၄၁။ မနာလိုစိတ်ကို သဘောထားကြီးမှုဖြင့် အစားထိုးခြင်း

တရုတ်နိုင်ငံ ဟူပေ စီရင်စု၊ ဖုဒမ်း

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလေးနှစ်လောက်က၊ ကျွန်မကို ခေါင်းဆောင်မှုတာဝန်တွေမှာ ကူညီဖို့ဆိုပြီး၊ ရှောက်ကျီဆိုတဲ့ ညီမက ကျွန်မတို့အသင်းတော်ဆီ ပြောင်းလာတယ်။ တဖြည်းဖြည်း အချိန်ကြာလာတော့၊ သူက ငယ်တယ်ဆိုပေမဲ့၊ အရည်အချင်းကောင်းတယ်၊ တကယ် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ တွေ့လာတယ်။ ပြဿနာတွေ ပေါ်ပြီဆိုရင် သူက သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်တယ်။ သမ္မာတရားရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို ရှာဖွေဖို့ အာရုံစိုက်တယ်။ အရည်အချင်းပိုင်းရော အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းမှာရော ကျွန်မ သူ့ကို မမီခဲ့ဘူး။ သူ့ကို တကယ် လေးစားမိတယ်။ ပင်ကိုစွမ်းရည်ရှိတယ်လို့ ထင်မိတယ်။ တစ်ခါကျတော့ အကျိုးတော်ဆောင်တွေ စည်းဝေးပွဲတစ်ခုမှာ၊ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က ကျွန်မကို မေးရော၊ အသင်းတော်မှာ သမ္မာတရားကို အားထုတ်တဲ့၊ အရည်အချင်းမြင့်တဲ့လူတွေ ရှိလားပေါ့။ ကျွန်မလည်း ညီမရှောက်ကျီရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ချက်ချင်းပဲ ပြောပြလိုက်တယ်။ နောက် သိပ်မကြာဘူး၊ ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို အကျိုးတော်ဆောင်များ စည်းဝေးပွဲကို ဖိတ်တယ်။ နောက်ထပ် စည်းဝေးပွဲတွေကိုလည်း လာတက်ခိုင်းတယ်။ ကျွန်မလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စိတ်ထဲမှာ ခံရခက်သလို ဖြစ်လာတယ်။ “စည်းဝေးပွဲတွေကို ငါပဲ အမြဲတမ်း တက်ခဲ့ရတာ။ ခေါင်းဆောင်က အသင်းတော်အလုပ်ကို ငါနဲ့ပဲ ဆွေးနွေးတာ။ အခု သူက ရှောက်ကျီကို သွားခိုင်းနေပြီ။ ရှောက်ကျီကိုပဲ ပုံအောပြီး လေ့ကျင့်ပေးချင်တဲ့သဘောပဲ။ အဲဒီလိုမှန်းသိရင်၊ ရှောက်ကျီ တော်တဲ့အချက်တွေကို ငါ မပြောပါဘူး” ဆိုပြီး တွေးလာတယ်။ သူ့ကြောင့် ကျွန်မက မေ့လျော့ခံဖြစ်သွားပြီ၊ နောက်မှာကျန်ခဲ့ပြီဆိုတာမျိုး ခံစားရတယ်။ ပိုပိုပြီးတော့ ဝမ်းနည်းလာတယ်။ တကယ်လို့ ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို တခြားနေရာ ပြောင်းလိုက်ရင်၊ သိပ်ကောင်းမှာပဲဆိုတဲ့ အတွေးက တိတ်တိတ်လေး ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် တွဲပြီးမရှိဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်မက သူ့ထက် ညံ့တယ်လို့ ထင်ရတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒါဆို ခေါင်းဆောင်ကလည်း အလုပ်ကိစ္စတွေကို ကျွန်မနဲ့ပဲ ဆွေးနွေးချင်ဆွေးနွေးတော့မှာ။ ဒါပေမဲ့ ရှောက်ကျီက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ကြီး ပြောင်းရွှေ့ခံရမှာ မဟုတ်မှန်း ကျွန်မ သိတယ်။ ရင်ထဲမှာ အလေးအပင်ကြီးတစ်ခု ဖိစီးနေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ အဲဒီလိုခံစားရတဲ့အပြင် ကျွန်မက အရှုံးလည်း မပေးချင်ဘူးလေ။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကိုယ့်ဘာသာ တိတ်တိတ်လေး လေ့လာတယ်။ ဖတ်တယ်၊ အလွတ်ရအောင်လုပ်တယ်၊ ပိုပြီး ဆင်ခြင်ကြည့်တယ်။ ဒါမှ သမ္မာတရားကို မိတ်သဟာယပြုပြီဆိုရင် သူ့ထက် သာနိုင်မယ်။ ကိုယ်လည်း တော်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရည်ရွယ်ချက်တွေက မှားခဲ့တယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို ရာထူးဂုဏ်အတွက် ပြိုင်နေတာလေ။ ဒီတော့ ကိုယ့်အလုပ်မှာ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် မရှိခဲ့ဘူး။ ဘယ်ပြဿနာကိုမှ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ဘူး။

တစ်ခါကျတော့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်လောက်က အသင်းတော်သင်းထောက်တွေအဖြစ် အရွေးခံရတယ်။ သူတို့က တခြားသူတွေရဲ့ လက်တွေ့ပြဿနာတွေကို အသက်ဝင်ရောက်မှုနဲ့ ဖြေရှင်းပေးဖို့၊ သမ္မာတရားကို လုံလုံလောက်လောက် နားမလည်မှာကို စိုးရိမ်ကြတယ်။ အဲဒီနေရာကို သူတို့က မလိုချင်ကြဘူး။ ဒါကို ကြားတော့ ကျွန်မ စဉ်းစားတယ်၊ “ငါက သူတို့အခြေအနေကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ ဘုရားရဲ့ ဘယ်လို နှုတ်ကပတ်တော်တွေနဲ့ မိတ်သဟာယပြုလို့ရမလဲ။ အဲဒါမှ ညီမရှောက်ကျီက ငါ့ထက် မတော်ပါဘူးဆိုတာ အယောက်တိုင်း မြင်နိုင်ကြမယ်” ပေါ့။ အဲဒီညီအစ်မတွေ ပြောတဲ့စကားဆုံးဆုံးချင်း၊ ကျွန်မလည်း ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကျမ်းပိုဒ် တစ်ခုနှစ်ခုလောက်ကို အပြေးအလွှား ဖတ်ပြီး၊ မိတ်သဟာယပြုပေးလိုက်ရော။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ကိုယ်ရည်သွေးပြချင်တာ၊ အထင်ကြီးခံချင်တာလေ။ ပြဿနာရဲ့ရင်းမြစ်ကို ရှာတွေ့အောင် သမ္မာတရားကို ရှာဖွေချင်လို့၊ ဘုရားရှေ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငြိမ်သက်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့မိတ်သဟာယက မအောင်မြင်ဘူးပေါ့။ သူတို့တွေ ဘာမှမတုံ့ပြန်ဘဲ ထိုင်နေတာကို မြင်ရတာ တကယ် အနေရခက်တယ်။ ကျွန်မ ဘာပြောရမှန်း မသိဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ညီမရှောက်ကျီက ဝင်ပြီးတော့၊ ကိုယ့်တာဝန်ကို လုပ်ဆောင်ခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်အကြောင်း မိတ်သဟာယပြုပေးတယ်။ သူ့ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံနဲ့ နားလည်မှုကိုရော၊ ဘုရားရဲ့အလိုတော်အကြောင်းရော ဆွေးနွေးပေးတယ်။ အဲဒီညီအစ်မတွေလည်း မျက်ရည်ပါ ဝဲကုန်ကြတာ။ အဲဒီတာဝန်ကို လက်ခံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြရော။ သူတို့က ရှောက်ကျီကို လေးလေးစားစား ကြည့်နေကြတာ မြင်ရတော့၊ ကျွန်မလည်း မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီးကျန်ခဲ့တယ်။ သူ ရောက်မလာခင်တုန်းကဆိုရင် လူတိုင်းက ကျွန်မကို တကယ် လက်ခံကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အသင်းတော်ကို သူ ရောက်လာပြီးတော့၊ အရာရာတိုင်းမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ အသာစီးရသွားတယ်။ ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို တန်ဖိုးထားတယ်။ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကလည်း လေးစားကုန်ကြတယ်။ ကျွန်မက ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အချိန် ကြာပြီဆိုတာတောင် လိုက်မမီခဲ့ဘူး။ ကျန်တဲ့သူတွေ ကျွန်မကို ဘယ်လိုထင်မလဲဆိုတာ စိုးရိမ်တာပေါ့။ ကျွန်မမှာ သမ္မာတရားရဲ့စစ်မှန်မှု မရှိဘူး၊ သူများနဲ့ယှဉ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူမြင်ကောင်းအောင် လုပ်တာပါဆိုပြီး ပြောကြမှာလား။ အဲဒီကာလတစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျွန်မအတွေးတွေက ဒီကိစ္စနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေတာ။ ကျွန်မ ရသင့်တာတွေကို ညီမရှောက်ကျီက ဖြတ်ယူနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ သူ့ကိုလည်း မနာလိုဖြစ်လာတယ်။ တစ်ခါတလေ သူ့ကို အသင်းတော်ကနေ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိတဲ့နည်းလမ်းမျိုးနဲ့ ထွက်သွားအောင် လုပ်လို့ရရင်ကောင်းမယ်ဆိုပြီး ဆန္ဒဖြစ်မိတယ်။ ကျွန်မလည်း အမျိုးမျိုးစဉ်းစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုနည်းလမ်းမှ ရမလာဘူး။ ကိုယ်က ဘုရားဆီကနေ ပိုပြီး ဝေးကွာလာတယ်၊ ကိုယ့်ဝိညာဉ်က အမှောင်ထဲ ရောက်နေတယ်ဆိုတာလည်း ခံစားမိတယ်။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မ မိတ်သဟာယပြုတာတွေက ဘာအလင်းမှ မပါဘူး။ တခြားသူတွေရဲ့ ပြဿနာတွေကို မကူညီပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မက ကိုယ့်တာဝန်ကိုတော့ နေ့တိုင်း ဆက်လုပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ဆင်းရဲတယ်၊ ဝမ်းနည်းရတယ်။ ကျွန်မလည်း ကိုယ့်အခြေအနေကို ဘုရားရှေ့မှာ ဆုတောင်းရင်း တိုင်တည်မိတယ်။ ကိုယ်တော့်အလိုတော်ကို နားလည်အောင်၊ ကိုယ့်ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုကို သိအောင်၊ ကျွန်မကို လမ်းပြပေးဖို့ပေါ့။

နောက်တော့ ဘုရားရဲ့ ဒီနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မ ဖတ်မိတယ်၊ “အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များအနေဖြင့်၊ ပါရမီကို မည်သို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ပျိုးထောင်ရမည်ကို သင် သိသင့်ပြီး၊ ပါရမီရှိသော လူတို့ကို မနာလိုဝန်တိုခြင်း မဖြစ်သင့်ပေ။ ဤနည်းဖြင့်၊ သင်၏ တာဝန်ကို ကျေနပ်ဖွယ်ရာ ဆောင်ရွက်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ သင်၏ တာဝန်ဝတ္တရားကို ဖြည့်ဆည်းပြီးပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သင်သည် ဆက်ကပ်ဖို့ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ပြီးပြီလည်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ လူအချို့သည် သူတို့၏ ထင်ရှားကျော်ကြားမှုကို အခြားသောသူများက ခိုးယူသွားပြီး မိမိတို့ထက်သာလွန်မည်၊ ပြီးလျှင် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် မသိကျိုးကျွန်ပြုခံရစဉ်၊ ထိုသူတို့ကအသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ရရှိမည်ကို အမြဲစိုးရိမ်ကြ၏။ ဤအရာက သူတို့ကို အခြားသူများအား တိုက်ခိုက်ပြီး ဖယ်ကြဉ်စေသည်။ ဤသည်မှာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်ထက် တတ်စွမ်းနိုင်သူတို့ကို မနာလိုဝန်တိုခြင်း ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်လော။ ထိုသို့သော အပြုအမူက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး စက်ဆုပ်ဖွယ် ဖြစ်သည် မဟုတ်လော။ ဤသည်မှာ မည်သည့် စိတ်သဘောထားမျိုး ဖြစ်ပါသနည်း။ ယင်းမှာ မလိုတမာစိတ် ဖြစ်၏။ မိမိအတွက်ကိုသာ စဉ်းစားခြင်း၊ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင် စိတ်ဆန္ဒများကိုသာ ဖြည့်ဆည်းခြင်းနှင့် အခြားသူများ၏ တာဝန်ဝတ္တရားများအတွက် စာနာထောက်ထားမှု လုံးဝမပြဘဲ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် အကျိုးများအကြောင်းကိုသာ စဉ်းစားပြီး ဘုရားအိမ်တော်၏ အကျိုးများကို မစဉ်းစားခြင်း- ဤသို့သော လူတို့သည် ဆိုးသော