး လင်းလက်လာတယ်၊ ပြီးတော့ ဘဝမှာ မျှော်လင့်ချက် ပြန်ရှိလာတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဘုရားသခင်ကို ကျွန်တော် လေးလေးနက်နက် ယုံကြည်သရွေ့၊ ကယ်တင်ခံရဖို့နဲ့ နိုင်ငံတော်ထဲဝင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိမယ်၊ ပြီးတော့ တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်တော့်ရောဂါတောင် ပျောက်ရင်ပျောက်မှာပဲလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်တော် ဆက်ဖတ်ပြီး စုဝေးပွဲတွေ တက်ရောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုသန်မာလာခဲ့တယ်။ အသင်းတော်မှာ တာဝန်တစ်ခုလည်း ကျွန်တော် စပြီး ထမ်းဆောင်ခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ၊ ဧဝံဂေလိ ဖြန့်ဝေဖို့ တခြားဒေသတစ်ခုကို ကျွန်တော် သွားခဲ့တယ်။ တစ်ခါတလေ စက်ဘီးကို မိုင်ဆယ်ချီပြီး စီးရတာပေါ့။ အစမှာတော့ ကျွန်တော် အရမ်းစိုးရိမ်ပြီး “ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒါကို ခံနိုင်ရည်တောင် ရှိပါ့မလား” လို့ တွေးမိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ယုံကြည်သူတစ်ယောက်ဖြစ်မှန်း ပြန်သတိရလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်တာဝန်ကို ကောင်းကောင်း ထမ်းဆောင်သရွေ့၊ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ အသုံးခံတာတွေကို မြင်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးမှာပဲလို့ တွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရောဂါက ဘုရားလက်ထဲမှာ ရှိတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ အချိန်အတန်ကြာတော့ ကျွန်တော့်အခြေအနေက ပိုဆိုးမလာခဲ့ဘူး။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ ကာကွယ်မှုအတွက် ကျွန်တော် အရမ်းကျေးဇူးတင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ ချမ်းအေးလှတဲ့ ဆောင်းရာသီမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပူပြင်းလှတဲ့ နွေရာသီမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဧဝံဂေလိတရား လက်ခံဖို့ အလားအလာရှိသူတွေက မောင်းထုတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရဲ အတိုင်ခံရပြီးတော့တောင် ဖမ်းဖို့ လိုက်ရှာခံရတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ နောက်မတွန့်ခဲ့ဘဲ ကိုယ့်တာဝန်ကို ဆက်ပြီး ထမ်းဆောင်ခဲ့တယ်။ ၂၀၀၅ ခုနှစ်၊ စုဝေးပွဲတစ်ခုမှာ၊ ညီအစ်မတစ်ယောက်က ဆေးရုံက မကုသနိုင်တဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ သွေးထွက်လွန်ရောဂါကို ခံစားခဲ့ရတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ သူက သူ့တာဝန်ကို ဇွဲရှိရှိနဲ့ ဆက်ထမ်းဆောင်တော့ သူတောင် သတိမထားလိုက်မိခင်မှာပဲ သူ့ရောဂါ ပျောက်သွားခဲ့တယ်တဲ့။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တွေးမိတယ်။ “နောက်ဆုံးသောကာလမှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ အမှုတော်က လူတွေရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ စိတ်သဘောထားတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ သမ္မာတရားကို ဖော်ပြတာ အဓိကပဲ၊ ဖျားနာသူတွေကို ကုသပြီး နတ်ဆိုးတွေကို နှင်ထုတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို ကုပေးဖို့ ဘုရားသခင်ကို မတောင်းဆိုသင့်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့တာဝန်ကို ငါ ကောင်းကောင်း ထမ်းဆောင်သရွေ့၊ ဘုရားသခင်က ငါ့ရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ်မူတည်ပြီး ကျေးဇူးတော်နဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေ ပေးသနားမှာပဲ။ အဲဒီညီအစ်မရဲ့ ရောဂါက အဲဒီလောက် ပြင်းထန်တာတောင် ပျောက်သွားခဲ့တာပဲ။ ငါ့တာဝန်ကို ငါ ဆက်ထမ်းဆောင်ရင်၊ တစ်နေ့ကျရင် ငါ့ရောဂါလည်း ပျောက်ရင်ပျောက်သွားမှာပေါ့။ ငါသာ ရောဂါပျောက်ကင်းသွားရင် ရောဂါဝေဒနာရဲ့ ညှဉ်းပန်းမှုကို ငါ ခံစားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး” လို့ပေါ့။ အဲဒီလိုနဲ့၊ ကျွန်တော့်တာဝန်မှာ ပိုပြီးတော့တောင် တက်ကြွလာတယ်။

နောက်ပိုင်း ၂၀၀၆ ခုနှစ်မှာ၊ ကျွန်တော့်ရောဂါ ပျောက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်လို့ ပြောတဲ့ တိုင်းရင်းဆေးဆရာတစ်ယောက်နဲ့ ကျွန်တော် မတော်တဆ ဆုံခဲ့တယ်။ ဒါကိုကြားတော့ ကျွန်တော် အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ ဘုရားသခင်က ဒီဆရာဝန်ကို သုံးပြီး ကျွန်တော့်ကို ကုသပေးတော့မှာလားလို့ တွေးမိတယ်။ ဒါကြောင့် ကုသမှုမှာ ကျွန်တော် တက်တက်ကြွကြွ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်လနီးပါး ကုသပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ ကျွန်တော့်အခြေအနေက ဘာမှ ထူးမလာဘူး။ ကျွန်တော် အရမ်း စိတ်ပျက်သွားတယ်။ “ငါ့ရောဂါက ဘာလို့ မပျောက်နိုင်ရတာလဲ” လို့ တွေးမိတယ်။ “ငါ့တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ နှစ်နဲ့ချီပြီး ငါ့မိသားစုနဲ့ အလုပ်အကိုင်ကို ငါ စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်။ ရောဂါဖြစ်နေတဲ့ကြားထဲကတောင် ဧဝံဂေလိတရားကို ဇွဲရှိရှိ ဆက်ဟောပြောခဲ့တာလေ။ ငါ လုပ်ခဲ့တာတွေ မလုံလောက်လို့လား။ ငါ ကောင်းကောင်းလုပ်တာ မလုံလောက်လို့လား။ တချို့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကျတော့ ရောဂါပျောက်ပြီး ငါကျတော့ ဘာလို့ မပျောက်တာလဲ။ ငါ့ရောဂါသာ ပျောက်သွားရင်၊ ငါ့တာဝန်ကို ပိုပြီးတော့တောင် ကောင်းကောင်း ထမ်းဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား” လို့ပေါ့။ စဉ်းစားလေလေ၊ ကျွန်တော် ပိုပြီး စိတ်ဆင်းရဲလာလေလေပဲ။ လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် အားမရှိခဲ့ဘူး။ ကိုယ့်တာဝန်ကို ဆက်ပြီး ထမ်းဆောင်နေပေမဲ့၊ လူက အားပြတ်ပြီး ဘာအတွက်မှ အင်အားမစုနိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်း ဝတ်ပြုတုန်းမှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တစ်ပိုဒ်ကို ဖတ်မိပြီး ကျွန်တော့်အခြေအနေ စပြီး ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်က ပြောသည် “ငါ့အတွက် သုံးစွဲခြင်းများ ပြုပြီးသည့်နောက်၊ သင်၏ တောင်းဆိုချက်အနည်းငယ်ကို ငါ မဖြည့်ဆည်းပေးပါက၊ သင်သည် ငါနှင့်ပတ်သက်၍ စိတ်အားငယ်ကာ စိတ်ပျက်လာမည်လော သို့မဟုတ်၊ ဒေါသပင် ထွက်လာပြီး အော်ဟစ် ဆဲရေးမည်လော။” “ငါ့အတွက် ချစ်ခြင်းများစွာနှင့်အတူ အစဉ်အမြဲ အလွန် သစ္စာစောင့်သိပြီးသည့်တိုင် မကျန်းမာမှု၊ ငွေကြေးကျပ်တည်းမှုနှင့် သင်၏ မိတ်ဆွေများ၊ ဆွေမျိုးများ၏ စွန့်ပစ်ခြင်းတည်းဟူသော ညှဉ်းဆဲမှုကို သင် ခံရပါက၊ သို့မဟုတ် ဘဝတွင် အခြား ကံအကြောင်းမလှသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို သင် ကြံ့ကြံ့ခံရပါက၊ ငါ့အတွက် သင်၏ သစ္စာစောင့်သိခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ ဆက်ရှိဦးမည်လော။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ အလွန်ကြီးလေးသော ပြဿနာတစ်ခု- သစ္စာဖောက်ခြင်း (၂)) ဘုရားသခင်ရဲ့ မေးခွန်းတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဖော်ပြလို့မရတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အပေးအယူလုပ်ဖို့၊ တောင်းဆိုမှုတွေလုပ်ဖို့ မကြိုးစားဘဲ ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့၊ ပြီးတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အပေါ် သစ္စာရှိပြီး အမှန်တကယ် ကျိုးနွံနာခံဖို့ လူတွေကို ဘုရားသခင်က တောင်းဆိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်တာဝန်မှာ ဒုက္ခဆင်းရဲတချို့ ခံခဲ့ရပြီး ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ အသုံးခံမှုတချို့ လုပ်ခဲ့တာကြောင့်၊ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော့်ရောဂါကို ဖယ်ရှားပေးသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်တောင်းဆိုမှု မပြည့်ဝတဲ့အခါ၊ ကျွန်တော် အထင်လွဲပြီး ဘုရားသခင်ကို ညည်းညူခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ တာဝန်အတွက် စိတ်အားထက်သန်မှုတွေ အားလုံး ပျောက်ဆုံးကုန်တယ်။ ကျွန်တော့်ကို ကုပေးဖို့ ဘုရားသခင်ဆီ ကျွန်တော် ပေါ်တင် မဆုတောင်းခဲ့ဖူးပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့စိတ်နှလုံးထဲမှာ ဒီ လွန်လွန်ကဲကဲ လိုအင်ဆန္ဒကို မွေးမြူထားခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့် တချို့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ ရောဂါပျောက်ကင်းသွားတာ မြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ရောဂါပျောက်ကင်းမယ့်နေ့က မဝေးတော့ဘူးလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဒီရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ကျွန်တော့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော် တော်တော်လေး သစ္စာစောင့်သိတယ်လို့တောင် ထင်မှတ်ပြီး ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေနဲ့ ပေးဆပ်အသုံးခံမှုတွေ အားလုံးက ရောဂါပျောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က ဘုရားသခင်နဲ့ အပေးအယူလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာပဲ။ ကိုယ်တော့်အပေါ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သစ္စာစောင့်သိခြင်းနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ဘယ်မှာလဲ။ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးပြီး ဒီနေ့ထိ အသက်ရှင်စေခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့နဲ့ သမ္မာတရားကို လိုက်စားဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ပေးခဲ့သေးတယ်။ ဘုရားသခင် ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တာတွေက လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုနေပါပြီ။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပြန်ဆပ်ဖို့ ကျွန်တော့်တာဝန်ကို လေးလေးနက်နက် ထမ်းဆောင်သင့်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် တောင်းဆိုမှုတွေ မလုပ်သင့်ခဲ့ဘူး၊ ဘုရားသခင်နဲ့ အပေးအယူလုပ်ဖို့ မကြိုးစားသင့်ခဲ့ဘူး။ ဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော် ကိုယ့်တာဝန်ကို ဆက်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ကိုယ့်ရောဂါအတွက် ပူပန်တာ၊ မစိုးရိမ်တာ မရှိတော့ဘူး။

