၇၁။ ကြွားဝါခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ထိခိုက်နစ်နာမှု

စပိန်နိုင်ငံ၊ လောဝ့်ရီ

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလေးနှစ်တုန်းက ကျွန်မနဲ့ အသက်သိပ်မကွာတဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတချို့နဲ့ ရေလောင်းတဲ့ တာဝန်ကို ကျွန်မ ယူရတယ်။ သူတို့က အရမ်း စိတ်အားထက်သန်ပြီး တာဝန်သိတတ်စိတ်ရှိကြတယ်။ သူများတွေက သူတို့ကို ခဏခဏ ချီးမွမ်းကြတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မ သူတို့ကို အရမ်းလေးစားတယ်။ ကျွန်မလည်း သူတို့လိုဖြစ်ပြီး သူများတွေရဲ့ အထင်ကြီးတာကို ခံရဖို့ မျှော်လင့်မိတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ တခြားအသင်းတော်တစ်ခုဆီကို ကျွန်မ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရတယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီအသင်းတော်က ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က အယောင်ဆောင်ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး လက်တွေ့ကျတဲ့ အလုပ်တွေကို မလုပ်တာကြောင့် လူစားထိုးခံခဲ့ရတယ်။ သူတို့ရဲ့နေရာမှာ အသင်းတော် ခေါင်းဆောင်လုပ်ဖို့ ကျွန်မ ရွေးချယ်ခံခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မနဲ့ သိတဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေက ကျွန်မကို အားပေးရင်းနဲ့ ပြောတယ်။ “ဘုရားသခင်က နင့်ကို မြှင့်တင်ပေးနေတာပဲ။ အဲဒါကို အကောင်းဆုံး ချစ်မြတ်နိုးပါ” တဲ့။ ဒီတာဝန်က ကြီးမားတဲ့ တာဝန်တစ်ခုဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိခဲ့ပြီး ဒါဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြဖို့ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးပဲလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မက ကောင်းကောင်းလုပ်ရင် ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေရဲ့ အထင်ကြီးလေးစားမှုကို ခံရမှာပဲ ပေါ့။ ဒီတာဝန်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ဖို့အတွက် ကျွန်မ လုံးဝ အကောင်းဆုံးလုပ်ဖို့ တိတ်တဆိတ် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက်မှာ အစည်းအဝေးတိုင်းမှာ အရင်ခေါင်းဆောင်က လက်တွေ့ကျတဲ့အလုပ်ကို မလုပ်တာတွေကို ကျွန်မ ခွဲခြမ်းစိစစ်ခဲ့ပြီး ခဏခဏ အပျက်သဘောဆောင်စွာနဲ့ ပြောတယ်။ လူတိုင်းက သူတို့ကို တော်တော် စိတ်ဆိုးခဲ့ကြတယ်။ ဒါကို မြင်ရတော့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေက အခုဆိုရင် အယောင်ဆောင်ခေါင်းဆောင်တွေကို ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်ပြီး ငါ့ကို လက်တွေ့ကျတဲ့အလုပ်ကို လုပ်ဖို့ မျှော်လင့်ထားမှာပဲလို့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခဏခဏ သတိပေးရတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်ကြိုးစားပြီး သူတို့ရဲ့ လက်ခံမှုကို ရဖို့ ကြိုးပမ်းခဲ့ရတယ်။ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အသင်းတော်မှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု အရှိဆုံးသူတစ်ယောက်ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး လူတိုင်းထက်ပိုပြီး ဒုက္ခခံဖို့ ဆန္ဒရှိနေခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ လူတိုင်းထက် ပိုပြီးတော့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံနိုင်အောင်လည်း လုပ်ရတယ်။ စမ်းသပ်မှုတွေ ရောက်လာတဲ့အခါမှာ သူများတွေထက် ပိုပြီးတော့ ယုံကြည်မှုရှိရပြီး သူတို့တွေက အပျက်သဘောဆောင်လာတဲ့အခါမှာ ကိုယ်က အဲဒီလိုမဖြစ်အောင် နေရတယ်။ လူတိုင်းက ကျွန်မကို ချီးမွမ်းတေးတွေ အဆက်မပြတ်ဆိုနေစေဖို့ အသင်းတော်မှာရှိတဲ့ သူများတွေထက် အခန်းကဏ္ဍတိုင်းမှာ ပိုသာနေခဲ့ရတယ်။ အဲဒီလို အတွေးတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးတာကို ခံရပြီး အဖွဲ့လိုက်အစည်းအဝေးတွေအားလုံးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလုပ်ရှုပ်နေစေပြီး နေ့တိုင်း နောက်ကျမှ အိပ်ရာဝင်တယ်။ တစ်ခါတလေမှာ သူများတွေနဲ့ စကားပြောတဲ့အခါမှာ ကျွန်မက အသင်းတော်အလုပ်နဲ့ ဘယ်လောက်ထိ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ညအိပ်ရာဝင်တာ ဘယ်လောက်နောက်ကျတယ်ဆိုတာကို တမင်သက်သက် ထုတ်ပြောတယ်။ သူတို့က ဒါကို ကြားတဲ့အခါ ကျွန်မက အရမ်း တာဝန်သိတတ်ပြီး ဒုက္ခခံဖို့ ဆန္ဒသိပ်ရှိနေတယ်လို့ ထင်ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဖို့ ကျွန်မကို အမြဲတမ်း ပြောကြတယ်။ ကျွန်မကို သူတို့အိမ်တွေက အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်ကောင်းတွေကိုလည်း လက်ဆောင်ပေးကြတယ်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ဘယ်အချိန်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဆင်မပြေဖြစ်နေရင် ရာသီဥတုက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို ထောက်ပံ့ဖို့ ကျွန်မ အမြန်သွားတယ်။ အစည်းအဝေးတွေမှာ ကျွန်မက ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို ဘယ်သူတွေကတော့ အချိန်အကြာကြီး အပျက်သဘောဆောင်နေပြီး ကျွန်မက သူတို့နဲ့ မိတ်သဟာယဖွဲ့လိုက်တဲ့အခါမှာ ပြန်ပြီး အပြုသဘောဆောင်သွားတဲ့အကြောင်းတွေ ပြောပြတယ်။ အဲဒီမှာ လူတိုင်းက ကျွန်မက အသက်ငယ်ပေမဲ့ ချစ်ခင်တတ်ပြီး စိတ်ရှည်တယ်လို့ ထင်မြင်ကြတယ်။ အသင်းတော်အလုပ်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်ဖို့အတွက် အလားအလာရှိတဲ့ ပြောင်းလဲသူတစ်ယောက် ပေါ်လာတာနဲ့ ဧဝံဂေလိ သင်းထောက်ကို သူတို့နဲ့ သွားပြီး မိတ်သဟာယဖွဲ့ဖို့ ကျွန်မ အမြန်သွားပြောတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်မကိုယ်တိုင် သူတို့ဆီကို သက်သေခံဖို့ သွားတယ်။ ဧဝံဂေလိအလုပ်က စပြီးတော့ တိုးတက်ဖြစ်ထွန်းလာတယ်။ အစည်းအဝေးမှာ ကျွန်မက သူများတွေကို ပြောတယ်။ “တွေ့လား။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဧဝံဂေလိအလုပ်က အရင်က သိပ်မကောင်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်မတို့မှာ လတိုင်း ဘုရားသခင်ရဲ့ အမှုတော်ကို လက်ခံတဲ့သူတွေ ရှိလာပြီ။ ကျွန်မတို့ ပိုပြီးတော့တောင် အားထုတ်သင့်တယ်” ပေါ့။ အဲဒီအခါမှာ ကျွန်မ ရောက်ပြီးကတည်းက ဧဝံဂေလိအလုပ်ကို ကိုင်တွယ်သူရှိသွားပြီလို့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတို့က ခံစားခဲ့ရပြီး သူတို့က ကျွန်မကို ပိုပြီးတော့တောင် အထင်ကြီးလေးစားပြီး မြတ်နိုးကိုးကွယ်လာကြတယ်။ အစည်းအဝေးတွေမှာ ကျွန်မရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ကျွန်မ မိတ်သဟာယပြုတဲ့အခါမှာ အပြုသဘောဆောင်တဲ့ ဝင်ရောက်မှုတချို့ကို ကျွန်မ တော်တော်ကို အလေးထားပြီးပြောတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုအကြောင်းကို အရမ်းပြောရင် ပြဿနာတွေပေါ်လာတဲ့အခါမှာ ကျွန်မက ထိခိုက်လွယ်တယ်၊ ဝိညာဉ်ရင့်ကျက်မှုနည်းပါးတယ်ဆိုပြီး ကျွန်မကို ဆက် မလေးစားတော့မှာကို ကျွန်မ ကြောက်ခဲ့မိတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မက ဘယ်လို အပျက်သဘောဆောင်တယ်၊ အားနည်းတယ်၊ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုကို ကျွန်မ ဘယ်လို ထုတ်ဖော်ပြတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းတွေကို နည်းနည်းလေးပဲ ပြောလေ့ရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်မက သမ္မာတရားကို ဘယ်လိုရှာဖွေခဲ့တယ်၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို ဘယ်လို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်၊ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ကို ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ ဘယ်လိုထမ်းဆောင်ပြီး ဘုရားရဲ့ လမ်းပြမှုကို ဘယ်လိုမြင်ခဲ့တယ်ဆိုတာတွေကျတော့ အကုန်ပြောပြတယ်။ အသေးအစိတ်အချက်အလက်တိုင်း သေချာပါအောင် ပြန်ပြောပြတယ်။ ကျွန်မက အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ ဒီလိုမျိုးပဲ မိတ်သဟာယပြုခဲ့တော့ သူများတွေက ကျွန်မက သမ္မာတရားကို လိုက်စားတဲ့နေရာမှာ တော်တယ်၊ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုလမ်းကြောင်းကို အမြဲတမ်း ရှာနိုင်တယ်လို့ ထင်ကြတယ်။ သူတို့မှာ အခက်အခဲတွေရှိတဲ့အခါမှာ မိတ်သဟာယပြုဖို့အတွက် ကျွန်မကို ရှာကြတယ်။