စိတ်သဘောထားတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ပြီး သူတို့အတွက် ဘုရားသခင်တွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာမရှိပါ။” (ခရစ်တော်၏ပြောဆိုချက် မှတ်တမ်းများ) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေက တကယ်ကို နာကျင်အောင် ပြောတာပါ။ ကျွန်မရဲ့အခြေအနေကို အတိအကျ ဖော်ထုတ်ပြလိုက်တာ။ အဲဒီညီမရဲ့ ကောင်းတဲ့အရည်အချင်းနဲ့ လက်တွေ့ကျတဲ့ မိတ်သဟာယကို မြင်ကြတော့၊ ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို တန်ဖိုးထားတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း လေးစားကြတယ်။ ကျွန်မကျတော့ သူ့ကို မနာလိုဖြစ်ပြီး ကြဉ်တယ်။ သူ့ကို အသင်းတော်ကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားစေချင်တာ။ အသင်းတော်ရဲ့အလုပ်ကိုဖြစ်ဖြစ်၊ ဘုရားအိမ်တော်ရဲ့ အကျိုးကိုဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်လိုထိခိုက်လာမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဆီမှာ ဆိုးယုတ်တာတွေပဲပေါ်ခဲ့တာပါ။ အထူးသဖြင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခဲ့တယ်၊ ရွံစရာကောင်းခဲ့တယ်။ သာမန်လူ့သဘာဝဆိုတာ လုံးဝ မရှိခဲ့ဘူး။ ကိုယ့်တာဝန်ကို အဲဒီလိုလုပ်တယ်ဆိုတော့ ဘုရားက မနှစ်မြို့ဘဲနေပါ့မလား။ ကိုယ့်အလုပ်မှာ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ရဲ့ လမ်းပြမှုကို ဆုံးရှုံးတယ်။ ကျွန်မလည်း အမှောင်ထဲ ကျခဲ့တယ်။ အဲဒါက ဘုရားရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ စိတ်သဘောထားပဲ။ အဲဒါနဲ့ ဘုရားကို ကျွန်မ ဆုတောင်းတယ်။ ဂုဏ်ဒြပ်ဆိုတာကို ပစ်ပယ်တတ်အောင်၊ သာမန်လူ့သဘာဝနဲ့ အသက်ရှင်နေထိုင်မိအောင်၊ အဲဒီညီမနဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အလုပ်လုပ်လို့ရအောင် လမ်းပြပေးဖို့ တောင်းလျှောက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဘုရားရဲ့ ဒီနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်မိပြန်ရော၊ “ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို သင် အမှန်တကယ် အရေးထားနိုင်စွမ်းရှိပါက၊ အခြားလူတို့ကို မျှမျှတတ သင် ဆက်ဆံနိုင်လိမ့်မည်။ တစ်စုံတစ်ဦးကို သင်၏ ထောက်ခံချက်ပေးပြီး၊ ထိုလူသည် ပါရမီရှိသည့် တစ်ဦးတစ်ယောက်အဖြစ် ဖြစ်ထွန်းလာခဲ့ကာ၊ ထိုသို့အားဖြင့် ဘုရားအိမ်တော်ထဲသို့ ပါရမီရှိသည့် လူတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လျှင်၊ သင်သည် သင်၏ အလုပ်ကို ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်ပြီးခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်လော။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် သင်သည် သင်၏တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ရာတွင် သစ္စာရှိခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်လော။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် ကောင်းမြတ်သော လုပ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူသားများ ပိုင်ဆိုင်သင့်သည့် အသိစိတ်နှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားမျိုး ဖြစ်၏။” (ခရစ်တော်၏ပြောဆိုချက် မှတ်တမ်းများ) ကျွန်မလည်း ပိုပြီးတော့ နောင်တရသလို၊ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူနဲ့အတူ နိုးနိုးကြားကြားနဲ့ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ဖို့ သမ္မာတရားကို အားထုတ်တဲ့ လူတွေကို ဘုရားက ပိုပြီးလိုချင်တာပါ။ ကျွန်မက အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့၊ ဘုရား အလိုရှိတာတွေက ကိုယ့်စိတ်နှလုံးမှာ မရှိခဲ့ဘူး။ အသင်းတော်ထဲမှာ အဲဒီလို အားထုတ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မြင်ရတော့လည်း၊ ကျွန်မက ဝမ်းမသာတဲ့အပြင်၊ မနာလိုဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ရာထူးအဆင့်အတန်းအတွက် ပူပန်လာတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အခြေခံအကျဆုံးဆိုတဲ့ အသိစိတ်နဲ့ ဆင်ခြင်ဉာဏ်ဆိုတာ ကျွန်မမှာ မရှိခဲ့ဘူး။ ငါက ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ လုံးဝ မထိုက်တန်ဘူးဆိုပြီး မြင်သွားတယ်။ ကိုယ် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခဲ့တာတွေကိုလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ ညီမရှောက်ကျီမှာ အရည်အချင်းကောင်း ရှိတာ၊ ပြဿနာတွေကို မိတ်သဟာယပြုပြီး ဖြေရှင်းပေးတာတွေက အသင်းတော်ရဲ့အလုပ်အတွက်ရော၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေရဲ့ အသက်တွေအတွက်ရော အကျိုးရှိတယ်လေ။ ကျွန်မက သူ့ကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့သင့်တာ၊ သူ့အားသာချက်တွေကို သင်ယူခဲ့သင့်တာပါ။ ကျွန်မတို့တာဝန်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ အတူတူလုပ်ကိုင်ကြတယ်ဆိုတာ ဘုရားရဲ့အလိုတော်ကို အလေးထားရာရောက်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းပဲ။ ကျွန်မက ဘုရားအလိုတော်ကို