နှစ်နှစ် သုံးနှစ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ မိသားစုက ကျွန်တော့်အတွက် နောက်ထပ် ဆေးတစ်မျိုး ဝယ်ပေးတယ်၊ ကျွန်တော့်ရောဂါအတွက် အထောက်အကူဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ကုသမှု အတွေ့အကြုံကို ပြန်သတိရပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးမိတယ်။ “ဒီဆေးကလည်း အာနိသင်မရှိရင်၊ ဒီအခြေအနေကို ငါ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်သင့်လဲ” လို့ပေါ့။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မ သတိရလိုက်တယ်။ “ဖျားနာခြင်း ရောက်ရှိလာသောအခါ ယင်းကို သင်မည်သို့ တွေ့ကြုံသင့်သနည်း။ ဘုရားသခင်ရှေ့သို့လာပြီး ဆုတောင်းသင့်သည်၊ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှာဖွေပြီး နားလည်သဘောပေါက်သင့်သည်။ သမ္မာတရားကို ဆန့်ကျင်သည့် မည်သည့်အရာကို သင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်၊ သင်၌ရှိသော မည်သည့်ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုကို မဖြေရှင်းရသေးသည်ဆိုသည်တို့ကို ရှာတွေ့ရန် သင့်ကိုယ်သင် ဆန်းစစ်သင့်သည်။ သင်၏ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသော စိတ်သဘောထားသည် ဒုက္ခဝေဒနာကို မခံစားရဘဲနှင့် မပြေလည်သွားနိုင်ပေ။ ဒုက္ခဝေဒနာနှင့် ထိန်းညှိခြင်းခံရမှသာ လူတို့သည် အပျော်အပါး၌ မွေ့လျော်ခြင်းမရှိနိုင်ဘဲ ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် အချိန်ပြည့် အသက်ရှင်နိုင်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဒုက္ခခံရသောအခါ အစဉ်သဖြင့် ဆုတောင်းသည်။ အစားအစာ၊ အဝတ်အစားနှင့် သက်ဆိုင်သော သာယာမှုများနှင့် အခြားသော အပျော်အပါးများကို တွေးတောခြင်းမရှိပေ။ ၎င်းတို့သည် စိတ်နှလုံးတွင် စဉ်ဆက်မပြတ် ဆုတောင်းသည်။ မှားသည့်အရာ တစ်စုံတစ်ခုကို ၎င်းတို့ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းရှိမရှိ ကြည့်ရန်၊ သို့မဟုတ် လတ်တလော မည်သည့်နေရာတွင် သမ္မာတရားအား ဆန့်ကျင်မိသည်ကို မြင်တွေ့ရန် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဆန်းစစ်ကြသည်။ သာမန်အားဖြင့် သင့်အား အလွန်အမင်း မရှုမလှ ဒုက္ခဝေဒနာခံစားရစေသည့် ဆိုးရွားသော ဖျားနာမှု၊ သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသော ရောဂါတစ်ခုကို သင်ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ဤသည်မှာ ကြုံသလို ဖြစ်ပျက်ခြင်းမဟုတ်ပေ။ သင်က ဖျားနာသည်ဖြစ်စေ၊ ကျန်းမာရေးကောင်းသည်ဖြစ်စေ ယင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က အလုပ်လုပ်ပြီး သင်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကောင်းမွန်သောအခါ ပုံမှန်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ကို သင်ရှာဖွေနိုင်သည်။ သို့သော် သင်နာမကျန်းဖြစ်ပြီး ဒုက္ခဝေဒနာ ခံရသောအခါ ဘုရားသခင်အား မရှာဖွေတော့သကဲ့သို့ မည်သို့ရှာဖွေရမည်ကိုလည်း မသိပေ။ သင်သည် ဖျားနာလျက် နေထိုင်ပြီး မည်သည့်ကုသမှုက သင့်အား ပို၍မြန်ဆန်စွာ သက်သာစေလိမ့်မည်ဆိုသည်ကို အစဉ်တွေးတောလျက် ရှိသည်။ ဤသို့သော အချိန်များတွင် သင်သည် ဖျားနာခြင်းမရှိသောသူများကို အားကျသည်။ သင်၏ ဖျားနာခြင်းနှင့် ဝေဒနာကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားလိုသည်။ ဤသည်တို့မှာ အပျက်သဘောဆောင်သော၊ အတိုက်အခံပြုသော စိတ်ခံစားချက်များဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၃)၊ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ဟောပြောဆွေးနွေးချက်များ၊ ဘုရားသခင်အား ယုံကြည်ခြင်းတွင် သမ္မာတရားကို ရရှိခြင်းသည် အရေးပါဆုံးအရာဖြစ်၏) “ဖျားနာခြင်းသည် အမှန်ပင် သင်ထိန်းချုပ်၍ မရသောအရာ ဖြစ်သည်။ သင်သည် နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ကုသရန် နည်းလမ်းမရှိလျှင် ယင်းသည် သင်ခါးစည်းခံသင့်သည့် ဒုက္ခဝေဒနာဖြစ်သည်။ ယင်းကို ဖယ်ရှားဖို့ မကြိုးစားနှင့်။ သင်သည် ရှေးဦးစွာ ကျိုးနွံနာခံရမည်။ ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းရမည်။ ဘုရားသခင်၏ လိုအင်ဆန္ဒများကို ရှာဖွေရမည်။...သင်သည် အမှန်ပင် စိတ်နှလုံး၌ ဘုရားသခင်ရှိသောသူတစ်ယောက်ဖြစ်လျှင် မည်သည့်အရာကို သင်ကြုံရသည်ဖြစ်စေ သင့်ကို ကျော်မသွားစေနှင့်။ သင်သည် ဆုတောင်းပြီး ရှာဖွေသင့်သည်။ အမှုကိစ္စတိုင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ လိုအင်ဆန္ဒကို ခံစားကြည့်သင့်သည်။ ပြီးလျှင် ဘုရားသခင်ကို ကျိုးနွံနာခံတတ်ရန် သင်ယူသင့်သည်။ သင်သည် နာခံနိုင်သည်၊ ဘုရားသခင်အပေါ် ကျိုးနွံနာခံခြင်း စိတ်နှလုံးရှိသည်ဆိုသည်ကို ဘုရားသခင် မြင်သောအခါ သူသည် သင်၏ ဒုက္ခဝေဒနာကို သက်သာစေလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်သည် ဒုက္ခဝေဒနာနှင့် စစ်ဆေးခြင်းနည်းများအားဖြင့် ဤသို့သော အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို ရယူသည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၃)၊ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ဟောပြောဆွေးနွေးချက်များ၊ ဘုရားသခင်အား ယုံကြည်ခြင်းတွင် သမ္မာတရားကို ရရှိခြင်းသည် အရေးပါဆုံးအရာဖြစ်၏) ကျွန်တော်က ကိုယ့်ရောဂါ ဘယ်တော့ပျောက်မလဲ၊ ဆေးက ကုသပေးနိုင်မလားဆိုတာကို အမြဲတမ်း တွေးနေမိမှန်း ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကနေ နားလည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တွေးမိသမျှက ဒီရောဂါကနေ ဘယ်လို လွတ်မြောက်မလဲ ဆိုတာချည်းပဲ။ ဒါက