အချိန်ခဏလောက်ကြာတော့ အသင်းတော်အလုပ်ရဲ့ ကဏ္ဍအားလုံးက စပြီး တိုးတက်ဖြစ်ထွန်းလာတယ်။ လူတွေရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းက တိုးလာတယ်။ သူတို့ရဲ့တာဝန်ကို လုပ်ချင်တဲ့လူတွေ ပိုပိုများလာတယ်။ ဒီ အောင်မြင်မှုကို မြင်ရတော့ ကျွန်မက အသင်းတော်ရဲ့ ထောက်တိုင်လိုပဲဆိုပြီး ပိုတောင် ခံစားမိလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တည့်တည့်မတ်မတ်ရပ်ပြီးတော့ ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား ပိုပြီးတော့ ရဲရဲတင်းတင်းပြောတယ်။ ကျွန်မက အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လုပ်တာ တော်တော်ကောင်းနေပြီး ကျွန်မရဲ့ ရာထူးက လုံးဝ ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေခဲ့တယ်။ သူများတွေနဲ့အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ ကျွန်မက အမြဲတမ်း ဦးဆောင်တယ်။ သူတို့ ကျွန်မကို လေးစားပြီး ကျွန်မ ပြောသလိုလုပ်အောင် ကျွန်မက သူတို့ထက်သာနေသလို ကြွားဝါတယ်။ တစ်ခါကျတော့ စုဝေးဖို့အတွက် အိမ်တစ်လုံးကို ကျွန်မတို့ ငှားရတယ်။ သင်းထောက်တစ်ယောက်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ဖော်ဖြစ်တဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်က အဲဒီအိမ်ကို သွားစစ်ဆေးကြတယ်။ ကျွန်မက စဉ်းစားတယ်။ “ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုမှာ ငါကသာ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသင့်တယ်။ ငါကိုယ်တိုင် မကြည့်ရသေးတာတောင်မှ ငါမပါဘဲ လက်ခံလိုက်လို့ မရဘူးလေ” ပေါ့။ တကယ်တမ်းတော့ ဒီအစ်ကိုက ကျွန်မထက် အသက်ပိုကြီးပြီး အတွေ့အကြုံလည်းပိုရှိတယ်၊ အိမ်က သင့်တော်လား၊ မသင့်တော်ဘူးလားဆိုတာကို သူက ကျွန်မထက်ပိုသိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ စိတ်ထဲကနေ သိနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ဘယ်လောက်တော်တယ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုပြနိုင်မလဲဆိုတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ ဦးနှောက်ခြောက်ခံစဉ်းစားတယ်။ “အိမ်တစ်အိမ်ကို ငှားတဲ့အခါမှာ တခြားဘာအသေးစိတ်အချက်အလက်တွေ၊ ပြဿနာတွေ ထည့်စဉ်းစားဖို့ လိုသလဲ” ပေါ့။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်မ မေးခွန်းနည်းနည်းမေးပြီး သူတို့ကို ပိုပြီးတော့ သွားစုံစမ်းခိုင်းတယ်။ နောက်ဆုံးကျတော့ အဲဒီအိမ်မှာ ပြဿနာတချို့ တွေ့ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တွဲဖက်အမှုဆောင်တွေက တွေ့သွားတော့ ပြောကြတယ်။ “ငါတို့ တော်တော်ရှက်တယ်။ ငါတို့က နင့်ထက် ကြီးပေမဲ့ အကြောင်းကိစ္စတွေကို နင်လိုမျိုး ဂရုတစိုက် မစဉ်းစားဘူး” တဲ့။ ဒါကို ကြားတော့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တော်တော်ကျေနပ်သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး လူတိုင်းက အဖြေတွေရှာပြီး အကြောင်းအရာတွေကို ဆွေးနွေးဖို့အတွက် ကျွန်မဆီကို လာကြတယ်။ အချိန်ကြာလာတော့ ကျွန်မနဲ့အတူလုပ်တဲ့သူတွေက နည်းနည်း တက်ကြွမှု နည်းလာတယ်။ အရာရာတိုင်းမှာ ကျွန်မက ထင်မြင်ချက်ပေးတာကို စောင့်နေကြတယ်။ သူတို့က ကျွန်မကို ပိုပိုပြီးတော့ အမှီပြုလာကြတယ်။

တွဲဖက်အမှုဆောင်တွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက ပိုပြီး တည်မြဲလာပြီးတော့ အသင်းတော်ကိစ္စအားလုံးကို ကြီးကြီး၊ ငယ်ငယ် ကျွန်မက ဆုံးဖြတ်ရတော့မယ်ဆိုတာကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်မ သိလာခဲ့တယ်။ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေက အခက်အခဲတိုင်းမှာ သူတို့ကို မိတ်သဟာယဖွဲ့ဖို့ ကျွန်မကို အားကိုးကြတယ်။ ကျွန်မက အသင်းတော်မှာ မရှိမဖြစ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခံစားရပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တော်တော် ကျေနပ်နေလေ့ရှိတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်မက လေးစားခံရတဲ့သူတွေဆီကို ကံမကောင်းခြင်းတွေက ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ တွေးပြီး စိတ်မသက်မသာဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးမိတယ်။ “လူတိုင်း ငါ့ကို အရမ်းလေးစားကြတယ်။ ငါ လမ်းလွဲနေပြီလား” ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ စဉ်းစားမိတယ်။ “ငါက ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပဲ။ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေက သူတို့ရဲ့ ပြဿနာတွေနဲ့ ငါ့ဆီကို လာသင့်တယ်လေ။ ငါ ကူညီဖြေရှင်းပေးနိုင်တဲ့ ပြဿနာတွေ သူတို့မှာ ရှိကြတယ်။ သူတို့ ငါ့ကို အားကိုးကြတယ်ဆိုတာ ပုံမှန်ပါပဲ။ သူတို့ကို ကူညီပေးတဲ့သူနဲ့နေရတာကို မကြိုက်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ” ပေါ့။ အဲဒါနဲ့ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ရဲ့ အပြစ်တင်မှုနဲ့ သတိပေးချက်တွေကို ကျွန်မ လျစ်လျူရှုခဲ့ပြီး ကျွန်မကိုယ်တိုင်ရဲ့ အခြေအနေ၊ ကျွန်မ ရောက်နေတဲ့ လမ်းကြောင်းကို မစစ်ဆေးခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား အရင်လမ်းမှားအတိုင်းပဲ ကျွန်မ ဆက်လျှောက်နေခဲ့ပါတယ်။ ဘုရားသခင်က ပြစ်တင်ဆုံးမပြီး ဆုံးမပဲ့ပြင်တဲ့အခါမှသာ ကျွန်မရဲ့ ထုံထိုင်းတဲ့ နှလုံးသားက သတိပြုမိလာပါတယ်။

တစ်မနက်မှာ ကျွန်မ နိုးလာတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးက နာနေတာ သိလိုက်ရတယ်။ မျက်ရည်တွေ စီးကျနေတယ်။ မှန်ကြည့်ကြည့်တော့ ကျွန်မ မျက်နှာရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတစ်ခုလုံးက တောင့်တင်းနေတာကို တွေ့ရတယ်။ မျက်လုံးလည်းပိတ်လို့မရဘူး၊ ပါးစပ်လည်း လှုပ်လို့မရဘူး။ ဘာဖြစ်နေမှန်းလည်း ကျွန်မ လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး။ အဲဒီနေ့နေ့လယ် အစည်းအဝေးမှာ အစ်မတစ်ယောက်က ကျွန်မကို မြင်ပြီး လန့်သွားတယ်။ ဒါက မျက်နှာ လေဖြတ်သွားတာလို့ ပြောတယ်။ ချက်ချင်း ကုသမှု ခံယူသင့်တယ် တဲ့။ နှေးနေရင် ကျွန်မ မျက်နှာက ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက တကယ့် ရိုက်ချက်တစ်ခုလိုဖြစ်သွားပြီး ကျွန်မ စိတ်က လုံးဝ ဗလာဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မက ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုရောဂါကို ရတာလဲ။ သူပြောတာ မှန်နေပြီး ကျွန်မ မျက်နှာက စောင်းသွားရင် ကျွန်မ တာဝန်ကို ဘယ်လို ထမ်းဆောင်ရမှာလဲ။ လူတွေကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမှာလဲ။ ကျွန်မ လုံးဝ ကြောင်သွားတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်မ စိတ်နှလုံးမှာ အားနည်းလာတယ်။ သူများတွေက ကျွန်မရဲ့ ရောဂါကို ဆွေးနွေးနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မခေါင်းထဲမှာတော့ ကျွန်မက လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ ဘာ အားအင်မှ မရှိတော့ဘူး။

အဲဒီနေ့ အိမ်အပြန်လမ်းက ဝေဝါးနေခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ဆီကို ဆုတောင်းချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာပြောရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ လုပ်နိုင်တာက ကျွန်မ စိတ်နှလုံးကို ငြိမ်သက်စေပြီး ဘုရားအလိုတော်ကို ရှာဖွေဖို့အတွက် ကျွန်မကို လမ်းပြဖို့ ဘုရားသခင်ဆီကို အဆက်မပြတ် တောင်းလျှောက်နေတာပဲ။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် ဓမ္မတေးတစ်ပုဒ်ကို ကျွန်မ ရုတ်တရက် စဉ်းစားမိတယ်။ “နာမကျန်းမှု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ သင့်အပေါ် ကျရောက်သည့်အခါ၊ သင် မည်သို့ တွေ့ကြုံခံစားသင့်သနည်း။ ဘုရားသခင်၏ရှေ့မှောက်သို့ သူ၏ အလိုတော်ကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ရန် ရှာဖွေရင်းနှင့် မည်သည့် အပြစ်ကျူးလွန်မှုမျိုးကို သင်ပြုမိခဲ့သည် သို့မဟုတ် မည်သည့် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးခြင်းများကို သင် မဖြေရှင်းရသေးသည်ကို ဆန်းစစ်ရင်း ဆုတောင်းဖို့ လာရမည်။ သင် ရုပ်ပိုင်းအရ ဆင်းရဲဒုက္ခ မခံဘဲမနေနိုင်ပေ။ ဆင်းရဲဒုက္ခမှတဆင့် စိတ်ချုပ်တည်ခြင်းဖြင့်သာ လူတို့သည် အထိန်းအကွပ်မဲ့မှုကို ရပ်တန့်နိုင်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် အမြဲအသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မည်။ လူတို့ စိတ်မချမ်းမှု ခံစားကြသည့်အခါ၊ သူတို့ အမှားတစ်ခုခု ပြုမိသည် သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်ကို မည်သို့ပြစ်မှားမိပြီးဖြစ်နိုင်သည်ကို သုံးသပ်ဆင်ခြင်ရင်း အမြဲဆုတောင်းကြသည်။ ဤအရာက သူတို့အတွက် အကျိုးရှိလေသည်။ ကြီးမားသည့် နာကျင်မှုနှင့် စမ်းသပ်မှုများကို လူတို့ ဒုက္ခခံကြရသည့်အခါ၊ ယင်းသည် သေချာပေါက် တိုက်ဆိုင်ခြင်းဖြင့် ဖြစ်သည်မဟုတ်ပေ။” (သိုးသငယ်နောက်လိုက်ပြီး သီချင်းအသစ်များကိုသီဆိုပါ “၆၉၀ နာမကျန်းမှုက ထိုးနက်သည့်အခါ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို သင်ရှာဖွေရမည်”) ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်က ပြောတယ်။ “ကြီးမားသည့် နာကျင်မှုနှင့် စမ်းသပ်မှုများကို လူတို့ ဒုက္ခခံကြရသည့်အခါ၊ ယင်းသည် သေချာပေါက် တိုက်ဆိုင်ခြင်းဖြင့် ဖြစ်သည်မဟုတ်ပေ။” ဒီ ရောဂါက မတော်တဆဖြစ်တာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်က ကျွန်မကို နားလည်သဘောပေါက်စေခဲ့တယ်။ ဒီနောက်ကွယ်မှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကောင်းမြတ်တဲ့ အလိုတော်က သေချာပေါက်ရှိနေပြီး သူက ကျွန်မကို ဆုံးမပဲ့ပြင်နေတာပါ။ ဘုရားသခင်ကို ကျွန်မ ဘယ်လို ပုန်ကန်ပြစ်မှားခဲ့သလဲဆိုတာကို အဖြေရှာဖို့အတွက် ကျွန်မ အလေးအနက်အားထုတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်သင့်တယ်။ ကျွန်မ ဘုရားသခင်ရှေ့ကိုလာပြီး ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ “အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင် ကျွန်မ အခု နာမကျန်းဖြစ်နေပြီး ဒါဟာ ကိုယ်တော်က ကျွန်မကို ဆုံးမပဲ့ပြင်နေတယ်ဆိုတာ၊ ကျွန်မကို သတိပေးဖို့အတွက်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ဖို့အတွက် ဒီ ရောဂါကို အသုံးပြုနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ စိတ်နှလုံးထဲကနေ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အခု အရမ်း ထုံထိုင်းနေပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပြဿနာတွေကို အဖြေမရှာနိုင်သေးပါဘူး။ ဒီရောဂါကတစ်ဆင့် ကျွန်မရဲ့ သင်ခန်းစာကို သင်ယူနိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်မကို ကျေးဇူးပြုပြီး အသိဉာဏ်ပွင့်စေတော်မူပါ။” ဆုတောင်းပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး စဉ်းစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်ကို ကျွန်မ ဘယ်လို ပုန်ကန်ပြစ်မှားခဲ့သလဲဆိုတာကို အဖြေမရနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဘုရားရှေ့ကို ထပ်လာပြီး အလေးအနက် ဆုတောင်းပြီး ကျွန်မကို လမ်းပြဖို့ တောင်းလျှောက်ခဲ့တယ်။ သုံးလေးရက်လောက်ထိ ကျွန်မ ဒီလိုမျိုး ဆုတောင်းပြီး ရှာဖွေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဆုတောင်းသံတွေကို ကြားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပါတယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်မ ပြဿနာတွေကို မြင်နိုင်ဖို့အတွက် ဘုရားသခင်က အခြေအနေတစ်ခု စီစဉ်ခဲ့တယ်။