နားလည်သွားတယ်ဆိုပေမဲ့၊ သူများတွေက ညီမရှောက်ကျီကို သဘောကျနေကြတာ မြင်မိရင်၊ နည်းနည်းတော့ မနာလိုဖြစ်မိတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလည်း ဘုရားကို ဆုတောင်းပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပစ်ပယ်တယ်။ ကိုယ့်တာဝန်ကို ကောင်းအောင်လုပ်ဖို့ ဘုရားရှေ့မှောက် နေထိုင်တာကိုပဲ အာရုံစိုက်တယ်။ ဘယ်သူတော့ လေးစားခံရတယ်ဆိုတာမျိုးတွေ အများကြီး မတွေးတော့ဘူး။ မနာလိုစိတ်ဖြစ်တာလည်း တော်တော်ကို နည်းသွားတယ်။ ပြဿနာတစ်ခု ကြုံပြီဆိုရင် အဲဒီညီမနဲ့အတူ အကြောင်းအရာတွေကို ရှာဖွေ ဆွေးနွေးနိုင်လာတယ်။ သမ္မာတရားရဲ့စည်းမျဉ်းတွေကို အတူတူ ရှာဖွေရင်းနဲ့၊ ကိုယ့်အားနည်းချက်တွေကို ထေမိအောင် သူ့အားသာချက်တွေနဲ့ အသုံးချနိုင်လာတယ်။ ကျွန်မလည်း ပိုပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ ငြိမ်းအေးလာသလို ခံစားရတယ်။ အပြောင်းအလဲနည်းနည်းလောက် ကြုံပြီးသွားတော့၊ မနာလိုတတ်တဲ့ ကိုယ့်သဘာဝကို တိုးတက်သွားပြီလို့ပဲ ထင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် အခြေအနေတစ်ခုနဲ့လည်း ကြုံရော၊ ကျွန်မ အံ့သြသွားရတယ်။ ဆိုးယုတ်တဲ့ ကိုယ့်သဘာဝက ဘယ်လောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမြစ်တွယ်နေတယ်ဆိုတာကို ပြလိုက်တာ။ ဘုရားရဲ့တရားစီရင်မှုနဲ့ ပြစ်တင်ဆုံးမမှုကို ထပ်ပြီးကြုံရဖို့ လိုလာတယ်။ သန့်စင်သွားဖို့ပေါ့။

တစ်ခေါက်မှာ ရှောက်ကျီနဲ့ ကျွန်မက တွဲဖက်အကျိုးဆောင်များ စည်းဝေးပွဲတစ်ခုကို သွားကြတယ်။ အဲဒီမှာ ခေါင်းဆောင်က ကျွန်မကို ခပ်တိုတိုပဲ နှုတ်ဆက်ပြီးတော့၊ အသင်းတော်အလုပ်အကြောင်းကို ရှောက်ကျီနဲ့ပဲ စပြီးဆွေးနွေးတယ်။ ကျွန်မက လူပိုကြီးတစ်ယောက်လို ဘေးမှာ ထိုင်နေရတာ။ ကျွန်မလည်း ရုတ်တရက် စိတ်ချဉ်ပေါက်လာတယ်။ ရှောက်ကျီကိုလည်း မကျေနပ်တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်မိတယ်။ စိတ်ထဲမှာ သံသယပဲဖြစ်လာတော့၊ တွေးလာပြန်ရော၊ “ခေါင်းဆောင်ကတော့ နင့်ကို ငါ့ထက်ပိုပြီး တန်ဖိုးထားတယ်။ နင်က အသင်းတော်မှာရော ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာရော အသည်းကြော်လေးပဲ။ ငါနဲ့နှိုင်းလိုက်ရင် အများအမြင်မှာ နင်ကပဲ သာသွားတာ” ပေါ့။ နောက်တော့ ခေါင်းဆောင်က ရှောက်ကျီကို တခြားနယ်မြေတစ်ခုမှာ တရားဟောပွဲတွေ သွားတက်ဖို့၊ သင်တန်းတချို့ တက်ဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်တာကို ကျွန်မ ကြားတယ်။ ဒါကို ကြားတော့ ကျွန်မ တကယ်ကို မကျေနပ်ဘူး။ “သူက ဘာဖြစ်လို့ ရှောက်ကျီကိုပဲ သွားခိုင်းတာလဲ၊ ငါက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်ညံ့လား။ ငါက သင်တန်းလေးတစ်ခုနဲ့တောင် မတန်ဘူးလား” ဆိုပြီး စဉ်းစားတာပေါ့။ ရှက်လည်း ရှက်မိတယ်။ ကိုယ့်မျက်နှာကို ရေနဲ့ပက်ခံလိုက်ရသလိုမျိုးပဲ။ ငါလည်း ကိုယ့်တာဝန်ကို သူ ကြိုးစားသလောက် ကြိုးစားခဲ့တာပဲဆိုပြီး တွေးရင်းနဲ့၊ အဲဒီကိစ္စကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်သလို ခံစားရတယ်။ သူက တရားဟောပွဲတွေ သွားနားထောင်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မက ကျန်နေခဲ့ရတာလေ။ ကိုယ့်ကို လျစ်လျူရှုတယ်။ ကိုယ်က ဘာပဲလုပ်လုပ် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မီမှာမဟုတ်ဘူးဆိုပြီး ခံစားရတာ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲဒီလို လိုက်ယှဉ်မိလေလေ၊ ခံစားရတာ ပိုဆိုးလာလေပဲ။ မနာလိုဖြစ်မှု၊ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုဆိုတဲ့ အခြေအနေထဲမှာ ပြန်ပြီး နေထိုင်လာတယ်။ ခေါင်းဆောင်က ကျွန်မတို့ကို ခွဲပြီးအလုပ်လုပ်ခိုင်းပါစေလို့ပဲ အသည်းအသန် ဆန္ဒဖြစ်မိတာ။ ဒါမှ ကိုယ်လည်း ထင်ပေါ်ခွင့် ရနိုင်မယ်လေ။

အဲဒီနောက်ပိုင်း သိပ်မကြာဘူး၊ ရှောက်ကျီရဲ့အမျိုးသားက ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မကျန်းမမာဖြစ်လာရော။ ဒါက သူ့အတွက် တော်တော် အခက်အခဲဖြစ်တယ်။ ကျွန်မလည်း နှစ်သိမ့်ပေးပါတယ်။ ဒီစမ်းသပ်မှုကနေ ဘုရားရဲ့အလိုတော်ကို ရှာဖွေဖို့ ဆုတောင်းဖို့ အားပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မစဉ်းစားဘဲလည်း မနေနိုင်ဘူး၊ “သူက တကယ်ကို ထိပ်ဆုံးရောက်နေတဲ့အချိန်ပဲ။ အခု သူ စစ်ဆေးခံနေရပြီ၊ အခြေအနေ ဆိုးနေပြီ။ ဒီတော့ ငါ့ကိုယ်ငါ ထုတ်ပြဖို့အခွင့်အရေး ဖြစ်လာတော့မယ်။ သူ့အခြေအနေ ပြန်ကောင်းသွားတယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီအခွင့်အရေးကို ငါ ဘယ်တော့မှ ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီစစ်ဆေးမှုက သူ့အတွက် နည်းနည်းကြာနေပလေ့စေ။ ဒါမှ သူက မိတ်သဟာယပေးတာ ကောင်းတယ်ဆိုတာ၊ သူ အဆင်ပြေနေတဲ့အချိန်မျိုးမှ ရတာ။ တကယ်တော့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေရဲ့ စစ်မှန်မှုနဲ့ အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုပြီး အားလုံးက မြင်သွားကြမှာ။ အဲဒါဆို သူ့ကို သိပ်ပြီး လေးစားကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခေါင်းဆောင်ကလည်း သူ့မှာ သမ္မာတရားရဲ့ စစ်မှန်မှု မရှိတာကို မြင်မယ်။ သူ့ကို လေ့ကျင့်ပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို ကျန်တဲ့လူတွေက ငါ့ကိုပဲ အလိုလို အထင်ကြီးလာလိမ့်မယ်” ပေါ့။ ကျွန်မက ကိုယ့်စိတ်အခြေအနေကို အများကြီး မစဉ်းစားကြည့်တာပါ။ အဲဒီအတွေးတွေကို ဒီအတိုင်းပဲ လက်ခံလိုက်တယ်။ တစ်ရက်ကျတော့ ညီအစ်မတစ်ယောက်နှစ်ယောက်က ရှောက်ကျီအတွက် စိုးရိမ်ပြီး မေးကြတယ်။ ကျွန်မလည်း ပြောလိုက်တယ်။ သူ အခြေအနေဆိုးနေတယ်၊ ပုံမှန်ဆို မိတ်သဟာယပေးတာ သိပ်ကောင်းပေမဲ့၊ စမ်းသပ်မှု ခံနေရလို့ အပျက်သဘောဆောင်လာပြီ။ သူ့မှာ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်ရင့်ကျက်မှု မရှိတော့ဘူးပေါ့။ အဲဒီလို ပြောပြီးပြီးချင်း ဘဝင်မကျသလိုတော့ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို ဝေဖန်ဖို့ သိက္ခာချဖို့၊ ချဲ့ကားပြောနေတာလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီညီအစ်မတွေက ကျွန်မ ပြောတာကို ယုံသွားကြတာ မြင်ရတော့၊ တိတ်တိတ်လေး ကျေနပ်မိတယ်။ သူတို့တွေ ရှောက်ကျီကို သိပ်ပြီး လေးစားတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုပြီး တွေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မ သူ့ကို ပြန်တွေ့တော့၊ သူက လုံးဝ ဒုက္ခတွေရောက်ပြီး၊ ဆုတောင်းတဲ့အချိန်တိုင်း ငိုနေရတယ်ဆိုတာတောင်၊ သူ့တာဝန်ကို လုံးဝ မထိခိုက်စေရဘူး။ ကျွန်မလည်း နည်းနည်းတော့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားမိသွားတယ်။ အဲဒီလိုစမ်းသပ်မှုနဲ့ ကြုံပြီဆိုရင်၊ စိတ်မထိခိုက်ဖို့ မယိမ်းယိုင်သွားဖို့ဆိုတာ တော်တော်မလွယ်ဘူးလေ။ ကျွန်မမှာ တကယ်ကို လူ့သဘာဝရှိခဲ့တယ်ဆိုရင်၊ သူ့အတွက် ဆုတောင်းပေးမိမှာပဲ။ သူ့ကို ကူညီထောက်ပံ့ပေးနိုင်တာမှန်သမျှ လုပ်ခဲ့မိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ဘာတွေလုပ်ပေးခဲ့လို့လဲ။ အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ တုန်လှုပ်သွားတယ်။ ဘုရားရှေ့မှောက် သွားပြီး ဆုတောင်းတော့တာပေါ့၊ “ဘုရားသခင်၊ ကျွန်မက မနာလိုစိတ်ကြီးလွန်းပါတယ်။ ညီမရှောက်ကျီထက် သာအောင်ဆိုပြီး၊ ကျွန်မက သူ့ကို ဝေဖန်နှိမ့်ချခဲ့မိတယ်။ သူ ဒုက္ခရောက်တာကိုတောင် ကျေနပ်ခဲ့မိတယ်။ သူ အပျက်သဘောဆောင်လာဖို့၊ လဲပြိုဖို့ကိုပဲ အမြင်ချင်ဆုံးဖြစ်မိတယ်။ ကျွန်မက လုံးဝကို လူ့သဘာဝ ကင်းမဲ့နေတာပါ။ ဘုရားသခင်၊ ကျွန်မရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုကို သိအောင်၊ ဆိုးယုတ်တဲ့ ကိုယ့်စိတ်သဘောထားကနေ လွတ်မြောက်အောင်၊ အသိဉာဏ်ပေး လမ်းပြတော်မူပါ” ပေါ့။

ဆုတောင်းပြီးသွားတော့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေထဲမှာ ဒါကို ဖတ်မိတယ်၊ “မိမိတို့ထက် ပိုတော်သည့် တစ်စုံတစ်ဦးကို သူတို့တွေ့လျှင်၊ ၎င်းတို့ကို သူတို့ ဖိနှိပ်ကြသည်၊ ၎င်းတို့အကြောင်း ကောလဟလတစ်ခုကို စတင်ကြသည်၊ သို့မဟုတ် အခြားလူတို့က ထိုသူတို့အပေါ် အထင်မကြီးကြစေဖို့နှင့် မည်သူမျှ အခြားတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှထက် မတော်ဖို့ရန်အလို့ငှာ မသမာသော နည်းလမ်းအချို့ကို အသုံးပြုကြသည်၊ သို့ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ မာနထောင်လွှားခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ်မှန်သည်ဟု ထင်မှတ်ခြင်းအပြင်၊ ကောက်ကျစ်ခြင်း၊ လှည့်ဖြားတတ်ခြင်းနှင့် အန္တရာယ်များခြင်းတို့နှင့်ဆိုင်သည့် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသော စိတ်သဘောထား ဖြစ်ပြီး၊ ဤလူများသည် မိမိတို့၏ ရည်မှန်းချက်များ မရမချင်း မရပ်တန့်ကြပေ။ ဤသို့ သူတို့ အသက်ရှင်ကြသော်လည်း သူတို့သည် ကြီးမြတ်ပြီး ကောင်းမြတ်သည့်လူများဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ကြသေး၏။ သို့သော် သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သည့် နှလုံးသားများ ရှိကြပါသလော။ ပထမဦးစွာ၊ ဤကိစ္စရပ်များ၏ သဘောသဘာဝများနှင့်ဆိုင်သည့် ရှုထောင့်အမြင်မှနေ၍ ပြောရ လျှင်၊ ဤနည်းဖြင့် ပြုမူသည့် လူများသည် မိမိတို့ နှစ်သက်သည်အတိုင်း လုပ်ဆောင်နေကြခြင်းသက်သက် မဟုတ်လော။ ဘုရားသခင့် မိသားစု၏ အကျိုးများကို ၎င်းတို့ စဉ်းစားကြပါသလော။ ဘုရားသခင်၏ မိသားစု၏အမှုတော်က ဆုံးရှုံးမှု ခံစားရပါစေ၊ မိမိတို့၏ ခံစားချက်များကိုသာ ၎င်းတို့ စဉ်းစားကြပြီး မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်များကိုသာ ရရှိလိုကြသည်။ ဤသို့သော လူများသည် မာနထောင်လွှားပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ်မှန်သည်ဟု ထင်မှတ်ကြရုံသာမက၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ကြပြီး စက်ဆုပ်စရာလည်း ဖြစ်ကြ၏၊ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ၎င်းတို့ လုံးဝအရေးမထားကြသလို၊ ဤကဲ့သို့သော လူတို့သည် ဧကန်မုချ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သော စိတ်နှလုံးများ မပိုင်ဆိုင်ကြပေ။ ဤသည်မှာ အပြစ်ကိုသိခြင်း မရှိဘဲ၊ စိုးရိမ်ပူပင်ခြင်းတစ်ခုတစ်လေ မရှိဘဲ၊ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှု သို့မဟုတ် ပူပန်မှု မရှိသလို