အပျက်သဘောဆောင်တဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုပဲလေ။ ကျွန်တော့်ရောဂါမှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ရှာဖွေပြီး ကိုယ်တော်ကို ကျိုးနွံနာခံတတ်ဖို့ သင်ယူသင့်မှန်း ကျွန်တော် သဘောပေါက်ခဲ့တယ်။ အဲဒါမှ အပြုသဘောဆောင်တဲ့ သဘောထား ဖြစ်မှာ။ နေမကောင်းဖြစ်တာက စိတ်မချမ်းသာစရာကောင်းပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်အတွက် ဒါက ကာကွယ်မှုတစ်မျိုးလည်းဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက စာကြိုးစားခဲ့တယ်။ နေမကောင်းဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် ကျောင်းဆက်တက်ဖို့ မရမက တောင်းဆိုခဲ့တာ။ အသိပညာကနေတစ်ဆင့် ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်တော်က လောကကို လိုက်စားတဲ့လမ်းကြောင်း၊ ကျော်ကြားမှု၊ အကျိုးအမြတ်နဲ့ အဆင့်အတန်းတွေကို လိုက်စားတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်သာ နေမကောင်းမဖြစ်ခဲ့ရင်၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ဖို့ သေချာပေါက် ရွေးချယ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က ကျော်ကြားမှု၊ အကျိုးအမြတ်နဲ့ အဆင့်အတန်းတွေကို ဆက်လိုက်စားပြီး၊ ဒီမှောင်မိုက်ပြီး ဆိုးယုတ်တဲ့ လောကထဲမှာ အသက်ရှင်ရင်း စာတန်ညှဉ်းပန်းတာကို ခံရမှာပဲ။ နေမကောင်းဖြစ်လို့သာ နောက်ဆုံးသောကာလ ဘုရားသခင်ရဲ့ အမှုတော်ကို ကျွန်တော် လက်ခံခဲ့တာ။ ဒါက ကျွန်တော့်ကို ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းပဲ၊ ကျွန်တော့်အတွက် ကြီးမားတဲ့ ကာကွယ်မှုပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကို သန့်စင်ပြီး ပြောင်းလဲစေဖို့ ဘုရားသခင်က ဒီရောဂါကို အသုံးပြုနေမှန်းလည်း ကျွန်တော် နားလည်လာတယ်။ ဒီရောဂါသာ မရှိခဲ့ရင်၊ ကျွန်တော်က ဘုရားသခင်အတွက် အမှန်တကယ် အသုံးခံနေတယ်လို့ ထင်နေခဲ့မိမှာ။ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာမှာ ကျွန်တော့်ရည်ရွယ်ချက်တွေ မသန့်စင်တာကို ဘယ်တော့မှ အသိအမှတ်ပြုမိမှာ မဟုတ်သလို၊ နောင်တရပြီး စပြောင်းလဲမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို နားလည်လိုက်တော့၊ ဘုရားသခင်ဆီ ကျွန်တော် ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ “အို ဘုရားသခင်၊ ဒီရောဂါက ကျွန်တော့်ကို သန့်စင်ပြီး ပြောင်းလဲစေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ကာကွယ်မှုတစ်မျိုးဖြစ်မှန်း ကျွန်တော် သိပါပြီ။ ကျွန်တော့်ကို ကုပေးဖို့ ကိုယ်တော့်ကို မတောင်းဆိုတော့ပါဘူး။ ဒီရောဂါ သက်သာလာသည်ဖြစ်စေ၊ မသက်သာလာသည်ဖြစ်စေ၊ ကျွန်တော် ကျိုးနွံနာခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်” လို့ပေါ့။ ဆုတောင်းပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ ကျွန်တော့်စိတ်နှလုံးထဲမှာ အရင်က မခံစားဖူးတဲ့ စိတ်သက်သာရာရတဲ့ ခံစားချက်၊ နက်ရှိုင်းတဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

အဲဒီနောက် ၂၀၁၇ ခုနှစ်မှာ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေတဲ့ ညီအစ်ကို ရှုလျန်က သူ အရင်က ခံစားခဲ့ရတဲ့ အစာအိမ်ရောဂါအကြောင်း ပြောပြတာကို ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရတယ်။ အချိန်အကြာကြီး ကုသဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးတဲ့။ တစ်ခါတော့ သူ အအေးမိပြီး အစာအိမ်ရောဂါ ပြန်ထလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ပြန်ထပြီးတဲ့နောက်မှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ရောဂါပျောက်သွားသတဲ့။ သူ့ဇာတ်လမ်းကို ကြားတော့၊ ကျွန်တော် မဆိုသလောက်လေး စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆုတ်သွေးတိုးရောဂါကြောင့် ခဏခဏ နှလုံးမသက်မသာဖြစ်ရတာတွေနဲ့၊ ရောဂါထိန်းဖို့ နေ့တိုင်း ဆေးသောက်နေရလို့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမျိုးစုံ ဖြစ်ခဲ့တာကို တွေးမိတယ်။ ခေါင်းကိုက်တာ၊ အမြင်အာရုံဝေဝါးတာ၊ ခြေထောက်အောက်ပိုင်းမှာ ဖောရောင်တာ၊ ပျို့အန်တာနဲ့ တခြားအရာတွေပေါ့။ သူများတွေရဲ့ ရောဂါကျ ပျောက်ကင်းသွားကြပြီး၊ ငါ့ရောဂါကျ ဘယ်တော့မှ သက်သာလာမှာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ အတွင်း စိတ်နှလုံးထဲမှာ ဘုရားသခင်ကို တောင်းဆိုမှုတွေ လုပ်နေတုန်းပဲ၊ ကိုယ်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ရောဂါကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ မျှော်လင့်နေတုန်းပဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စိတ်မသက်မသာဖြစ်ပြီး ကျိုးနွံနာခံဖို့ ဘာလို့ အမြဲတမ်း ဒီလောက်ခက်ခဲနေရတာလဲဆိုတာကို မသိခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ပြီး ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို တွေ့သွားတယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ “ဘုရားသခင်နောက်လိုက်သူများစွာက ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ မည်သို့ရရှိမည် သို့မဟုတ် ကပ်ဘေးကို မည်သို့ တွန်းလှန်ပယ်ရှားရမည်ဆိုသည်ကိုသာ စိတ်ဝင်စားကြသည်။...