တစ်ရက်ကျတော့ ကျွန်မ အပ်စိုက်ကုထုံး ခံယူဖို့အတွက် အစ်မချောင်ရဲ့ အိမ်ကို သွားတယ်။ သူ့ရဲ့မိသားစုဝင်တွေအားလုံးက ကျွန်မ စိတ်ညစ်နေမှာစိုးပြီး ကျွန်မ ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ မေးကြတယ်။ အပ်စိုက်ကုထုံးခံယူနေတုန်းမှာ သူက ရောဂါတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမယ်ဆိုတာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အခြေခံသဘောတရားတွေကို ကျွန်မကို ဖတ်ပြတယ်။ သူက ကျွန်မကို မစိုးရိမ်ဖို့၊ ဘုရားသခင်ကို ပိုဆုတောင်းပြီး အမှီပြုဖို့၊ ယုံကြည်ခြင်းရှိဖို့ ပြောတယ်။ ကုသရင် ကျွန်မ အမြန်သက်သာလာမယ်ဆိုပြီး ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်နှာက ချက်ချင်း မကုရင် အမြဲတမ်း ရွဲ့သွားမယ်ဆိုပြီး အရင်က သူ ပြောခဲ့တာကြောင့် ကျွန်မ တော်တော် ကြောက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မအတွက် အရမ်း စိတ်ပူနေတာကို တွေ့ရတော့ ကျွန်မ စဉ်းစားမိတယ်။ “တကယ်တမ်း ငါ ဘယ်လို ခံစားနေရတယ်ဆိုတာကို သူများတွေ သိရင် ငါက ဝိညာဉ်ရင့်ကျက်မှုနည်းတယ်လို့ ထင်ကြမှာလား။ ဘယ်သူမဆို စမ်းသပ်မှုကြုံရရင် ဒါမှမဟုတ် ဖျားနာရင် ယုံကြည်ခြင်းနှင့်ဆက်စပ်တဲ့ သမ္မာတရားကို သူတို့ကို ငါ မိတ်သဟာယပြုပေးတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ယုံကြည်မှု ပြင်းထန်သလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ရုတ်တရက်ကြီး ငါ ဖျားနာတော့ ငါ့မှာ ယုံကြည်ခြင်းနည်းနေတာကို ငါ ပြနေပြီးတော့ စိုးရိမ် ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ဖော်ပြနေတယ်။ ငါက အယူဝါဒတွေကိုပဲ ဟောနေတယ်လို့ လူတိုင်းက ထင်ကြမှာလား။” ပေါ့။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်ပြီး အစ်မချောင်ကို ပြောလိုက်တယ်။ “ကျွန်မအခုနာမကျန်းဖြစ်နေတော့ တကယ်တမ်းတော့ နည်းနည်း အားနည်းသလို ခံစားရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရာရာတိုင်းက ဘုရားလက်ထဲမှာပဲရှိတယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒီ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒုက္ခက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ အနာကျင်ဆုံးအရာက ဘုရားအလိုတော်ကို ကျွန်မ မရှာနိုင်တာပဲ၊ ကျွန်မ ပြဿနာတွေကဘာလဲဆိုတာ အဖြေမရှာနိုင်တာပဲ။ အရမ်းထုံထိုင်းလို့ ကျွန်မ စိတ်တိုမိတယ်။” ပေါ့။ သူက ကျွန်မကို တလေးတစားနဲ့ ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။ “အခု နေမကောင်းဖြစ်နေတော့ နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်သင့်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆန်းစစ်ပြီး နားလည်ဖို့ ကြိုးစားပါ။ ကုသမှုလည်းခံယူပါ။ နင်က အမြဲတမ်း အလုပ်ကြိုးစားနေတော့ နေမကောင်းဖြစ်လာနိုင်တာပဲ။ မိုးလင်းကနေ မိုးချုပ်အထိ နင့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်တယ်။ ငါတို့အားလုံးက ဒါကို လေးစားကြပါတယ်။ အခုတောင်မှ နင်က တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ချင်သေးတယ်။ စိတ်လျှော့ထားလိုက်ပါ။ နင်နဲ့အတူလုပ်တဲ့အစ်မကို အလုပ်ကို တန်းတူမလုပ်လို့ ငါ အပြစ်တင်ခဲ့တယ်။ အသင်းတော်အလုပ်တွေကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်ဖို့ သူ့ကို ငါ သတိပေးခဲ့တယ်” တဲ့။ သူက ဒီလိုပြောတော့ ကျွန်မ နည်းနည်း စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒါနဲ့ သူနားလည်သွားအောင် ကျွန်မ ပြောလိုက်တယ်။ “အသင်းတော်အလုပ်ကို အာရုံစိုက်တာ ငါ တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ကို အရမ်းကြီး အထင်မကြီးပါနဲ့” ဆိုပြီးတော့။ အဲဒီနေ့ အိမ်အပြန်လမ်းမှာ တွေးမိတယ်။ “ငါ့ကြောင့် အဲဒီအစ်မကို အဲဒီလိုမျိုး ဘာလို့ သူက ဝေဖန်ရတာလဲ။ သူ့အမြင်မှာ ငါက လူတိုင်းထက်ပိုပြီး တာဝန်သိတတ်နေတာလား။ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းနေပြီး သူများတွေကို နှိမ်ချနေတာဖြစ်ရမယ်။” ပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို အစ်မချောင် မသိအောင် ဖုန်းကွယ်ခဲ့ပြီး ခိုင်မာတဲ့ယုံကြည်ခြင်းရှိတယ်လို့ ဟန်ဆောင်ခဲ့တာကို ကျွန်မ စဉ်းစားမိတယ်။ သူ့ကို ကျွန်မ လှည့်စားခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ဒီလို တွေးနေတုန်းမှာပဲ အစ်မကျန်းက ကျွန်မဆီကို လာနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူက ကျွန်မကို စိတ်တွေပူနေပြီး ပြောတယ်။ “နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာဂရုစိုက်ရမယ်။ နင်က ဒီအခြေအနေကြောင့် အားလျော့နေရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ရမှာလဲ” တဲ့။ သူက တော်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောတာကို ကြားရတော့ ကျွန်မ တော်တော်ကြောက်သွားတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ဆက်သွားရင်းနဲ့ သူပြောခဲ့တာကို စဉ်းစားနေမိတယ်။ စိတ်ထဲကနေ အနေရခက်သလိုဖြစ်လာပြီး စဉ်းစားမိတယ်။ “ငါက အရေးမပါတဲ့ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်သက်သက်ပါ။ အသင်းတော်က ငါမပါလည်း အဆင်ပြေနိုင်ပါတယ်။ ငါမပါဘဲနဲ့ သူတို့ ဘာလုပ်ရမလဲလို့ သူဘာကြောင့် မေးရတာလဲ။ သူ ဒီလိုပြောတာက ကျွန်မက သူတို့ စိတ်နှလုံးတွေထဲမှာ နေရာယူထားနေတာပဲဆိုတာ ပြပါတယ်။ စိတ်နှလုံးဆိုတာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဘုရားကျောင်းပါ။ ငါက အဲဒီနေရာမှာ ယူနေရင် ဘုရားသခင်ကို အာခံနေတာမဟုတ်ဘူးလား။” ပေါ့။ ကျွန်မက လူတွေရဲ့ လက်ခံမှုနဲ့ လေးစားမှုကို အမြဲတမ်းလိုချင်ပေမဲ့ အစ်မက အဲဒီလိုပြောတာကို ကြားရတော့ စိတ်မသက်မသာဖြစ်ပြီး ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တာကို ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ တခြား ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကရော ငါ လှည့်စားတာ ခံခဲ့ကြရပြီလား။ သူများတွေက အစ်မကျန်းလိုမျိုး ခံစားရတယ်ဆိုရင် ငါက လူတွေကို ငါ့ရှေ့ကို ခေါ်ယူထားတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား။ ငါက အန္တိခရစ်ရဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်ရောက်နေတာပဲ။ ပေါ့ ကျွန်မ တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ အန္တိခရစ်တချို့ ထုတ်ပယ်ခံရတာကို စဉ်းစားမိပြီး ကြောက်စိတ်က ကျောထဲကနေ စိမ့်တက်လာသလို ခံစားရတယ်။ ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခုနဲ့ တွေ့လိုက်ရသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။

ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကျမ်းစာအုပ်ကို ယူပြီး ဒါကို ဖတ်လိုက်ပါတယ်။ “မာနထောင်လွှားသည့် သဘာဝရှိသောလူများသည် ဘုရားသခင်ကို မနာခံခြင်း၊ ခုခံခြင်း၊ ဘုရားကို ဝေဖန်အကဲဖြတ်သည့် အပြုအမူများကို ကျူးလွန်ခြင်းနှင့် ဘုရားကို သစ္စာဖောက်ခြင်းတို့ကို စွမ်းဆောင်နိုင်ပြီး၊ မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် ချီးမြှောက်ခြင်းနှင့် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင် နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်ဖို့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု တစ်ခုဖြစ်သည့် အမှုအရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံတွင် လူနှစ်သောင်းသည် လက်ခံဖို့ရှိပြီး သင်က အလုပ်လုပ်ဖို့ ထိုနေရာသို့ သွားရန် စီစဉ်နေသည်၊ ပြီးလျှင် ငါက သင့်ကို တစ်လကြာ လျစ်လျူရှုထားပြီး၊ သင့်ဘာသာ ပြုမူဆောင်ရွက်ဖို့ သင့်အား ဩဇာအာဏာ လွှဲပြောင်း ပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုကြပါစို့၊ ဆယ်ရက်မပြည့်မီ၊ သင်သည် လူတိုင်းက သင့်ကို သိအောင်လုပ်ပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။ ပြီးလျှင် တစ်လအတွင်းမှာပင်၊ ၎င်းတို့အားလုံးက စကားလုံးတိုင်းတွင် သင့်ကို ချီးမွမ်းခြင်း သီချင်းဆိုလျက်၊ သင်သည် ထိုးထွင်းအမြင်ရှိစွာ တရားဟောကြားသည်ဟု ပြောပြီး သင်၏ပြောဆိုချက်များသည် ၎င်းတို့လိုအပ်သည့် အရာဖြစ်ပြီး သင်သည် ၎င်းတို့၏လိုအပ်ချက်များကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ကြောင်း မလျှော့တမ်း အခိုင်အမာ ဆိုကြလျက်၊ သင့်ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်- အားလုံးမှာ ‘ဘုရားသခင်’ ဟူသည့် စကားလုံးကို တစ်ခါမျှ ထုတ်ဖော်ဖွင့်ဟခြင်းမရှိဘဲ ဖြစ်သည်။ သင်သည် ဤအမှုကို မည်သို့ ပြုပြီး ဖြစ်မည်နည်း။ ဤလူများအတွက် ထိုသို့သော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိခြင်းက သင်လုပ်ဆောင်နေသည့် အလုပ်သည် ဘုရားသခင်ကို သက်သေခံခြင်း လုံးဝ မပါရှိသည်ကို သက်သေပြနေသည်။ ထို့ထက် သင့်ကိုယ်သင်သာ သက်သေခံပြီး၊ သင့်ကိုယ်သင်သာ ဝါကြွားခဲ့သည်။ သင်သည် ထိုသို့သော ရလဒ်တစ်ခုကို မည်သို့ စွမ်းဆောင်ရရှိနိုင်ရသနည်း။ လူအချို့က ‘ကျွန်ုပ် မိတ်သဟာယပြုသည်မှာ သမ္မာတရား ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်သည့်အခါမျှ သေချာပေါက် သက်သေမခံဖူးပါ။’ ဟု ပြောကြသည်။ သင်၏ထိုသဘောထား၊ ထိုဟန်ပန်သည် လူများကို ဘုရားသခင်၏နေရာမှ မိတ်သဟာယပြုဖို့ ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ယင်းက ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသည့် လူသားတစ်ယောက်၏ အနေအထားတွင် ရပ်တည်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သင်ပြောသမျှသည် စကားကြီး စကားကျယ်နိုင်သည့် စကားများဖြစ်ပြီး အခြားသူများကို တောင်းဆိုမှုများ ပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းက သင်ကိုယ်တိုင်နှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သင်ရယူမည့် အကျိုးတရားမှာ လူများက သင့်ကို ကိုးကွယ်စေဖို့၊ အားကျစေဖို့နှင့် အဆုံး၌ ၎င်းတို့အားလုံးက သင့်ကို သိကျွမ်းပြီး သင့်ကိုချီးမွမ်းစေဖို့၊ သင့်ကို သက်သေခံဖို သင့်ကို ချီးမြှောက်ဖို့နှင့် သင့်ကို အလွန်ဆိုးရွားစွာ မြှောက်ပင့်ဖို့တို့ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာ ဖြစ်ပျက်သည့်အခါ၊ သင်သည် ဆုံးခန်းတိုင် သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သင်သည် ကျရှုံးပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။ ဤသည်က သင်တို့အားလုံး ယခုရောက်နေသည့် လမ်းကြောင်း မဟုတ်လော။ သင်သည် လူထောင်ပေါင်းအနည်းငယ် သို့မဟုတ် သောင်းပေါင်းအနည်းငယ်ကို ဦးဆောင်ဖို့ တောင်းဆိုခြင်း ခံရပါက၊ သင်သည် ဘဝင်ခိုက်နေလိမ့်မည်။ ထို့နောက်တွင် သင်သည် မာနထောင်လွှားလာပြီး ဘုရားသခင်၏ အနေအထား၊ စကားပြောခြင်းနှင့် လက်ဟန်ခြေဟန်နှင့်ပြောဆိုခြင်းတို့ကိုပါ စတင် နေရာယူဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ မည်သည့်အရာကို ဝတ်ရမည်၊ မည်သည့်အရာကို စားရမည် သို့မဟုတ် မည်သို့လမ်းလျှောက်ရမည်တို့ကို သင်သိမည် မဟုတ်ပေ။ သင့်လက်အောက်မှ အများစုကို သင်တွေ့ဆုံမည် မဟုတ်ဘဲ၊ သင်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း အကျင့်ပျက်ကာ၊ ကောင်းကင်တမန်မင်းကဲ့သို့ပင် ဒဏ်ခတ်ခြင်းခံရလိမ့်မည်။ သင်တို့အားလုံးသည် ဤသည်ကို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိကြသည် မဟုတ်လော။ ထို့ကြောင့် သင်တို့သည် မည်သည့်အရာကို လုပ်ဆောင်သင့်သနည်း။ တစ်နေ့တွင် သင်တို့ထွက်သွားပြီး အလုပ်လုပ်ဖို့ အစီအစဉ်များ အမှန်တကယ် ပြုလုပ်ဖြစ်ပြီး၊ သင်တို့က ဤအရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိပါက၊ အမှုကို မည်သို့တိုးချဲ့နိုင်မည်နည်း။ ဤသည်မှာ ဒုက္ခပေးသည် မဟုတ်လော။ သို့ဆိုလျှင် မည်သူက သင်တို့ကို ထွက်သွား ခွင့်ပြုဝံ့မည်နည်း။ သင်သည် ထွက်သွားသည့်အခါ၊ ပြန်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သင်သည် ဘုရားသခင်ပြောသမျှကို မည်သည့်အာရုံမျှ စိုက်မည် မဟုတ်ဘဲ၊ သင်သည် ဤလူများကို ကယ်တင်ခြင်း ဆောင်ကြဉ်းပေးကာ၊ ဘုရားသခင်၏ အမှုကို ပြုနေသည့်အလား၊ ပြီးလျှင် ဘုရားသခင်သည် ပေါ်ထွန်းခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ၊ ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ် နေသည့်အလား လူများကို ခံစားစေလျက်၊ ဆက်လက် ကြွားဝါနေပြီး သင့်ကိုယ်သင် သက်သေခံနေလိမ့်မည်— ပြီးလျှင် လူများက သင့်ကို ကိုးကွယ်သည်နှင့်အညီ၊ သင်သည် ပီတိရွှန်းပြီး၊ ၎င်းတို့က သင့်ကို ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံပါက၊ သင်သည် သဘောပင်တူ နေလိမ့်မည်။ သင်သည် ဤအဆင့်ကို ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သင်ပွဲသိမ်းသွားပြီဖြစ်သည်။ သင်သည် တစ်စစီပျက်စီး သွားလိမ့်မည်။ သင် သတိမထားမိဘဲ၊ ဤမာနထောင်လွှားသည့် သဘာဝမျိုးသည် အဆုံး၌ သင်၏ပျက်စီးခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ အန္တိခရစ်များ၏ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်သည့် လူတစ်ဦး၏ နမူနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။” (ခရစ်တော်၏ပြောဆိုချက် မှတ်တမ်းများ စာအုပ်ထဲရှိ “လူသား၏ မာနထောင်လွှားသော သဘာဝသည် ဘုရားသခင်အပေါ် သူဆန့်ကျင်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်”) “၎င်းတို့သည် လူများကို သိမ်းသွင်းနိုင်ဖို့နှင့် ထိန်းချုပ်ဖို့ စဉ်ဆက်မပြတ် ကြိုးစားရင်း၊ လူတို့ကို ၎င်းတို့အား ကိုးကွယ်စေရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးနှင့် ဆောင်ရွက်မှုအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုကြလေသည်။ အချို့သည် ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံခြင်းခံရနိုင်ဖို့အလို့ငှာ၊ ၎င်းတို့မှာ ဘုရားသခင် ဖြစ်သည်ဟု တွေးထင်စေရန် လူများကို တမင်တကာ လှည့်စားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဖောက်ပြန်ဖျက်ဆီးခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသည်- ၎င်းတို့သည်လည်း ဖောက်ပြန်ပျက်စီးပြီး မာနထောင်လွှားသော သူများဖြစ်သည်၊ ၎င်းတို့ကို မကိုးကွယ်ကြဖို့နှင့် သူတို့မည်မျှကောင်းစွာ လုပ်ဆောင်ကြသည်ဖြစ်စေ ထိုအရာအားလုံးမှာ ဘုရားသခင်၏ ချီးမြှောက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်သင့်သည့်အရာကို ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု တစ်စုံတစ်ဦးကို မည်သည့်အခါတွင်မျှ ပြောမည်မဟုတ်။ အဘယ့်ကြောင့် ဤအရာများကို ၎င်းတို့ မပြောကြသနည်း။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ မိမိတို့၏နေရာ ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို အလွန်အမင်း စိုးရွံ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုသို့သောလူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို သိနားလည်ရန် မည်သည့်အခါမျှ မကြိုးစားကြသကဲ့သို့၊ ဘုရားသခင်ကို‌ မည်သည့်အခါတွင်မျှ မချီးမြှောက်ဘဲ ဘုရားသခင်အတွက် မည်သည့်အခါတွင်မျှ သက်သေ မခံကြပေ။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ စာအုပ်ထဲရှိ “ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်၊ ဘုရားသခင်၏ စိတ်သဘောထားနှင့် ဘုရားသခင် ကိုယ်တော်တိုင် (၁)”) “ယိုယွင်းသောသူအပေါင်းသည် ၎င်းတို့ကိုယ်ကို ချီးမြောက်ပြီး ၎င်းတို့အကြောင်းကို သက်သေခံကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့အကြောင်းကို လှည့်ပတ်ကြွားဝါတတ်ကြပြီး မိမိ၏အရှိန်အဝါကို ဖြန့်ကြက်ကြသည့်အပြင် ဘုရားသခင်ကို စိတ်နှလုံးသွင်းခြင်း လုံးဝမရှိပေ။ ငါပြောပြနေသောအရာနှင့် ပတ်သက်ပြီး သင်တို့၌ အတွေ့အကြုံတစ်စုံတစ်ရာ ရှိသလော။ လူများစွာသည် ၎င်းတို့အကြောင်းကို အဆက်မပြတ် သက်သေခံနေကြသည်- ‘ငါသည် ဤပုံစံ ထိုပုံစံဖြင့် ဒုက္ခဆင်းရဲခံခဲ့သည်၊ ငါသည် ဤအလုပ် ထိုအလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီ၊ ဘုရားသခင်သည် ငါ့ကို ဤနည်းထိုနည်းဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့သည်။ သူသည် ဤသို့ထိုသို့လုပ်ရန် ငါ့ကို စေခိုင်းခဲ့သည်၊ ကိုယ်တော်သည် အထူးသဖြင့် ငါ့ကို အထင်ကြီးသည်။ ယခုအခါ ငါသည် ဤကဲ့သို့ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။’ ၎င်းတို့သည် အသံနေအသံထားတစ်ခုခုဖြင့် တမင်သက်သက် စကားပြောကြပြီး ဟန်ပန်အမူရာတစ်မျိုးမျိုးကို ရွေးချယ်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူအချို့က ဤလူတို့သည် ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း ယူဆခြင်းဖြင့်အဆုံးသတ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ယင်းအဆင့်သို့ ရောက်သည်နှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ၎င်းတို့ကို စွန့်ခွာခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။ လောလောဆယ်အချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံရပြီး နှင်ထုတ်ခြင်းကို မခံရသော်လည်း ၎င်းတို့၏ကံကြမ္မာကို သတ်မှတ်ပြီးဖြစ်၍ ၎င်းတို့လုပ်နိုင်သောအရာတစ်ခုတည်းမှာ ၎င်းတို့၏ အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကို စောင့်ရန်သာဖြစ်၏။” (ခရစ်တော်၏ပြောဆိုချက် မှတ်တမ်းများ စာအုပ်ထဲရှိ “လူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို အလွန်မြောက်မြားစွာ တောင်းဆိုကြသည်”) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားတစ်ချောင်းလို ထိုးဖောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေမှာ ပြောထားသလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်နေပြီး ကြွားဝါနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ကတည်းက ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ လူတိုင်းက လက်ခံပြီး လေးစားဖို့အတွက် သူများတွေထက်သာရမယ်၊ ဝိညာဉ်ရင့်ကျက်မှု ပိုရှိရမယ်ဆိုပြီး ထင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို မိတ်သဟာယဖွဲ့တော့ ကျွန်မ ဟန်ဆောင်ခဲ့ပြီး ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေနဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုကို မပြောသလောက်ပဲ။ ကျွန်မက သူတို့လိုပဲ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတယ်လို့ သိသွားရင် သူများတွေက ကျွန်မကို မလေးစားတော့မှာကို ကြောက်ခဲ့တယ်။ နာမကျန်းဖြစ်တဲ့အခါမှာတောင် ကျွန်မက အပျက်သဘောဆောင်လာပြီး ညည်းညူလာခဲ့တယ်။ အရမ်း ကြောက်ရွံ့ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက်၊ သူများတွေက ကျွန်မကို ပိုပြီးတော့ မြတ်နိုးကိုးကွယ်ကြဖို့အတွက်၊ ကျွန်မက ဘယ်လောက် အပြုသဘောဆောင်သလဲ၊ သူများတွေထက် ဘယ်လောက်တောင်ပိုပြီး ယုံကြည်ခြင်းရှိသလဲဆိုပြီး ထင်ကြဖို့အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ခံစားချက်အစစ်အမှန်ကို ဖုန်းကွယ်ပြီး အပြုသဘောဆောင်တဲ့အရာတွေကိုပဲ ပြောခဲ့တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မက နောက်ကျမှ အိပ်ပြီး ပိုပြီးတော့ ဒုက္ခခံသင့်တာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက တာဝန်သိတတ်ပြီး အလုပ်ကြိုးစားတယ်လို့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေက ထင်မြင်ကြဖို့အတွက် သူတို့ကို ကျွန်မ ဘယ်လောက် အလုပ်ရှုပ်တယ်၊ ဘယ်လောက်ထိနောက်ကျမှ အိပ်တယ်၊ ဘယ်လောက် အလုပ်ကြိုးစားတယ်ဆိုတာတွေကို အမြဲတမ်းပဲ တမင်တကာ ထုတ်ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့တာဝန်မှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ အောင်မြင်မှုက သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကြောင့်ဆိုတာ ရှင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဘုရားသခင်ကို ဘယ်တော့မှ မချီးမြှောက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ မပါဘဲ ဘာမှမလုပ်နိုင်သလိုမျိုး လူတိုင်းက ကျွန်မကို အသင်းတော်ရဲ့ ထောက်တိုင်အဖြစ် ထင်မြင်ကြအောင်လို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက် ဒုက္ခခံ စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာတွေကို ကြွားဝါခဲ့တယ်။ သူများတွေကို လှည့်စားပြီး ဒီလိုမျိုး အမြဲတမ်း မိတ်သဟာယဖွဲ့ခဲ့တာကြောင့် ဒီ ရောဂါနဲ့ ဆုံးမပဲ့ပြင်ခြင်းကို ခံရစေတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူများတွေက ကျွန်မ အလုပ်ကြိုးစားလို့ နာမကျန်းဖြစ်တယ်လို့ ယုံကြည်ကြတယ်။ ကျွန်မနဲ့အတူလုပ်တဲ့ အစ်မက မျှမျှတတမလုပ်လို့ဆိုပြီး အပြစ်တင်ခံရတယ်။ ကျွန်မက အသင်းတော်အတွက် အကြီးမားဆုံး ဝန်ကို ထမ်းနေသလိုလိုနဲ့ပေါ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်ခဲ့ပြီး ဒီနည်းနဲ့ ကြွားဝါခဲ့တယ်။ သူများတွေကို လှည့်စားပြီး လှောင်ပိတ်တယ်။ ကျွန်မ ရှေ့ကို ခေါ်ယူတယ်။ ဘုရားသခင်ကို ကျွန်မ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ကို ရန်မူနေတာပါပဲ။ ဒီလို စဉ်းစားမိပြီး ကျွန်မ မနေနိုင်ဘဲ ကြောက်လာခဲ့တယ်။ သူများတွေ ကျွန်မကို လေးစားအောင်၊ မြတ်နိုးကိုးကွယ်အောင်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြွားဝါဖို့၊ သူများတွေကို လှည့်စားဖို့ နည်းပေါင်းစုံ သုံးခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့စိတ်နှလုံးထဲမှာ ဘုရားသခင် မရှိတော့တဲ့အထိ ကျွန်မကို အမှီပြုတာတွေ ဖြစ်လာစေခဲ့တယ်။ အရာရာတိုင်းမှာ သူတို့က ကျွန်မရဲ့ ထင်မြင်ချက်နဲ့ လက်ခံမှုကို ရှာကြတယ်။ ကျွန်မက အသင်းတော်မှာ ဘုရင်မတစ်ယောက်လို ကြီးစိုးနေတာမဟုတ်ဘူးလား။ အသင်းတော်က ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ဝတ်ပြုဖို့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ရမှာလေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်ပြီး သူများတွေကို ကျွန်မ ရှေ့ကို ခေါ်ယူနေတော့ ကျွန်မက ဘုရားသခင်ကို အစားထိုးပြီး သူ့ကို အမည်ခံသက်သက် ပြယုဂ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာမဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မက အန္တိခရစ်တစ်ယောက်လိုပဲ ဘုရားသခင်ကို အာခံပြီး သစ္စာဖောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။ ဘုရားသခင်ရဲ့ စိတ်သဘောထားကို ပုန်ကန်ပြစ်မှားတဲ့ ဆိုးဝါးတဲ့ အပြစ်ကို ကျွန်မ ကျူးလွန်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ ကြောက်သွားခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ကို ဒေါသထွက်စေတာကြောင့် ကျွန်မ နာမကျန်းဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူက အခု သူ့ရဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ပြသနေတာပဲ။ အရမ်း ထုံထိုင်းပြီး ပုန်ကန်တတ်တဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မုန်းတီးမိတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ စိတ်သဘောထားက ဘယ် ပုန်ကန်ပြစ်မှားမှုကိုမှ လက်မခံဘူးဆိုတာ မြင်ခဲ့တယ်။ ဆုတောင်းပြီး နောင်တရဖို့အတွက် ဘုရားသခင်ရှေ့မှာ ကျွန်မ ပျပ်ဝပ်လိုက်တယ်။ “အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင် လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်မှာ ကျွန်မ ကိုယ်တော့်ကို အစေမခံဘဲ မကောင်းမှုတွေ လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ လူတွေကို ကျွန်မရှေ့ကို ခေါ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ ချုပ်ကိုင်ဖို့အတွက် ကိုယ်တော်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့တယ်။ စက်ဆုပ်စရာကောင်းစွာ၊ ရှက်စရာကောင်းစွာနဲ့ အန္တိခရစ်တစ်ယောက်လို ပြုမူခဲ့ပါတယ်။ အဖ ဘုရားသခင် ကျွန်မ တကယ်ကို မှားခဲ့ပါပြီ။” ဆိုပြီးတော့။ နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး ဘုရားသခင်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အရမ်း ရှက်ရွံ့နေခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ စဉ်းစားမိတယ်။ “ဒီလို မှားယွင်းတဲ့လမ်းပေါ်ကို ငါ ဘယ်လို ရောက်လာရတာလဲ။ ဘယ်လိုဟာမျိုးကြောင့် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ” ပေါ့။ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကျွန်မ ဖတ်တယ်။ “လူအချို့သည် ပေါလုကို အထူးသဖြင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိုးကွယ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အပြင်ထွက်၍ ဟောပြောခြင်းနှင့် အမှုပြုခြင်းကို နှစ်သက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် စုဝေးပွဲများ တက်ရောက်ပြီး ဟောပြောခြင်းကို နှစ်သက်ကြသည်၊ ထို့အပြင် သူတို့သည် သူတို့ကို နားထောင်နေသည့်၊ သူတို့ကို ကိုးကွယ်နေသည့်၊ သူတို့ကို ဗဟိုပြုနေသည့် သူများကို နှစ်သက်ကြသည်။ သူတို့သည် အခြားသူများ၏စိတ်ထဲ၌ ဂုဏ်ဒြပ်ရှိလိုကြပြီး အခြားသူများက သူတို့ ပြသသည့် ပုံရိပ်ကို တန်ဖိုးထားရှိသည့်အခါ သဘောကျကြသည်။ ဤအပြုအမူများမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ သဘာဝဗီဇများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြပါစို့- ၎င်းတို့၏ သဘာဝမှာ အဘယ်နည်း။ အကယ်၍ ထိုသူသည် ဤကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ပြုမူပါက သူတို့သည် မောက်မာ၍ ထောင်လွှားသော သူများဖြစ်ကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်၏။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို လုံးဝ မကိုးကွယ်ပေ။ မြင့်မားသော ရာထူးဂုဏ်ဒြပ်ကို သူရှာဖွေပြီး၊ အခြားသူများအပေါ် သြဇာအာဏာ ရှိလိုကာ ထိုသူများကို ပိုင်ဆိုင်လိုပြီး ၎င်းတို့၏ စိတ်များထဲ၌ ဂုဏ်ရှိလိုသည်။ ဤသည်မှာ စာတန်၏ စံနမူနာ ပုံရိပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ပိုမိုပေါ်လွင်နေသည့် ၎င်းတို့ သဘာဝဗီဇ၏ လက္ခဏာသွင်ပြင်များမှာ မောက်မာမှုနှင့် စိတ်ကြီးဝင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ရန် မလိုလားမှုနှင့် အခြားသူများ၏ ကိုးကွယ်ခြင်းကို ခံလိုမှုတို့ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အပြုအမူများသည် ၎င်းတို့၏ သဘာဝဗီဇထဲသို့ အလွန်ရှင်းလင်းသော အမြင်ကို သင့်အား ပေးနိုင်ပေသည်။” (ခရစ်တော်၏ပြောဆိုချက် မှတ်တမ်းများ စာအုပ်ထဲရှိ “လူ့သဘာဝကို သိရှိရန် နည်းလမ်း”) “လူသားမျိုးနွယ်သည် စာတန်၏ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးစေခြင်း ခံရသည့်အတွက်၊ ၎င်းတို့၏သဘာဝသည် စတင်ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး ပုံမှန်လူတို့ ပိုင်ဆိုင်သည့် ဆင်ခြင်တုံတရား အသိစိတ်ကို ၎င်းတို့ တဖြည်းဖြည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည်။ ယခုတွင် ၎င်းတို့သည် လူသား၏နေရာတွင် လူသားများကဲ့သို့ ကျင့်ကြံပြုမူခြင်း မရှိကြတော့ပေ။ ထို့ထက် ၎င်းတို့သည် လူ၏ အဆင့်အတန်းကို ကျော်လွန်ရန် ဆန္ဒရှိကြပြီး၊ သာ၍မြင့်မားကာ သာဤကြီးမြတ်သော အရာတစ်ခုကို တမ်းတကြသည်။ နောက်ပြီးလျှင် ဤပို၍မြင့်မားသော ဤအရာက အဘယ်နည်း။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ကျော်လွန်ရန်၊ ကောင်းကင်ကို ကျော်လွန်ရန်နှင့် အခြားအရာခပ်သိမ်းကို ကျော်လွန်ရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။ လူတို့ ဤကဲ့သို့ဖြစ်လာပြီးသည့် အကြောင်းရင်း၏ အရင်းအမြစ်တွင် အဘယ်အရာရှိသနည်း။ အရာရာကို ခြုံငုံသုံးသပ်ရလျှင်၊ လူသား၏ သဘာဝမှာ လွန်ကဲစွာ မာနထောင်လွှားသည်။...