အကျိုးဆက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းမရှိဘဲ သူတို့လုပ်ချင်သည့်အရာတိုင်းကို လုပ်ဆောင်ပြီး လက်လွတ်စပယ် ပြုမူကြသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ကို သူတို့ မကြောက်ပါ၊ မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် အရေးပါဆုံးအဖြစ် ယုံကြည်ကြပြီး၊ မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ်၏ လက္ခဏာသွင်ပြင်တိုင်းကို ဘုရားသခင်ထက် ပိုမြင့်ပြီး သမ္မာတရားထက် ပိုမြင့်သည်ဟု သူတို့မှတ်ယူကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများထဲတွင်၊ ဘုရားသခင်သည် ဖော်ပြဖို့ မထိုက်တန်ဆုံးဖြစ်ပြီး အရေးမပါဆုံးဖြစ်ကာ၊ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများထဲတွင် ဘုရားသခင်သည် လုံးဝ အဆင့်အတန်း တစ်ခုတစ်လေမျှ မရှိပါ။...ဤသို့သောလူမျိုးကို ဆိုးဝါးသည်ဟု သင်တို့ ဆိုမည်လော၊ မဆိုမည်လော။ ဘုရားသခင်ကို မကြောက်ရွံ့သောသူသည် မည်သည့် လူစားမျိုး ဖြစ်သနည်း။ ၎င်းတို့သည် မာနထောင်လွှားကြသည် မဟုတ်လော။ ၎င်းတို့သည် စာတန် ဖြစ်ကြသည်မဟုတ်လော။ မည်ကဲ့သို့သော အရာများက ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသလော။ တိရစ္ဆာန်များကို ဘေးဖယ်ထားပါက၊ ဘုရားသခင်ကို ချစ်ကြောက်ရိုသေခြင်း မရှိသောသူများ အားလုံးတွင် နတ်ဆိုးများ၊ စာတန်၊ ကောင်းကင်တမန်မင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကို ဖက်ပြိုင်သောသူများ ပါဝင်သည်။” (ခရစ်တော်၏ပြောဆိုချက် မှတ်တမ်းများ) ဒါကို ဖတ်လိုက်ရတာ တကယ်ကို ရင်ထဲအထိ လာရိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မက တကယ်ကို အဲဒီလိုလူမျိုးပဲ။ ညီမရှောက်ကျီကို အရည်အချင်းကောင်း ရှိမှန်း၊ သမ္မာတရား အားထုတ်မှန်း၊ လေ့ကျင့်ပေးသင့်မှန်း ကျွန်မ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို တန်ဖိုးထားပြီး၊ စည်းဝေးပွဲတွေအတွက် လွှတ်ချင်တယ်ဆိုတာကို မြင်ရတဲ့အချိန်မှာ၊ ကျွန်မက ဟန်ချက်ပျက်သွားတယ်။ မတရားသဖြင့် ခံရတယ်လို့ထင်ပြီး၊ အဲဒါကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီညီမကို မနာလိုဖြစ်ပြီး၊ မကျေမချမ်းဖြစ်လာတယ်။ ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို နေရာပြောင်းပေးပါစေလို့ပဲ အသည်းအသန် ဆန္ဒဖြစ်ခဲ့မိတာ။ သူ စမ်းသပ်မှုနဲ့ကြုံပြီး အားနည်း စိတ်ဆင်းရဲနေတဲ့အချိန်မှာ၊ ကျွန်မက ကူညီသလို ဟန်ဆောင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဒုက္ခရောက်တာကို ကျေနပ်မိတာပါ။ လူတွေကြားမှာ ကျွန်မပဲ ထင်ရှားအောင်ဆိုပြီး သူ့ကို အပျက်သဘောဆောင်လာစေချင်တာ။ ကိုယ့်ကို လူတွေ ပိုပြီးသဘောကျအောင်ဆိုပြီး၊ သူ့ကို ကျန်တဲ့လူတွေရှေ့မှာ ဝေဖန်နှိမ့်ချတာမျိုးတောင် လုပ်မိတယ်။ ကျွန်မပဲ ထင်ပေါ်နိုင်အောင်ပေါ့။ ကျွန်မက ဘုရားကို နှစ်တွေအများကြီး ယုံကြည်လာတယ်ဆိုပေမဲ့၊ ဘုရားကို ကြောက်ရွံ့မှု မရှိခဲ့တာပဲ။ ကိုယ့်အဆင့်အတန်းကို ကာကွယ်ဖို့လောက်နဲ့၊ မနာလိုဖြစ်တယ်။ လွန်လွန်ကဲကဲကိစ္စတွေ လုပ်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မက တော်တော် ရွံဖို့ကောင်းခဲ့တာပါ၊ မလိုတမာစိတ်ကြီးခဲ့တာ။ သဘောထားသေးသိမ်တယ်၊ မောက်မာတယ်၊ သိမ်ဖျင်းတယ်၊ ရွံစရာကောင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မက စာတန်နဲ့ ဘာများ ကွာခြားတော့လို့လဲ။ အစစအရာရာ အဆင်ပြေနေတာကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်တာ၊ လူတွေကို အပျက်သဘောဖြစ်စေချင်တာ၊ လူတွေကို ဘုရားနဲ့ ဝေးကွာပြီး ဘုရားကို သစ္စာဖောက်စေချင်တာတွေက စာတန်ဆီမှာပဲရှိတာ။ ကျွန်မက စာတန်ရဲ့လက်ပါးစေလို ပြုမူခဲ့တယ်၊ အသင်းတော်ရဲ့အလုပ်ကို နှောင့်ယှက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေတယ်။ ကျွန်မက ဘုရားအိမ်တော်ကို ထိခိုက်စေခဲ့တာ၊ မကောင်းမှု လုပ်ခဲ့တာ။ ဘုရားကို ဆန့်ကျင်ပြီး စာတန်နဲ့အတူ ရပ်တည်ခဲ့တာပါ။ ကိုယ့်အတွက်ပဲ အများကြီး စဉ်းစားခဲ့တာ။ ကျွန်မမှာ သမ္မာတရားရဲ့စစ်မှန်မှု မရှိခဲ့ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတယ်။ ကိုယ့်အရည်အချင်းကလည်း ညီမရှောက်ကျီကို မမီခဲ့ဘူး။ အမြဲတမ်း သူ့ထက်ပဲ သာချင်ခဲ့တာ။ ဂုဏ်အတွက်ပဲ လိုက်ပြိုင်ခဲ့မိတာ။ ကျွန်မက မာနထောင်လွှားလွန်းခဲ့တာပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသိခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တကယ် မုန်းမိတယ်။ မကောင်းတဲ့ ကိုယ့်စိတ်သဘောထားကို အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားပစ်ချင်တာ။