ထိုသို့သော လူတို့သည် ဘုရားသခင် နောက်လိုက်ရာတွင် ရိုးရှင်းသည့် ရည်မှန်းချက်တစ်ခုသာရှိပြီး၊ ယင်းရည်မှန်းချက်မှာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ ရရှိရန်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော လူတို့သည် ဤရည်မှန်းချက် တိုက်ရိုက် မပါဝင်သည့် အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ အလေးဂရုပြုဖို့ အပင်ပန်းမခံနိုင်ကြပေ။ ၎င်းတို့အဖို့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများရရှိရန် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းထက် သာ၍ သဘာဝကျသည့် ရည်မှန်းချက် မရှိချေ။ ယင်းမှာ ၎င်းတို့ယုံကြည်ခြင်း၏ တကယ့်တန်ဖိုး ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာသည် ဤရည်မှန်းချက်ကို မပံ့ပိုးပေးပါက၊ ၎င်းတို့သည် ထိုအရာအားဖြင့် လုံးဝ တို့ထိမခံရဘဲရှိမြဲ ရှိကြလေသည်။ ဤသည်မှာ ယနေ့ ဘုရားသခင်၌ ယုံကြည်သူအများစုနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဘုရားသခင်၌ ယုံကြည်သည်နှင့်အမျှ၊ ဘုရားသခင်အတွက်လည်း ၎င်းတို့ အသုံးခံကြသောကြောင့်၊ ဘုရားသခင်ထံ မိမိတို့ကိုယ်ကို ဆက်ကပ် အပ်နှံကြပြီး ၎င်းတို့တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ကြသောကြောင့်၊ ၎င်းတို့၏ ရည်မှန်းချက်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်တို့သည် သဘာဝကျပုံပေါ်လေသည်။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ငယ်ရွယ်မှုကို စွန့်လွှတ်ကြသည်၊ မိသားစုနှင့် အသက်မွေးအလုပ်တို့ကို စွန့်ပစ်ပြီး၊ မိမိတို့ကိုယ်ကို အလုပ်များစေလျက် အိမ်နှင့်ဝေးရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာပင် ကုန်ဆုံးကြလေသည်။ ၎င်းတို့၏ နောက်ဆုံးရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်အတွက်၊ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဝင်စားမှုများကို ပြောင်းလဲကြသည်၊ ဘဝအပေါ် ၎င်းတို့၏ အမြင်နှင့် ၎င်းတို့ ရှာဖွေသည့် ဦးတည်ချက်ကိုပင် ပြောင်းလဲကြသည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်၌ ၎င်းတို့ယုံကြည်မှု၏ ရည်မှန်းချက်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ကြပေ။ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ရည်သန်မျှော်မှန်းချက်နှင့်ဆိုင်သည့် စီမံခန့်ခွဲမှုအတွက် ၎င်းတို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ လမ်းမည်မျှ ဝေးသည်ဖြစ်စေ၊ လမ်းတစ်လျှောက် အခက်အခဲများနှင့် အတားအဆီးများ မည်မျှရှိသည်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းတို့သည် မဆုတ်မနစ်ကြိုးပမ်းကြပြီး သေခြင်းကိုမကြောက်ကြချေ။...၎င်းတို့နှင့် အလွန်အနီးကပ် ဆက်စပ်သည့် အကျိုးကျေးဇူးများမှလွဲ၍၊ ဘုရားသခင်ကို မည်သည့်အခါကမျှ နားမလည်ဖူးသော သူတို့က ဘုရားအတွက် အလွန်များလှစွာ ပေးဆပ်ရမည့် အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုတလေ ရှိနိုင်မည်လော။ ဤတွင် ယခင်က အမည်မဖော်နိုင်ခဲ့သည့် ပြဿနာတစ်ရပ်ကို ငါတို့ ရှာဖွေ တွေ့ရှိပေသည်။ လူသား၏ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးမှာ ပကတိ မိမိ၏ကိုယ်ကျိုးစီးပွားတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ ယင်းသည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ လက်ခံရရှိသူနှင့် ပေးသူတို့အကြား ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရှင်းရှင်းပြောပါက၊ အလုပ်သမားတစ်ဦးနှင့် အလုပ်ရှင်တစ်ဦးတို့အကြား ဆက်ဆံရေးဖြစ်၏။ အလုပ်သမားသည် အလုပ်ရှင် ချပေးသော ဆုလာဘ်များကို လက်ခံရရှိရန်သာ အလုပ်ကြိုးစားလုပ်သည်။ ထိုသို့သော ဆက်ဆံရေးတစ်ရပ်တွင် ချစ်ခင်ခြင်းမရှိပေ၊ အကျိုးစီးပွားကို အရင်းခံသော ဆက်ဆံရေးတစ်ခု၊ အပေးအယူသာ ရှိသည်။ ချစ်ခြင်း သို့မဟုတ် အချစ်ခံရခြင်းမရှိ၊ ပေးကမ်းစွန့်ကြဲခြင်းနှင့် သနားကရုဏာသာ ရှိသည်။ နားလည်မှုမရှိ၊ ခိုကိုးရာမဲ့သော၊ မျိုသိပ်ထားသော နာကြည်းမှုနှင့် လှည့်ဖြားခြင်းသာ ရှိသည်။ ရင်းနှီးမှုမရှိ၊ ဖြတ်သန်းမရနိုင်သည့် ကွာဟချက်သာ ရှိသည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ နောက်ဆက်တွဲ (၃)- ဘုရားသခင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအလယ်၌သာ လူသားသည် ကယ်တင်ခြင်း ခံရနိုင်သည်) “‘ဘုရားသခင်၏ ရန်သူများ’ ဟူသော စကားလုံးများတွင် အနှစ်သာရရှိသည်- ယင်းတို့က ဘုရားသခင်သည် လူသားကို ရန်သူအဖြစ် မြင်သည်ဟု ပြောနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ လူက ဘုရားသခင်ကို ရန်သူအဖြစ် မြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမဦးစွာ လူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို စတင်ယုံကြည်သည့်အခါတွင်၊ ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်များ၊ ကြံရွယ်ချက်များနှင့် မျှော်မှန်းချက်များ မရှိသနည်း။ ၎င်းတို့၏ တစ်စိတ်တစ်ဒေသသည် ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိခြင်းကို ယုံကြည်ပြီး ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိခြင်းကို မြင်ဖူးသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၌ ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်မှုတွင် ကြံရွယ်ချက်များ ပါရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ရာတွင် ၎င်းတို့၏ အဆုံးစွန်သော ရည်မှန်းချက်မှာ သူ၏ကောင်းချီးမင်္ဂလာများနှင့် ၎င်းတို့ အလိုရှိသော အရာများကို ရရှိရန် ဖြစ်သည်။...