မာနထောင်လွှားမှု၏သရုပ်သကန်မှာ ဘုရားသခင်အပေါ် ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ခြင်းဖြစ်၏။ လူတို့မာနထောင်လွှား၍ မိမိဘာသာ ကြီးကျယ်နေကာ မိမိဘာသာ ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ထင်နေသောအခါ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်၏ သီးခြား နိုင်ငံတော်များကို တည်ထောင်ကာ ၎င်းတို့လိုချင်သည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်လေ့ရှိကြ၏။ အခြားသူများကိုလည်း ၎င်းတို့၏ လက်ထဲသို့ဆွဲသွင်းကာ ၎င်းတို့၏ ပိုက်ထွေးမှုအတွင်း ဆွဲသွင်းကြ၏။ လူတို့သည် ဤကဲ့သို့သောအရာများကို လုပ်ကိုင်နိုင်သည့်အခါ ၎င်းတို့၏ မာနထောင်လွှားမှု၏အနှစ်သာရမှာ ကောင်းကင်တမန်မင်း၏ မာနထောင်လွှားမှုပင် ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့၏ မာနထောင်လွှားမှုနှင့် မိမိဘာသာ ကြီးကျယ်နေမှုသည် အဆင့်တစ်ရပ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ယင်းအရာက ထိုသူတို့ ကောင်းကင်တမန်မင်းဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဘုရားသခင်အား ဘေးဖယ်ထားမည်ဖြစ်ကြောင်းကို သတ်မှတ်လေ၏။ သင်၌ ဤသို့ မာနထောင်လွှားသော စိတ်သဘောထားရှိပါက သင်၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဘုရားသခင်အတွက် နေရာရှိမည် မဟုတ်ပေ။” (ခရစ်တော်၏ပြောဆိုချက် မှတ်တမ်းများ စာအုပ်ထဲရှိ “လူသား၏ မာနထောင်လွှားသော သဘာဝသည် ဘုရားသခင်အပေါ် သူဆန့်ကျင်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်”) ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မ ပြဿနာရဲ့ အနှစ်သာရကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်မှာ ကျွန်မက ဘာကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်ပြီး ကြွားဝါရသလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို မြင်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ မာနထောင်လွှားမှုကြောင့်၊ စိတ်ကြီးဝင်တဲ့ သဘာဝကြောင့်ပါ။ ကျွန်မ ရောက်နေတဲ့လမ်းကြောင်းက အစကတည်းက မှားနေခဲ့တယ်။ ကိုယ့်တာဝန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်ပြီး ကြွားဝါတာက ကျွန်မကို ပေါလုလိုပဲ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ပေါလုက သူ့အလုပ်ကို လုပ်နေတုန်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ မြှင့်တင်ပြီး သက်သေခံတယ်။ သူ့ရဲ့စာထဲမှာ သခင်ယေရှုက လူ့ဇာတိခံတဲ့ ဘုရားသခင်ဖြစ်တယ်လို့ တစ်ခါမှ သက်သေမခံခဲ့ဘူး။ သူ ဘယ်လောက် ဒုက္ခခံခဲ့တယ်၊ စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကိုပဲ သက်သေခဲ့တယ်။ “အသက်ရှင်သည်အရာမှာ ခရစ်တော်ဖြစ်၏။” (ဖိလိပ္ပိ သြဝါဒစာ ၁:၂၁) “ကောင်းစွာသော တိုက်လှန်ခြင်းကို ငါပြုပြီ။ ပြေးရသောလမ်းကို အဆုံးတိုင်အောင်ပြေးပြီ။ ယုံကြည်ခြင်းတရားကို စောင့်ရှောက်ပြီ။ ယခုမှစ၍ ဓမ္မသရဖူသည် ငါ့အဘို့သိုထားလျက်ရှိ၏။” ဆိုပြီးတော့တောင် ပြောခဲ့တယ်။ (တိမောသေ ဩဝါဒစာ ဒုတိယစောင် ၄:၇-၈) သူက သရဖူနဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ရသင့်တယ်ဆိုပြီး သူများတွေ ယုံကြည်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ သဘာဝက ပေါလုလိုပဲ ဆိုတာ ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရပါတယ်။ အထင်ကြီးလေးစားခံရပြီး မြတ်နိုးကိုးကွယ်ခံရတာတွေ၊ လူတွေ ကျွန်မနားမှာ စုဝေးနေကြတာတွေ၊ ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား ကျွန်မကို လူတွေက ချီးကျူးတာကို ကြားရတာတွေအပေါ် ကျွန်မ ပျော်မွေ့ခဲ့တယ်။ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးတွေထဲမှာ နေရာတစ်ခုရဖို့ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်မှာ ပြောထားသလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ သဘာဝက “မောက်မာမှုနှင့် စိတ်ကြီးဝင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ရန် မလိုလားမှုနှင့် အခြားသူများ၏ ကိုးကွယ်ခြင်းကို ခံလိုမှုတို့ ဖြစ်သည်။” တွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တယ်ဆိုတာ မြင်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မက အသိစိတ်တွေအားလုံးထက် ကျော်လွန်တဲ့အထိ အရမ်း မာနထောင်လွှားခဲ့တာပါ။ ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်အဖြစ် ကျွန်မရဲ့နေရာကို ယူပြီး ဘုရားကို မကိုးကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘုရားသခင်ကို ဘုရားအဖြစ် မဆက်ဆံခဲ့ဘဲ အဲဒီအစား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူခဲ့တယ်။ အထင်ကြီးလေးစားခံရဖို့၊ မြတ်နိုးကိုးကွယ်ခံရဖို့အတွက် ကိုယ့်တာဝန်မှာ ပြင်ဆင်လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို ကျွန်မ လှည့်စားမိခဲ့တယ်။ ပြဿနာတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါမှာ သူတို့က ကျွန်မကို အမှီပြုပြီး အလုပ်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေအားလုံးကို ချစေခဲ့တယ်။ လူတွေကို ကျွန်မရှေ့ကို ခေါ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ကိုယ်ပိုင်နိုင်ငံတော်အဖြစ် တည်ထောင်ခဲ့တယ်။ ဒီလိုအပြုအမူက ဘုရားသခင်ရဲ့ အမျက်ဒေါသကို ဆွပြီး ကျွန်မကို မုန်းတီးတာမျိုး မဖြစ်ဘဲ ဘယ်နေမလဲ။ ကျွန်မရဲ့ နာမကျန်းဖြစ်ခြင်းက ဘုရားသခင်ရဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းပါပဲ။ ပြီးတော့ မကောင်းမှုလုပ်ပြီး ဘုရားသခင်ကို အာခံတဲ့အတွက် ဒါနဲ့ ကျွန်မ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ကျွန်မကို ဆုံးမပဲ့ပြင်တဲ့အတွက်၊ ကျွန်မ မကောင်းမှုလုပ်နေတဲ့လမ်းကြောင်းကို ရပ်တန့်စေတဲ့အတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ဒါကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ဘုရားသခင်ဆီကို ကျွန်မ ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ “မနက်ဖြန်ကစပြီး ကျွန်မ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ပြီး ဇာတိကပတိကို စွန့်လွှတ်ပါမယ်။ ကျွန်မရဲ့ အကျည်းတန်မှုကို သူများတွေ မြင်ဖို့အတွက်၊ ကျွန်မရဲ့ အရှိအတိုင်းကို မြင်ဖို့၊ ကျွန်မကို မြတ်နိုးကိုးကွယ်တာ မလုပ်တော့ဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုကို ဖော်ထုတ်ပါမယ်။” ပေါ့။ နောက်နေ့မနက် ကိုးကွယ်ဝတ်ပြုနေတဲ့အချိန်မှာ ရိုးသားပွင့်လင်းတာ၊ ဘုရားသခင်ကို ဘယ်လို ချီးမြှောက်ပြီး သက်သေခံရမယ်ဆိုတာတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တချို့ကို ကျွန်မ ဖတ်ခဲ့ပါတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်က ပြောတယ်။ “ဘုရားသခင်အတွက် သက်သေခံသောအခါတွင် ဘုရားသခင် လူတို့ကို တရားစီရင်ပြီး ပြစ်တင်ဆုံးမပုံ၊ လူတို့ကို စစ်ဆေးရန်နှင့် သူတို့၏ စိတ်သဘောထားများကို ပြောင်းလဲရန် မည်သည့်စမ်းသပ်မှုများအား သူအသုံးပြုသည့် အကြောင်းတို့ကို ပို၍ အဓိက ပြောသင့်သည်။ သင်တို့၏ အတွေ့အကြုံထဲတွင် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးခြင်း မည်မျှ ထုတ်ဖော်ထားကြောင်း၊ သင်တို့ အဘယ်မျှ ခံစားခဲ့ပြီးကြောင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို အဘယ်သို့ ခံခဲ့ရကြောင်းကိုလည်းကောင်း ပြောသင့်သည်၊ သင်တို့၌ ဘုရားသခင်၏အမှုအပေါ် စစ်မှန်သောသိခြင်း အဘယ်မျှ ရှိကြောင်းနှင့် ဘုရားသခင်အတွက် အဘယ်သို့ သက်သေခံပြီး သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အဘယ်သို့ ပြန်ပေးဆပ်သင့်ကြောင်းတို့ကိုလည်း ပြောသင့်သည်။ သင်တို့သည် ဤကဲ့သို့သော စကားအသုံးအနှုန်းမျိုးကို ရိုးရှင်းသောပုံစံဖြင့် ပြောလျက် ပို၍ အနှစ်သာရရှိရှိ ပြောသင့်သည်။ အနှစ်သာရမဲ့သော သီအိုရီများအကြောင်းကို မပြောလေနှင့်။ ပိုမို၍ လက်တွေ့ကျအောင် ပြောလော့။ နှလုံးသားထဲမှ စကားပြောလော့။ ဤသည်မှာ သင်တွေ့ကြုံသင့်ပုံ ဖြစ်သည်။ ဝါကြွားရန် အားထုတ်သည့်အနေဖြင့် လေးနက်ဟန်ရှိသော၊ အနှစ်သာရမဲ့သော သီအိုရီများနှင့် မိမိကိုယ်ကို မပြင်ဆင်လေနှင့်။ ဤသို့ပြုခြင်းက သင်တို့ကို အတော်ပင် စိတ်ကြီးဝင်ပြီး အသိတရားမဲ့ဟန် ပေါ်စေမည်။ သင်သည် စစ်မှန်ပြီး နှလုံးသားထဲမှဖြစ်သည့် သင်၏ တကယ့် အတွေ့အကြုံမှ စစ်မှန်သောအရာများကို ပို၍ပြောသင့်သည်။ ဤသည်မှာ အခြားသူများအတွက် အကျိုးပြုဆုံးဖြစ်ပြီး သူတို့တွေ့မြင်ရန် အသင့်လျော်ဆုံးဖြစ်သည်။ သင်တို့သည် ဘုရားသခင်ကို အဆန့်ကျင်ဆုံးသောသူများနှင့် သူ့ကို နာခံရန် အနည်းဆုံးလိုလားသူများ ဖြစ်နေကျဖြစ်သော်လည်း ယခုတွင် သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံရပြီးဖြစ်သည်- ဤသည်ကို မည်သည့်အခါမျှ မမေ့လေနှင့်။ ဤကိစ္စရပ်များနှင့်ပတ်သက်၍ သင် သာ၍ တွေးဆပြီး စဉ်းစားသင့်သည်။ ၎င်းတို့ကို လူတို့ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ မည်သို့ သက်သေခံရမည်ကို ၎င်းတို့ သိကြလိမ့်မည်၊ သို့မဟုတ်ပါက၊ ၎င်းတို့သည် ရှက်ဖွယ်ဖြစ်ပြီး အသိတရားမရှိသော လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကျူးလွန်ဖွယ်ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။” (ခရစ်တော်၏ပြောဆိုချက် မှတ်တမ်းများ စာအုပ်ထဲရှိ “သမ္မာတရားအား လိုက်စားခြင်းအားဖြင့်သာ စိတ်သဘောထား ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ရရှိနိုင်သည်”) “‘အတွေ့အကြုံများ မျှဝေခြင်းနှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်း’ ဆိုသည်မှာ သင်၏ စိတ်နှလုံးထဲမှ အတွေးအားလုံး၊ သင်၏အခြေအနေ၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များအပေါ် သင်၏အတွေ့အကြုံများနှင့် သိခြင်းသာမက သင်၏ အတွင်းမှ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသော စိတ်သဘောထား အကြောင်းကို ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင် အခြားသူများက ဤအရာများကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားပြီး အပြုသဘောဆောင်သော အရာများကို လက်ခံပြီး မည်သည့်အရာသည် အပျက်သဘောဆောင်ကြောင်းကို အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ ဤအရာသည်သာလျှင် မျှဝေခြင်းဖြစ်ပြီး ဤအရာသည်သာလျှင် စစ်မှန်စွာ မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။” (ခရစ်တော်၏ပြောဆိုချက် မှတ်တမ်းများ စာအုပ်ထဲရှိ “ရိုးသားသောလူတစ်ဦးဖြစ်ခြင်း၏ အခြေခံအကျဆုံး လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ချက်”) ဘုရားသခင်ကို အမှန်တကယ် ချီးမြှောက်ပြီး သက်သေခံဖို့အတွက် ကျွန်မတို့ရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုနဲ့ ပုန်ကန်မှုကို ပိုပြီးတော့ ပြောရမယ်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ တကယ့်အခြေအနေနဲ့ အတွေးအမြင်တွေကို ဖွင့်ချပြရမယ်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အရင်းခံ ရည်ရွယ်ချက်တွေ၊ ဘာတွေကို လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာတွေ၊ ဘာရလဒ်တွေကို ရတယ်ဆိုတာတွေကို ပြောရမယ်၊ ဘုရားသခင်ရဲ့နှုတ်ကပတ်တော် တရားစီရင်မှုကို ကျွန်မတို့ ဘယ်လို ကြုံတွေ့ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိလာကြတယ်ဆိုတာတွေကို ပြောပြရမယ်ဆိုတာ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေကနေ ကျွန်မ နားလည်ခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ လူတိုင်းက ကျွန်မတို့ရဲ့ အရှိအတိုင်းကို မြင်နိုင်ဖို့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုကို ဖော်ထုတ်ပြီး ခွဲခြမ်းစိစစ်သင့်တယ်။ လူသားအပေါ် ဘုရားသခင်ရဲ့ ချစ်ခြင်းကို လူတိုင်းက သိမြင်နိုင်ဖို့အတွက် ဘုရားသခင်က ကျွန်မတို့ကို ဘယ်လို ပြစ်တင်ဆုံးမပြီး ဆုံးမပဲ့ပြင်တယ်၊ ကျွန်မတို့ကို လမ်းပြဖို့အတွက် အခြေအနေတွေကို ဘယ်လိုစီစဉ်တယ်ဆိုတာကို ပြောပြသင့်တယ်။ ကျွန်မတို့ စိတ်နှလုံးထဲကနေ စစ်မှန်စွာပြောဆိုသင့်ပြီး ကြွားဝါတာ၊ ဝင့်ကြွားပြောဆိုတာ မလုပ်ရဘူး။ အခု ကျွန်မမှာ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှု လမ်းကြောင်းရှိပြီဆိုတော့ အခုနောက်ပိုင်းမှာ အန္တိခရစ်လမ်းကြောင်းကို ကျွန်မ လျှောက်နေတဲ့ နည်းလမ်းအားလုံးကို မိတ်သဟာယမှာ သူများတွေကို ဖွင့်ပြောခဲ့ပါတယ်။ ဒီလမ်းကြောင်းကို ကျွန်မ လျှောက်ပြီး လူတွေကို လှည့်စားခဲ့ပုံရဲ့ ကြောက်စရာ အကျိုးဆက်တွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့တယ်။ ဒါကို ကျွန်မ မိတ်သဟာယဖွဲ့လေလေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လေလေပါပဲ။ ပြီးတဲ့အခါမှာ သူတို့က ဒါတွေကို တစ်ခုမှ သူတို့ သတိမပြုမိဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ပါးနပ်တဲ့ အပြောအဆိုတွေ၊ ကောင်းမှုတွေရဲ့ လှည့်စားခြင်းကို သူတို့ခံခဲ့ရတယ်ဆိုပြီး သူများတွေက ပြောကြတယ်။ အစ်မတစ်ယောက်က ပြောတယ်။ “နင်က သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရာမှာ တော်တယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ နင်က ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ပြီး အမြဲတမ်း အပြုသဘောဆောင်ပြီး နေနိုင်နေသလိုမျိုးပေါ့။ အခုတော့ နင်ကလည်း တော်တော် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးနေတယ်ဆိုတာ၊ အပျက်သဘောဆောင်ပြီး အားနည်းတယ်ဆိုတာ၊ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ လူသားမျိုးနွယ်အားလုံးက အတူတူပဲဆိုတာကို ငါ သိရတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါတို့ မြတ်နိုးကိုးကွယ်မနေသင့်ဘူး။ အရမ်းကြီး အထင်ကြီးလို့မရဘူး။” တဲ့ နောက်အစ်မတစ်ယောက်က ပြောတယ်။ “နင်က တကယ်ကို စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာတယ်လို့ ထင်ခဲ့ဖူးပြီးတော့ နင့်အနားမှာဆိုရင် ငါ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောချင်ခဲ့ဘူး။ နင်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ငါက အရမ်းကို ဖောက်ပြန်ပျက်စီးနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ အခု နင်က ငါတို့ကို ဒီနေ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောပြခဲ့တော့ ငါတို့အားလုံးက အတူတူပဲဆိုတာကို သိရတယ်။” တဲ့။ အစ်မတွေက ဒီလိုပြောတာကို ကြားရတော့ ကျွန်မ အရမ်း အရှက်ရပြီး နောင်တရမိခဲ့တယ်။ ကျွန်မက သူတို့ကို “ငါ့ကို အထင်မကြီးပါနဲ့တော့ ငါက အန္တိခရစ်ရဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်ကို လျှောက်နေပြီး နင်တို့အားလုံးကို လှည့်စားခဲ့တာပါ” ဆိုပြီး ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိအောင် ကူညီဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ဖော်တွေနဲ့ တွဲဖက်အမှုဆောင်တွေက ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်ကို အသုံးပြုခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရုတ်တရက် သူတို့အားလုံးနဲ့ ပိုပြီးနီးကပ်လာသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနေ့ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မ တော်တော်ကို စိတ်သက်သာရာရသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီညနေမှာ ကျွန်မရဲ့ ရောဂါကို မေ့သလောက်ဖြစ်သွားပြီး ကလေးလေးတစ်ယောက်လို အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ နောက်နေ့မှာ ကျွန်မ နိုးလာတော့ ကျွန်မ မျက်နှာက ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရတော့ ကျွန်မ တော်တော်ပျော်သွားတယ်။ တစ်ညထဲမှာတင် သက်သာသွားတယ်။

အဲဒီနောက် အစည်းအဝေးတစ်ခုမှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေထဲက ဒီအပိုဒ်ကို ဖတ်ပါတယ်။ “သာမန်အားဖြင့်၊ မိမိတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် ရည်မှန်းချက်များ မှန်ကန်မှုမရှိသည့် သူများအပြင်၊ အခြားသူများ မြင်သည်ကို နှစ်သက်သောသူများ အမှုအရာများကို လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်အားထက်သန်သော သူများ၊ အနှောင့်အယှက်များကို ဖြစ်စေတတ်သူများ၊ ဘာသာရေး အယူဝါဒကို လေကြောရှည်ရာတွင် တော်သောသူများ၊ စာတန်၏ လက်ပါးစေများ စသည်တို့ကဲ့သို့သောသူများနှင့် ပတ်သက်လာသည့်အခါတွင်- ဤလူများ ထရပ်သည့်အခါ၊ ထိုသူတို့သည် အသင်းတော်အတွက် အခက်အခဲများ ဖြစ်လာကြပြီး၊ ဤအရာက ၎င်းတို့၏ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို စားသောက်ခြင်းကို အချည်းနှီး ဖြစ်သွားစေသည်။ ထိုသို့သော လူများ ဟန်ဆောင်ခြင်းကို သင် ကြုံရချိန်တွင် ချက်ချင်း တားမြစ်လော့။ အဖန်ဖန် သတိပေးခံရသော်လည်း၊ ၎င်းတို့ မပြောင်းလဲပါက၊ ၎င်းတို့ ဆုံးရှုံးခြင်း ခံစားရလိမ့်မည်။ အကယ်၍ မိမိတို့၏ နည်းလမ်းများ အတိုင်း ခေါင်းမာမာနှင့် မရမကလုပ်ဆောင်သူများသည် မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ကြိုးပမ်းပြီး မိမိတို့၏အပြစ်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားပါက၊ အသင်းတော်က ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ပစ်သင့်ပြီး၊ ၎င်းတို့ လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ဖို့ အခွင့်အလမ်း မရှိစေသင့်ပေ။ အနည်းငယ်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားခြင်းဖြင့် များစွာ မဆုံးရှုံးစေနှင့်။ အခြေအနေတစ်ရပ်လုံးကို ကြည့်နေလော့။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ စာအုပ်ထဲရှိ “အခန်း ၁၇” အစအဦး၌ ခရစ်တော်၏မိန့်မြွက်ချက်များ) လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တစ်လျှောက်မှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်က ကျွန်မရဲ့ အသိသာဆုံး အကျင့်စရိုက်ကို ထုတ်ဖော်ပြခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ကတည်းက ကျွန်မလုပ်တဲ့ အရာရာတိုင်းမှာ ဦးဆောင်ရတာကို အမြဲတမ်း ပျော်မွေ့တယ်။ လူတိုင်းထက် သာနေသလိုမျိုး ကျွန်မ ကြွားဝါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ဖော်တွေနဲ့ အလုပ်အကြောင်း ဆွေးနွေးတဲ့အခါ သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးတွေ ရှိပေမဲ့ ကျွန်မက အမြဲတမ်းပဲ ဦးဆောင်ပြီး ကျွန်မရဲ့ “ပိုသာတဲ့” ထင်မြင်ချက်ကို အကြာကြီး ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုရှိပြီး အပြုသဘောဆောင်တဲ့ ပုံစံရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ ကျွန်မက လူတွေကို ကျွန်မကို လေးစားစေချင်ပြီး ကျွန်မလုပ်တဲ့အရာရာတိုင်းမှာ ကြွားဝါချင်တာ သက်သက်ပဲ။ ဒါကို စဉ်းစားမိတော့ ကျွန်မရဲ့ မာနထောင်လွှားတဲ့ သဘာဝက ကျွန်မကို အရှက်မဲ့စွာ ပြုမူစေခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သဘောပေါက်ခဲ့ပါတယ်။ သူများတွေက ကျွန်မရဲ့ ထင်မြင်ချက်ကို လေးစားပြီး အကြောင်းကိစ္စတွေကို ကျွန်မနဲ့ ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က သမ္မာတရား စစ်မှန်မှုအတိုင်း အသက်ရှင်နေထိုင်နေကြတာပါ။ အာဏာရှင်မဆန်ဘူး၊ မာနမထောင်လွှားကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ကျွန်မက သူတို့ထက်သာတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ပြီး အမြဲတမ်း အထက်စီးဆန်ချင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ဘယ်လောက်ပိုသာတယ်ဆိုတာ ပြချင်ခဲ့တယ်။ အားလုံးက တော်တော် ရီချင်စရာ ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပြုမိခြင်း လုံးဝ မရှိဘဲ ဘုရင် ဧကရာဇ်တစ်ယောက်ရဲ့ အဝတ်အစားအသစ်တွေကို ဝတ်ထားတဲ့ ဘုရင် ဧကရာဇ်တစ်ယောက်လို ခံစားခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မက ဘယ်လောက် ရှက်စရာကောင်းအောင် ပြုမူနေတယ်ဆိုတာကို မသိခဲ့ဘဲ ရတဲ့ အခွင့်အရေးတိုင်းမှာ ကြွားဝါခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အပြုအမူတွေကို စဉ်းစားရင်းနဲ့ ကျွန်မ အရှက်ရမိပြီး အနေရအထိုင်ရ ခက်မိတယ်။ ကျွန်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမှန်တကယ် မသိခဲ့တာကြောင့် ကျွန်မက အရမ်းတော်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ ရောက်နေတဲ့လမ်းကြောင်းကို စဉ်းစားမိရင်း ကြောက်လာခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့် ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်ထဲမှာ ကြွားဝါခြင်းကို ကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ မှားယွင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့လူတွေကို ကျွန်မတို့ တွေ့တဲ့အခါ သူတို့ကို “ချက်ချင်း တားမြစ်သင့်တယ်၊” သူတို့ကိုယ်သူတို့ မဆင်ခြင်ဘဲ ဆင်ခြေတွေပေးနေရင် “အသင်းတော်က ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ပစ်သင့်ပြီး၊” ဆိုတာကို ဖတ်မိတဲ့အခါမှာပေါ့။ ဒါက ဘုရားသခင်ရဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းနဲ့ ဘုန်းအာနုဘော်ကို ပြပါတယ်။ ဒါ မှန်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ရသမျှ အခွင့်အရေးတိုင်းမှာ ကြွားဝါနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို လှည့်စားမိခဲ့ပြီး ကျွန်မကို ပိုပြီးတော့တောင် မြတ်နိုးကိုးကွယ်လာစေခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ ဘုရားသခင်အတွက် နေရာမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မနဲ့ အတူအလုပ်လုပ်တဲ့သူတွေကို အမည်ခံ ပြယုဂ်တွေအဖြစ် ကျွန်မ တိတ်တဆိတ်ပြောင်းခဲ့ပြီး သူတို့က တာဝန်သိတတ်တဲ့စိတ်နဲ့ မပြုမူတော့ဘူး။ အသင်းတော်ထဲမှာ အထိန်းအကွပ်မရှိ ပြေးလွှားလှုပ်ရှားပြီး ဒါကို လုံးဝ သတိမပြုမိဘဲ ထိခိုက်နစ်နာတာတွေပဲဖြစ်စေခဲ့တယ်။ အဲဒီတစ်ချိန်လုံးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တက်လာတဲ့ ကြယ်အဖြစ် ထင်မြင်ခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်က ကျွန်မကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း တရားမစီရင်ခဲ့ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လုံးဝ သိမှာမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ရောက်နေတဲ့ မှားယွင်းတဲ့ လမ်းကြောင်း ဒါမှမဟုတ် ပြန်လမ်းမရှိတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် ကျွန်မ ရောက်နေတယ်ဆိုတာကို လုံးဝ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကို နားလည်လာတော့ ကျွန်မရဲ့ အမြင်က စပြီး ပြောင်းလဲလာတယ်။ ကျွန်မက သူများတွေရဲ့ အထင်ကြီးလေးစားတာကို ခံရတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ဆိုရင် နည်းနည်းလောက် ကြွားဝါတာက ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဂုဏ်ယူဖွယ်ဖြစ်တယ်လို့တောင် ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ အခုတော့ လူတွေ ကျွန်မကို အထင်ကြီးလေးစားအောင် ဒီလို စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းတဲ့နည်လမ်းနဲ့ ကြွားဝါတာက ရှက်ဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နားမလည်တာဟာ၊ စိတ်သဘောထားဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုကို မရှာဖွေတာဟာ၊ ကျွန်မရဲ့ မာနထောင်လွှားတဲ့ စိတ်သဘောထားနောက်ကိုလိုက်ပြီး ရသမျှ အခွင့်အရေးတိုင်းမှာ ကြွားဝါတာဟာ ဘယ်လောက် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သလဲဆိုတာကို ကျွန်မ ခံစားခဲ့ရတယ်။ လူသားဆန်မှုရှိတဲ့သူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ မာနထောင်လွှားမှုကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တယ်။ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့နိုင်တယ်။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ သင့်လျော်စွာ ပြုမူဆောင်ရွက်နိုင်တယ်။ သူတို့ရဲ့ တာဝန်ကို လက်တွေ့ကျကျ ထမ်းဆောင်နိုင်ပြီး စကားနဲ့ရော လုပ်ရပ်နဲ့ပါ ဘုရားသခင်ကို သက်သေခံနိုင်ပါတယ်။ ဒီလို လူတွေဟာ စဉ်းစားချင့်ချိန်တတ်ပြီး ဂုဏ်ရှိတဲ့ဘဝတွေကို နေထိုင်ကြတယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်မ သတိမထားမိဘဲ ကြွားဝါမိတဲ့အခါတိုင်းမှာ ရွံရှာမိပြီး တွန်းလှန်ချင်သလို ခံစားရတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်မ ဘယ်သူနဲ့နေနေ စစ်မှန်ရမယ်၊ မကြွားဝါရဘူးဆိုပြီး သတိရှိရှိနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးခဲ့ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကျွန်မရဲ့ မိတ်သဟာယတွေမှာ ပို လက်တွေ့ကျပြီး မကြွားဝါမိအောင် နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို မိတ်သဟာယမဖွဲ့ခင်မှာ ဘုရားသခင်ကို သတိရှိရှိနဲ့ ဆုတောင်းတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်နှလုံးကို စောင့်ကြည့်ဖို့ တောင်းလျှောက်တယ်။ ဘုရားသခင်အတွက် ကျွန်မ ပိုပြီး သက်သေခံဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ဆုတောင်းပါတယ်။ မိတ်သဟာယပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ ပြောခဲ့တာတွေထဲမှာ ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ကြွားဝါခဲ့တာရှိမရှိ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်မ ပြောခဲ့တာတွေထဲမှာ နည်းနည်း ကြွားဝါခဲ့မိတာကို ကျွန်မ တွေ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် အဲဒီအဖွဲ့နဲ့ပဲ နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့တဲ့အခါမှာ သူတို့အားလုံး ကျွန်မရဲ့ စကားတွေကို ပိုင်းခြားသိမြင်ပြီး မျက်ကန်းစုံမှိတ်ပြီး ကျွန်မကို မကိုးကွယ်ကြဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖွင့်ချပြောဆိုပြီး ကျွန်မရဲ့ အရင်က အပြုအမူတွေကို စိစစ်သုံးသပ်တယ်။ ဒီလိုမျိုး မိတ်သဟာယဖွဲ့ပြီးတဲ့အခါမှာ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေက ကျွန်မရဲ့ တကယ့် ဝိညာဉ်ရင့်ကျက်မှုကို မြင်နိုင်ပြီး ကျွန်မကို အထင်ကြီးလေးစားခြင်း မရှိတော့ဘူး။

ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအားလုံးကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ဘုရားသခင်က ကျွန်မရဲ့တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကိစ္စကို လုပ်ဖို့အတွက် အန္တိခရစ်ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ ရန်သူဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကျေးဇူးတွေ ကျွန်မမှာ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဘုရားသခင်က အဲဒီနာမကျန်းဖြစ်မှုနဲ့ ကျွန်မကို ဆုံးမပဲ့ပြင်ခြင်း မရှိခဲ့ရင်၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ရဲ့ တရားစီရင်ခြင်းမရှိရင် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လုံးဝ သိဦးမှာမဟုတ်ဘူး။ တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းသည် လူသားအပေါ် ဘုရားသခင်၏ အမှန်ကန်ဆုံး၊ အစစ်မှန်ဆုံး ချစ်ခြင်းဖြစ်သည် ဆိုတဲ့ ဓမ္မတေးသီချင်းကို ကျွန်မ အမြဲတမ်းဆိုလေ့ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီသီချင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး တကယ့်အတွေ့အကြုံ ဒါမှမဟုတ် နားလည်မှု လုံးဝ မရှိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ဘုရားသခင်ရဲ့ တရားစီရင်ခြင်း ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းနဲ့ ဆုံးမပဲ့ပြင်ခြင်းဟာ သူ့ရဲ့ အကြီးမြတ်ဆုံး ချစ်ခြင်းနဲ့ ကယ်တင်ခြင်းဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အမှန်တကယ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ချစ်ခြင်းကို ကျွန်မ တွေးတောရင်းနဲ့ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားပြီး သမ္မာတရားကို ကျွန်မ မလိုက်စားခဲ့တာကို နောင်တရမိတယ်။ ရိုးသားတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ အားထုတ်ရမယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောခဲ့ပါတယ်။ အစည်းအဝေးတွေမှာ ဘုရားသခင်အတွက် သက်သေခံမယ့် နည်းလမ်းနဲ့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေအပေါ် ဘယ်လို မိတ်သဟာယဖွဲ့ရမယ်ဆိုတဲ့အပေါ်မှာ ကျွန်မ အာရုံစိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တွဲဖက်အမှုဆောင်တွေနဲ့ဆိုရင် သမ္မာတရားနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ သူတို့ရဲ့ ထင်မြင်ချက်တွေကို လေးစားပြီး အတည်ပြုဖို့အတွက် ကျွန်မ ပိုပြီး ကြိုးစားတယ်။ အရင်က လုပ်ခဲ့သလို သူတို့ကို ပိတ်ဆို့ပြီး ကြွားဝါတာတွေ မလုပ်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ဖော်တွေနဲ့ ကျွန်မက တန်းတူညီမျှမှုရှိတယ်။ ဘယ်သူကမှ ဦးဆောင်တာမရှိတော့ဘူး။ ပြဿနာတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ လူတိုင်းက စည်းမျဉ်းတွေကို ရှာဖွေကြပြီး လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ကြတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ စိတ်သဘောထားကို နားလည်စေပြီး သူ့ကို ကြောက်ရွံလာစေတဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ တရားစီရင်မှုနဲ့ ပြစ်တင်ဆုံးမမှုကို ကျွန်မ အရမ်းကျေးဇူးတင်မိတယ်။ ဘုရားသခင်ကို အစေခံနေရင်းနဲ့ ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်အဖြစ် ကျွန်မရဲ့ နေရာကို ယူဖို့၊ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ကို ကောင်းကောင်းထမ်းဆောင်ဖို့ အားထုတ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မကို ကယ်တင်တဲ့အတွက် အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