ဆိုလိုသည်မှာ လူသားသည် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဘုရားသခင်ကို စဉ်ဆက်မပြတ် စစ်ဆေးနေသည်၊ ဘုရားသခင်နှင့်ပတ်သက်၍ အစီအစဉ်များကို စဉ်ဆက်မပြတ် ဖန်တီးနေပြီး၊ သူ၏ကိုယ်ပိုင် တစ်ကိုယ်ရေ အဆုံးသတ်အတွက် အရေးကိစ္စကို ဘုရားသခင်နှင့် အဆက်မပြတ် ငြင်းခုံနေသကဲ့သို့၊ ဘုရားသခင်ထံမှ ထွက်ဆိုချက်တစ်ခုကို နှိုက်ယူရန် ကြိုးစားနေသည်၊ ဘုရားသခင်က သူအလိုရှိသော အရာကို ပေးမည်၊ မပေးမည်ကို ကြည့်နေလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ဘုရားသခင်ကို လိုက်စားနေသည်နှင့်အမျှ၊ လူသားသည် ဘုရားသခင်ကို ဘုရားသခင်အဖြစ် သဘောမထားပေ။ လူသည် ဘုရားသခင်အပေါ် မရပ်မနား တောင်းဆိုချက်များ ပြုလုပ်ရင်းနှင့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ့ကို ဖိအားပေးလျက်၊ ရလေလိုလေ အိုတစ္ဆေ ဖြစ်လျက်၊ ဘုရားသခင်နှင့် အပေးအယူများ လုပ်ရန် အမြဲကြိုးစားပြီးဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် အပေးအယူများ လုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်နှင့်အမျှ တစ်ချိန်တည်းတွင် လူသားသည် ဘုရားသခင်နှင့်ငြင်းခုံပြီး စမ်းသပ်မှုများ ၎င်းတို့အပေါ် ကျရောက်ချိန်တွင် သို့မဟုတ် အချို့သော အခြေအနေများ၌ ၎င်းတို့ မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် ရောက်ရှိနေသည်ကို သိချိန်တွင် မကြာခဏ အားနည်းလာကာ၊ အပျက်သဘောဆောင်လာပြီး ၎င်းတို့၏ အလုပ်၌ ပေါ့ဆလာပြီး ဘုရားသခင်နှင့်ပတ်သက်၍ ညည်းညူမှုများ အပြည့်ရှိသည့် လူများပင် ရှိလေသည်။ လူက ဘုရားသခင်ကို ပထမဦးဆုံး စတင်ယုံကြည်ခဲ့ချိန်မှစ၍၊ သူသည် ဘုရားသခင်ကို ပေါင်းလန်အောင် များပြားခြင်းတစ်ခု၊ ဆွစ်တပ်မတော် စွယ်စုံသုံးဓားတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ထံမှ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများနှင့် ကတိများကိုရရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ သူ၏ ရှိရင်းစွဲ အခွင့်အရေးနှင့် တာဝန်ဝတ္တရားဖြစ်စဉ်တွင် ဘုရားသခင်၏ တာဝန်မှာ လူသားကို ကာကွယ်ကာ စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် ထောက်ပံ့ရန် ဖြစ်သည့်အလား၊ သူ့ကိုယ်သူ ဘုရားသခင်၏ အကြီးဆုံးသော ကြွေးရှင်အဖြစ် သဘောထားခဲ့လေသည်။ ယင်းမှာ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သော သူအားလုံး၏ ‘ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်မှု’ ၏ အခြေခံသိနားလည်မှုဖြစ်ပြီး၊ ယင်းမှာ ဘုရားသခင်၌ ယုံကြည်မှု အယူအဆနှင့်ဆိုင်သော ၎င်းတို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော သိနားလည်မှု ဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၂)၊ ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍၊ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်၊ ဘုရားသခင်၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့် ဘုရားသခင် ကိုယ်တော်တိုင် (၂)) ဘုရားသခင် ဖော်ထုတ်လိုက်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အခြေအနေပါပဲ။ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပြီး ကောင်းချီးမင်္ဂလာရယူလိုတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့စိတ်ဓာတ်က အရမ်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမြစ်တွယ်နေပြီး၊ ထုတ်ဖော်မှု နည်းနည်းလောက် ကြုံရုံနဲ့ ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်မှန်း ကျွန်တော် မြင်သွားတယ်။ ကျွန်တော် စပြီး ယုံကြည်သူဖြစ်လာတုန်းက၊ ဘုရားသခင်အတွက် စွန့်လွှတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသုံးခံရင်၊ ဘုရားသခင်က ကျေးဇူးတော်နဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေ ပေးသနားမှာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ရောဂါလည်း အနှေးနဲ့အမြန် ပျောက်မှာပဲလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒီရည်ရွယ်ချက်နဲ့၊ ကျွန်တော့်တာဝန်မှာ ဘယ်လိုဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးကိုမဆို ခါးစည်းခံဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရောဂါ မပျောက်တဲ့အခါ၊ ဘုရားသခင်က မဖြောင့်မတ်ဘူးလို့ ညည်းညူခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ တာဝန်အတွက် စိတ်အားထက်သန်မှုတောင် ပျောက်ဆုံးခဲ့တယ်။ အခု တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ရောဂါ ပျောက်ကင်းသွားတာကို ကြားရတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ယုံကြည်ခြင်းထဲက မသန့်စင်မှုတွေကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်ဖော်လိုက်တာပါပဲ။ ဘုရားသခင်အပေါ် တောင်းဆိုမှုတွေ ကျွန်တော် လုပ်နေတုန်းပဲဆိုတာ မြင်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်ယုံကြည်ခြင်းက ကျေးဇူးတော် ရရှိဖို့၊ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော့်ကို ကုပေးဖို့သက်သက် ဖြစ်နေတာ။ ကျွန်တော်က ဘုရားသခင်ကို သမားတော်ကြီးတစ်ပါးလို၊ အသုံးချစရာ လူတစ်ယောက်လို သဘောထားနေခဲ့တာ၊ ဘုရားသခင်အနေနဲ့ လုံးဝ သဘောမထားခဲ့ဘူး။ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော့်တောင်းဆိုချက်တွေကို မဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့အခါ၊ ကိုယ်တော့်ဆီကနေ ဆုလာဘ်တစ်ခု တောင်းဆိုဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့တဲ့ စိတ်နှလုံး တစ်စက်မှ မရှိဘူး။ ကျွန်တော်လိုလူမျိုးကို ယုံကြည်သူလို့ ဘယ်လို ခေါ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော် ပေါလုအကြောင်း တွေးမိတယ်။ သူ့ရဲ့ ဒုက္ခဆင်းရဲခံမှု၊ အသုံးခံမှုနဲ့ ကြိုးစားလုပ်ဆောင်မှုအားလုံးက ဖြောင့်မတ်ခြင်း သရဖူတစ်ခု ရရှိဖို့အတွက်ပါပဲ။ သူပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အဖိုးအခကို ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေနဲ့ လဲလှယ်ချင်ခဲ့တာ။ ပေါလုမှာ ဘုရားသခင်ကို ကျိုးနွံနာခံခြင်း လုံးဝမရှိခဲ့ဘူး၊ သူလျှောက်လှမ်းခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းက ဘုရားသခင်ကို အတိုက်အခံလုပ်တဲ့ လမ်းကြောင်းပါပဲ။ ကျွန်တော်လည်း ပေါလု လျှောက်တဲ့လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်နေခဲ့တာပဲ။ ဒီအတိုင်းသာ ကျွန်တော် ဆက်သွားရင်၊ နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်နှစ်လောက်ပဲ ဆက်ယုံကြည်ပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ပင်ပင်ပန်းပန်းလုပ်ပြီး အသုံးခံပါစေ၊ သမ္မာတရားကို ဘယ်တော့မှ ရနိုင်မှာ မဟုတ်သလို စိတ်သဘောထား ပြောင်းလဲမှုကိုလည်း ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးကျရင်၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဖယ်ရှားရှင်းလင်းတာ ခံရဦးမှာပဲ။ သမ္မာတရားကို မလိုက်စားဘဲ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်တာက ဘယ်လောက်တောင် အန္တရာယ်များလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်လိုက်စားမှု နောက်ကွယ်က မှားယွင်းတဲ့ အမြင်ရှုထောင့်ကို ပြုပြင်ရမယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လွန်လွန်ကဲကဲ လိုအင်ဆန္ဒတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေအတိုင်း ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရမယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ၊ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ရောဂါပျောက်သွားပြီလို့ ပြောတာကြားတိုင်း၊ အဲဒါကို ကျွန်တော် မှန်မှန်ကန်ကန် သဘောထားနိုင်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ရောဂါကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ ဘုရားသခင်ကို မတောင်းဆိုတော့ဘူး။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ၊ ကျွန်တော် ဒီရောဂါ စဖြစ်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်သွားပြီ။ တစ်ခါတလေ နှလုံးထဲမှာ မအီမသာဖြစ်ပြီး ကျွန်မရဲ့အခြေအနေ ပိုဆိုးလာမှာကို စိုးရိမ်မိတုန်းပဲ။ ပြင်းထန်လာရင် နှလုံးအလုပ်မလုပ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ အဲဒီလိုဖြစ်ရင် ငါ သေမှာလား။ အဲဒီနောက်မှာ၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်တော် ထပ်ဖတ်ခဲ့တယ်။ “အယောက်တိုင်း၏ ဘဝသက်တမ်းကို ဘုရားသခင်က ကြိုတင်ပြဋ္ဌာန်းထားပြီးဖြစ်သည်။ မကျန်းမာမှုတစ်ခုသည် ဆေးပညာရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ရောဂါကျွမ်းကောင်း ကျွမ်းနေနိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ရှုထောင့်အမြင်မှ ကြည့်လျှင် သင်၏ သက်တမ်းသည် မပြီးသေးဘဲ သင်၏အချိန် မကျသေးပါက သင်သေချင်လျှင်ပင် သေ၍မရနိုင်ပေ။ သင့်ထံတွင် ဘုရားသခင်ထံမှ တာဝန်ပေးစေခိုင်းချက်တစ်ခု ရှိပြီး သင်၏ အထူးတာဝန်က မပြီးဆုံးသေးလျှင် သင်သည် သေစေနိုင်လောက်သည်ဟု ယူဆရသော နာမကျန်းမှုတစ်ခု ဖြစ်လျှင်ပင် သေမည် မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်က သင့်ကို ခေါ်ဆောင်ဦးမည်မဟုတ်ပေ။ သင်သည် ဆုတောင်းခြင်းနှင့် သမ္မာတရားကို ရှာဖွေခြင်း မပြုလျှင်ပင်၊ ပြီးလျှင် သင်၏ မကျန်းမာခြင်းကို ကုသရန် အာရုံမစိုက်လျှင်ပင် သို့မဟုတ် သင်၏ ကုသမှုကို နှောင့်နှေးနေလျှင်ပင် သေဆုံးမည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်ထံမှ အရေးကြီးသော တာဝန်ပေးစေခိုင်းချက်တစ်ခု ရှိထားသော သူတို့အတွက် အထူးသဖြင့် မှန်ကန်သည်။ ၎င်းတို့၏ သာသနာက ပြီးဆုံးခြင်း မရှိသေးသည့်အခါ ၎င်းတို့အပေါ် မည်သည့်ရောဂါပင် ကျရောက်ပါစေ ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်း သေဆုံးမည်မဟုတ်။ အထူးတာဝန်ပြီးဆုံးသည့် နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်အထိ အသက်ရှင်လိမ့်မည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၃)၊ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ဟောပြောဆွေးနွေးချက်များ၊ အပိုင်း သုံး) “ပုံမှန်လူတစ်ဦးအနေဖြင့် သင်သည် မကျန်းမာမှုကြားမှပင် ဘုရားသခင်၏ အစီအမံများကို ကျိုးနွံနာခံနိုင်သည်၊ ဒုက္ခမျိုးစုံကို ခံနိုင်ကာ သင်၏တာဝန်ကို ပုံမှန်အတိုင်း ထမ်းဆောင်နိုင်သေးသည်၊ သင့်အား ဘုရားသခင် ပေးသော တာဝန်ပေးစေခိုင်းချက်များကို အပြီးသတ်နိုင်သည်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ ကောင်းသောအရာလော၊ ဆိုးသောအရာလော။ ဤသည်မှာ ကောင်းသောအရာဖြစ်သည်၊ ဘုရားသခင်အပေါ် သင်၏ကျိုးနွံနာခံမှုအတွက် သက်သေခံချက်ဖြစ်သည်၊ သင့်အနေဖြင့် သင်၏ တာဝန်ကို သစ္စာစောင့်သိစွာ ထမ်းဆောင်နေခြင်းအတွက် သက်သေခံချက်ဖြစ်သည့်အပြင် ယင်းမှာ စာတန်အား အရှက်ရစေပြီး အောင်နိုင်သော