အရှေ့သို့- ၇၀။ နောက်ထပ် မကြွားဝါတော့ပါ

နောက်တစ်ခုသို့- ၇၂။ ကြောင်သူတော်တစ်ယောက်၏ နောင်တ

ယနေ့မှာ ကပ်ဘေးများကျရောက်နေပြီ။မည်သို့လုပ်ဆောင်မှ သခင်တဖန်ပြန်ကြွလာခြင်းကို ကြိုဆိုရန် လက်မလွှတ်နိုင်မည်နည်း။ကျွန်ုပ်တို့ကိုဆက်သွယ်ပါ။သင့်အားအဖြေပြောပြပေးမည်။

သက်ဆိုင်သည့် အကြောင်းအရာ

၇၅။ ကျွန်မ ကြုံခဲ့ရသော စမ်းသပ်မှု

တရုတ်နိုင်ငံ ကျိလင် စီရင်စု၊ ကျုံးရှင်းအနန္တတန်ခိုးရှိသော ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ- “ငါ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ကမ်းခြေများရှိ သဲလုံးများထက်...

၁၁။ အသက်တာတွင် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို သိခြင်း

အမေရိကန်နိုင်ငံ၊ ရှင့်ရှင်းအနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ- “ဘုရားသခင်၏ သြဇာအာဏာ၊ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုး၊ ဘုရားသခင်၏ ပင်ကိုလက္ခဏာနှင့်...

၆၇။ လူသား၏ ပုံစံအတိုင်း အနည်းငယ် အသက်ရှင်နေထိုင်ခြင်းသည် ဧကန်အမှန် အလွန်ကောင်း၏

ကနေဒါနိုင်ငံ၊ ထားရှီအနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ- “သူ၏ အနှစ်ခြောက်ထောင် စီမံခန့်ခွဲမှု အစီအစဉ် အဆုံးမသတ်မီ- လူ အတန်းအစား အသီးသီး၏...

၃၆။ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် အောင်မြင်ကျော်ကြားမှုတို့မှလွတ်မြောက်ခြင်း

တရုတ်နိုင်ငံ ရှန်းတုန်း စီရင်စု၊ ရှောင်မင်ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၌ ပြောထားသည်- “လူတို့သည် ကျော်ကြားမှုနှင့် အမြတ်အစွန်းအတွက်သာ...

နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်မှ စတင်သည် နောက်ဆုံးသောကာလခရစ်တော်၊ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ထံမှ စံနမူနာ နှုတ်ကပတ်တော်များ ဘုရားသခင်၏ နေ့စဉ် နှုတ်ကပတ်တော်များ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် လက်ရွေးစင်များ သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်း၏ အခြေခံမူ ၁၇၀ သိုးသငယ်နောက်လိုက်ပြီး သီချင်းအသစ်များကိုသီဆိုပါ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော် နိုင်ငံတော် ဧဝံဂေလိတရားတော် ဖြန့်ဝေခြင်းအတွက် လမ်းညွှန်ချက်များ ဘုရားသခင်၏သိုးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို ကြားကြ၏ ယုံကြည်သူအသစ်အတွက် အခြေခံလိုအပ်ချက်များ ဘုရားသခင်၏ အသံကို နားထောင်လော့ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်လာခြင်းကို ရှုမြင်ကြလော့ နိုင်ငံတော်၏ ဧဝံဂေလိတရားအကြောင်း စံနမူနာ အမေးအဖြေများ လက်ရွေးစင်များ ခရစ်တော်၏ တရားစီရင်ခြင်း ပလ္လင်တော်ရှေ့ အတွေ့အကြုံများအကြောင်း သက်သေခံချက်များ အောင်မြင်သောသူများ၏ သက်သေခံချက်များ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ထံ ကျွန်ုပ်ပြန်လှည့်ခဲ့ပုံ

ဆက်တင်

  • စာတို
  • နောက်ခံအပြင်အဆင်များ

တပြေးညီ အရောင်များ

နောက်ခံအပြင်အဆင်များ

စာလုံးပုံစံ

စာလုံးအရွယ်အစား

စာကြောင်း အကွာအဝေး

စာကြောင်း အကွာအဝေး

စာမျက်နှာအနံ

မာတိကာ

ရှာဖွေမည်

  • ဤစာကို ရှာမည်
  • ဤစာအုပ်ကို ရှာမည်