သက်သေခံချက်ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ မည်သည့် ဆင်းရဲဒုက္ခကိုမဆို လက်ခံသင့်ပြီး ဖန်ဆင်းခံလူသားတိုင်းနှင့် ဘုရားသခင် ရွေးကောက်ထားသောလူတို့ အယောက်စီတိုင်းက ကျိုးနွံနာခံသင့်သည်။ ဤသည်မှာ ယင်းကို သင်နားလည်ရမည့်ပုံဖြစ်ပြီး သင်သည် ဤသင်ခန်းစာကို ယူကာ ဘုရားသခင်အပေါ် စစ်မှန်သောကျိုးနာခံမှုကို ရရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အညီဖြစ်သည့်အပြင် ဘုရားသခင်၏ ဆန္ဒဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ ဖန်ဆင်းခံလူသားတိုင်းအတွက် ဘုရားသခင် စီစဉ်သည့်အရာပင် ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေများနှင့် အနေအထားများထဲ၌ သင့်အား ဘုရားသခင် နေရာချထားခြင်းသည် သင့်အား တာဝန်၊ ဝတ္တရားနှင့် တာဝန်ပေးစေခိုင်းချက် တစ်ခုအား ပေးအပ်ခြင်းနှင့် တူညီသောကြောင့် ယင်းတို့ကို သင် လက်ခံသင့်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၃)၊ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ဟောပြောဆွေးနွေးချက်များ၊ မိမိ၏ အယူအဆများကို ဖြေရှင်းခြင်းအားဖြင့်သာ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်း၏ မှန်သော လမ်းကြောင်းကို စတင်နိုင်သည် (၁)) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ ကျွန်တော့်စိတ်နှလုံး ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားတယ်။ ဟိုးအရင်ကတည်းက ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်ကို လူသေတစ်ယောက်ပဲလို့ ပြောထားတာဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်သက်တမ်း မကုန်သေးသရွေ့၊ ကျွန်တော့်အထူးတာဝန် မပြီးဆုံးသေးသရွေ့၊ ကျွန်တော့်ရောဂါ ဘယ်လောက် ပြင်းထန်ပါစေ ကျွန်တော် သေမှာ မဟုတ်ဘူး။ လူတစ်ယောက် ဘယ်အချိန်သေမယ်ဆိုတာ ဘုရားသခင် လက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်။ သူတို့ရောဂါရဲ့ ပြင်းထန်မှုနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ တစ်နေ့ကျရင် ဒီရောဂါကြောင့် ကျွန်တော် တကယ် သေသွားခဲ့ရင်၊ အဲဒါ ကျွန်တော့်အချိန်စေ့ပြီ၊ ကျွန်တော့်အထူးတာဝန် ပြီးဆုံးပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ကျိုးနွံနာခံသင့်တယ်၊ ပြီးတော့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့နဲ့ သမ္မာတရားကို လိုက်စားဖို့ အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်အတွက် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ ကိုယ်တော်က ကျွန်တော့်ကို သမ္မာတရားနဲ့ နက်နဲမှုတွေ အများကြီးကို နားလည်စေခဲ့ပြီး ဘဝရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို သိစေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သေရင်တောင်၊ ကျွန်တော့်ဘဝက အချည်းနှီး ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို နားလည်လိုက်တော့၊ ကျွန်တော် တကယ့်ကို စိတ်သက်သာရာရသွားတယ်။ ကျွန်တော် သမ္မာတရားကို လိုက်စားပြီး ရောဂါဝေဒနာကြားက ကိုယ့်တာဝန်ကို စွဲစွဲမြဲမြဲ ထမ်းဆောင်ဖို့ ဆန္ဒရှိလာခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မစိုးရိမ်တော့ဘူး။

၂၀၂၀ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလမှာ ဆေးစစ်ဆေးမှုလုပ်ဖို့ ပြည်နယ်ဆေးရုံကို သွားခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်က ပြောတယ်။ “ခင်ဗျားမှာ အဆုတ် သွေးတိုးရောဂါ ရှိတယ်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒီရောဂါရဲ့ ပျမ်းမျှ သက်တမ်းက နှစ်နှစ်ကနေ သုံးနှစ်လောက်ပဲ ရှိတာ၊ ခင်ဗျားရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက အဲဒီလိုပုံ လုံးဝ မပေါက်ဘူး” တဲ့။ ပြီးတော့ သူက စစ်ဆေးမှုတွေ ဆက်တိုက် လုပ်ခိုင်းတယ်။ အဖြေတွေကို ပြန်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ ကျွန်တော့်မှာ အဆုတ်သွေးလွှတ်ကြော သွေးတိုးရောဂါ တကယ်ရှိတာ မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အတော်လေး ပျော့ပြီး နှလုံးလုပ်ဆောင်ချက်က ကောင်းနေတုန်းပဲလို့ သူက ဝန်ခံတယ်။ ဒါ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကာကွယ်မှုဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ဒီရောဂါရှိတဲ့ တခြားလူအများကြီးက ကုသမှုအမျိုးမျိုး ကြိုးစားကြည့်ခဲ့ကြတယ်။ တချို့က နှစ်နှစ် သုံးနှစ်အတွင်းမှာ နှလုံးရပ်သွားကြတယ်၊ တချို့ကတော့ သူတို့ရဲ့အခြေအနေ ပိုဆိုးလာတဲ့အခါမှာ သေဆုံးသွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီနေ့ထိ အသက်ရှင်ပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်နေတယ်။ ဒါဟာ တကယ့်ကို ဘုရားသခင်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်နဲ့ သနားကရုဏာပါပဲ။ အခု၊ ဒီရောဂါက ကျွန်တော်နဲ့ အမြဲ ရှိနေပေမဲ့၊ ဒါကို ခြေကျင်းတစ်ခုလို ကျွန်တော် မမြင်တော့သလို၊ ဒါ့ကြောင့် နာကျင်ရတယ်လို့လည်း မခံစားရတော့ဘူး။ အဲဒီအစား၊ ကျွန်တော် လက်ခံနိုင်ပြီး ကျိုးနွံနာခံနိုင်ပြီ။ ဒီရောဂါက ကျွန်တော့်အပေါ်ထားတဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းနဲ့ ကာကွယ်မှုဖြစ်မှန်းလည်း ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီ။ ဘုရားသခင်ကို ကျွန်တော့်ရင်ထဲကနေ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။