နောက်တော့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေထဲမှာ ဒါကို ဖတ်မိတယ်၊ “လူသား စာတန်၏ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံရခြင်းသည် လူသား ဘုရားသခင်ကို အတိုက်အခံပြုခြင်းနှင့် ပုန်ကန်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ လူသားသည် စာတန်၏ ဖျက်ဆီးမှုကို ခံထားရပြီးဖြစ်သောကြောင့်၊ လူ့အသိစိတ် တိုး၍ ထုံသွားကာ၊ သူသည် အကျင့်ပျက်ပြီး သူ၏အတွေးအခေါ်များ ဆုတ်ယုတ်၍ သူ့၌ နောက်ပြန်ဆွဲသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သဘောထားအမြင်လည်း ရှိသည်။ စာတန်၏ ဖျက်ဆီးခြင်းမခံရမီ၊ လူသားသည် သဘာဝအားဖြင့် ဘုရားသခင်နောက်လိုက်ကာ သူ၏နှုတ်ကပတ်တော်များကို ကြားပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို နာခံခဲ့သည်။ သူ့၌ ပင်ကိုအားဖြင့် အကောင်းပကတိ အသိစိတ်နှင့် အသိတရားရှိခဲ့ပြီး ပုံမှန်လူ့သဘာဝ ရှိခဲ့သည်။ စာတန်၏ ဖျက်ဆီးမှုကိုခံရပြီးနောက် သူ၏နဂိုအသိစိတ်၊ နဂိုအသိတရားနှင့် လူ့သဘာဝတို့သည် ထုံထိုင်းသွားကာ စာတန်၏ ထိခိုက်စေခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ထိုကြောင့် သူသည် ဘုရားသခင်ကို နာခံခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ်ချစ်ခြင်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ လူ့အသိစိတ် မူမမှန်ဖြစ်သွားကာ၊ သူ၏စိတ်သဘောထားသည် တိရစ္ဆာန်၏ စိတ်သဘောထား နည်းတူဖြစ်သွားသည်၊ ပြီးလျှင် ဘုရားသခင်ကို သူ၏ပုန်ကန်ခြင်းသည် သာ၍ပင် အကြိမ်ရေစိပ်လာကာ သာ၍ပြင်းထန်လာသည်။ သို့ပါလျက် လူသားသည် ဤအရာကို သိခြင်း သို့မဟုတ် အသိအမှတ်ပြုခြင်းမရှိဘဲ၊ ကျိုးကြောင်းမမြင် ဆန့်ကျင်ပုန်ကန်ခြင်းသာ ပြုလေသည်။ လူသား၏ စိတ်သဘောထားကို ထုတ်ဖော်ပြခြင်းသည် သူ၏အသိစိတ်၊ ထိုးထွင်းအမြင်နှင့် အသိတရားတို့ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်၊ ထို့ပြင် သူ၏အသိစိတ်နှင့် ထိုးထွင်းအမြင်တို့သည် စိတ်မချရသည့်အပြင်၊ သူ၏အသိတရားသည် အလွန်အမင်း ထိုင်းမှိုင်းသွားခြင်းကြောင့်၊ သူ့စိတ်သဘောထားသည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်ပုန်ကန်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူသား၏ အသိစိတ်နှင့် ထိုးထွင်းသိမြင်စွမ်း မပြောင်းလဲနိုင်ပါက၊ သူ့စိတ်သဘောထား ပြောင်းလဲမှုများမှာ မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ပင် ဘုရားသခင်၏ စိတ်တော်နှင့်တွေ့ခြင်းနောက် လိုက်ခြင်းသည်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ လူ့အသိစိတ်သည် စိတ်မချရပါက၊ သူသည် ဘုရားသခင်ကို အစေခံနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်က အသုံးပြုရန်လည်း မသင့်တော်ပေ။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏) ဒါကို ဖတ်မိတော့မှ ကျွန်မ နားလည်သွားတယ်။ ကျွန်မက စာတန်ရဲ့ဖျက်ဆီးမှုကို ခံထားရလို့၊ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုထဲမှာ နေထိုင်ရင်းနဲ့၊ ဘုရားကို အမြဲတမ်း ခုခံပုန်ကန်နေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မဆီမှာ မကောင်းတဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ၊ တွေးခေါ်ပုံတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပါ။ ဥပမာ၊ “ကိုယ့်အတွက်ပဲ ကိုယ်ကြည့်။ ဘယ်သူသေသေ ငတေမာပြီးရော”၊ “တစ်လောကလုံးမှာ ငါသာ အမြတ်ဆုံး”၊ “ဂူတစ်ဂူထဲ ခြင်္သေ့နှစ်ကောင် မအောင်း”၊ “လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမွေအနှစ်သည် သူ့ဘဝ၏ ပဲ့တင်သံဖြစ်သည်” ဆိုတာမျိုးတွေပေါ့။ ကျွန်မက စာတန်ဆီက ဒီလိုဆိုရိုးစကားတွေကို လက်ခံခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ရှုထောင့်တွေရော၊ ရပ်တည်ရှင်သန်ဖို့ စည်းမျဉ်းတွေရော၊ အသိစိတ်ပါ ဖောက်ပြန်ကုန်တာ။ လူကလည်း ပိုပြီး မာနထောင်လွှားလာတယ်၊ ယုတ်ညံ့လာတယ်။ လူ့သဘာဝ ကင်းမဲ့သွားတယ်။ စာတန်ရဲ့ ဒီအဆိပ်အတောက်တွေနဲ့ ထိန်းချုပ်ခံထားရတော့၊ ကျွန်မက နာမည်နဲ့ အဆင့်အတန်းကိုပဲ ရှာချင်မိတယ်။ အထင်ကြီးခံချင်မိတယ်။ ဘယ်လိုလူတွေကြားမှာဖြစ်ဖြစ် ထင်ပေါ်ချင်တယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကိုယ့်ထက် မသာစေချင်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က သာနေပြီဆိုရင်လည်း၊ ကိုယ်က လိုက်ပြိုင်မိတော့တာပဲ။ သူများတွေထက် မသာနိုင်ဘူးဆိုရင်၊ မနာလိုဖြစ် မကျေမနပ်ဖြစ်လာမယ်။ ကိုယ့်ရည်မှန်းချက် ရောက်ဖို့ လက်သီးပုန်းထိုးတာမျိုးတွေတောင် လုပ်လာတယ်။ မာနထောင်လွှားတာ၊ မရိုးသားတာ၊ ယုတ်မာတာဆိုတဲ့ မကောင်းတဲ့ စိတ်သဘောထားတွေပဲ ကျွန်မဆီမှာ ပေါ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မက ကိုယ့်တာဝန်ကို လုပ်နေတာပဲဆိုပေမဲ့၊ တကယ်တော့ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ်လုပ်နေတာ။ မကောင်းမှု လုပ်ပြီး၊ ဘုရားကို ခုခံနေတာပါ။ နှင်ထုတ်ခံကြရတဲ့ အန္တိခရစ်တွေအကြောင်းကို ကျွန်မ တွေးမိသေးတယ်။ သမ္မာတရားကို အားထုတ်တဲ့လူတွေ၊ ဘုရားအလိုတော်ကို အလေးထားတဲ့လူတွေကို သူတို့က မနာလိုဖြစ်ပြီး ခါးခါးသီးသီးဖြစ်ကြတယ်လေ။ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်အဆင့်အတန်းကို ခြိမ်းခြောက်တဲ့လူတိုင်းကို ဆူးငြောင့်ခလုတ်လို သဘောထားခဲ့ကြတာ။ သူတို့က ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ကြတယ်၊ မလိုတမာစိတ်ကြီးခဲ့ကြတယ်။ ထိပ်ဆုံးမှာ သူတို့ပဲ စိုးမိုးနိုင်အောင်ဆိုပြီး၊ ကျန်တဲ့သူတွေကိုတောင် အသင်းတော်ကနေ မောင်းထုတ်ချင်ခဲ့ကြတာ။ မကောင်းမှုတွေ အများကြီးလုပ်မိကြရင်း၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် အသင်းတော်ကနေ အကုန်လုံး မောင်းထုတ်ခံရတဲ့အဖြစ်ရောက်ကုန်တာ။ ကျွန်မက အန္တိခရစ်တွေလောက်တော့ မကောင်းမှုကြီးတွေ မလုပ်ခဲ့ဘူး၊ မလိုတမာစိတ် သိပ်မကြီးခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မာနထောင်လွှားတတ်တဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ ကိုယ့်သဘာဝရဲ့ ထိန်းချုပ်တာကို ခံရပြီး၊ မနာလိုဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကိုယ့်အဆင့်အတန်းကို ထိန်းထားဖို့ ကျန်တဲ့သူတွေကို ဖယ်ထုတ်တာ ဝေဖန်တာတွေလည်း လုပ်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မက ဘုရားကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အန္တိခရစ်တစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်ခဲ့တာ။ ဘုရားရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ စိတ်သဘောထားက ဘယ်လို ပုန်ကန်ပြစ်မှားမှုကိုမှ သည်းမခံပါဘူး။ ကျွန်မက နောင်တမရဘူးဆိုရင်၊ နောက်ဆုံးမှာ ဘုရားရဲ့ပစ်ပယ်တာ သုတ်သင်ဖယ်ရှင်းတာကို ခံရလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိသွားတယ်။ ကျွန်မလည်း ကြောက်သွားတာပေါ့။ ဘုရားက ငါ့ကို ပြင်းထန်တဲ့ တရားစီရင်မှုနဲ့ ကာကွယ်ပေးနေတာပဲဆိုပြီး နားလည်မိတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ဆင်ခြင်မိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ တကယ်ကို မကောင်းတာတစ်ခုခု လုပ်မိတဲ့အချိန်ကျမှ နောင်တတွေ ရလာရင်၊ အရမ်းနောက်ကျသွားမှာပေါ့။ ဘုရားအလိုတော်ကို ဆင်ခြင်ကြည့်ရင်းနဲ့၊ ကျွန်မ တကယ်ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲဖြစ်မိတယ်။ နောင်တရဖို့ ပြောင်းလဲဖို့ အသင့်ဖြစ်ပြီဆိုတော့၊ ကျွန်မလည်း ဘုရားကို ဆုတောင်းတယ်။

တစ်ရက်ကျတော့ ဝတ်ပြုတာတွေ လုပ်ရင်းနဲ့၊ ဘုရားရဲ့ ဒီနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်မိရော၊ “သင်တို့၏ တာဝန်ကို ဖြည့်ဆည်းနေသည့် သင်တို့ အသီးသီးအတွက်၊ သမ္မာတရားကို သင် မည်သို့ နက်နက်နဲနဲ နားလည်ပါစေ၊ သမ္မာတရား လက်တွေ့အရှိတရားထဲသို့ သင်တို့ ဝင်ရောက်လိုလျှင်၊ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ဖို့ အရိုးရှင်းဆုံးသော နည်းလမ်းမှာ သင်တို့ လုပ်ဆောင်သမျှတိုင်းတွင် ဘုရားသခင့် အိမ်တော်၏ အကျိုးများကို တွေးဖို့ရန်နှင့် သင်၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော စိတ်ဆန္ဒများ၊ သင်၏ တစ်ဦးချင်း အကြံ၊ ကြံရွယ်ချက်များ၊ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် အဆင့်အတန်းတို့ကို လက်လွှတ်ဖို့ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင့် အိမ်တော်၏ အကျိုးများကို ဦးစားပေးလော့- ဤသည်မှာ သင် အနည်းဆုံး လုပ်ဆောင်သင့်သည့် အရာဖြစ်၏။ မိမိ၏ တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်နေသည့် လူတစ်ဦးသည် ဤမျှလောက်ပင် မလုပ်ဆောင်နိုင်လျှင်၊ မိမိ၏ တာဝန်ကို လုပ်ဆောင်နေပါသည်ဟု ၎င်းကို အဘယ်သို့ ပြောနိုင်မည်နည်း။ ဤသည်မှာ လူတစ်ဦး၏ တာဝန်ကို လုပ်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင့် အိမ်တော်၏ အကျိုးများကို သင် ပထမဦးဆုံး စဉ်းစားသင့်သည်၊ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးများ နှင့် သူ၏ အမှုတော်တို့ကို စဉ်းစားသင့်ပြီး၊ ဤအရာများကို ဦးစွာပထမ ထည့်သွင်းစဉ်းစားသင့်၏။ ထို့နောက်တွင်မှ၊ သင့်အဆင့်အတန်း၏ တည်ငြိမ်မှု သို့မဟုတ် အခြားသူများက သင့်ကို မည်သို့ မြင်သည်တို့နှင့်ပတ်သက်၍ သင် စဉ်းစားနိုင်သည်။...ထို့အပြင်၊ သင်၏ တာဝန်များကို သင်ဖြည့်ဆည်းနိုင်လျှင်၊ သင်၏ တာဝန်များနှင့် ဝတ္တရားများကို ဆောင်ရွက်နိုင်လျှင်၊ သင်၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော စိတ်ဆန္ဒများကို ဘေးဖယ်ထားနိုင်လျှင်၊ သင်၏ ကိုယ်ပိုင် ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် ကြံရွယ်ချက်များကို ဘေးဖယ်ထားနိုင်လျှင်၊ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို အရေးထားနိုင်ပြီး ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏အိမ်တော်တို့၏ အကျိုးများကို ဦးစားပေးနိုင်လျှင်၊ ဤအရာကို တစ်ခဏကြာ ကြုံတွေ့ပြီးနောက်တွင်၊ ဤသည်မှာ အသက်ရှင်ရန် ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု သင်ခံစားရလိမ့်မည်။ ယင်းမှာ ယုတ်ညံ့သောလူတစ်ဦး သို့မဟုတ် အသုံးမကျသောလူတစ်ဦး မဖြစ်ဘဲ ရိုးရိုးစင်းစင်းနှင့် ရိုးသားစွာ အသက်ရှင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ စိတ်သဘောထားကျဉ်းမြောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ခက်ထန်ခြင်းထက် မျှမျှတတ နှင့် သိက္ခာရှိရှိ အသက်ရှင်ခြင်း ဖြစ်သည်၊ ဤသည်မှာ လူတစ်ဦး အသက်ရှင်၊ ပြုမူသင့်သည့်ပုံဖြစ်သည်ဟု သင်ခံစားရလိမ့်မည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့်၊ သင်၏ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားများကို အလိုဖြည့်ဖို့ သင်၏ စိတ်နှလုံးအတွင်းရှိ လိုအင်ဆန္ဒသည် သာ၍ လျော့ပါးသွားပေလိမ့်မည်။” (ခရစ်တော်၏ပြောဆိုချက် မှတ်တမ်းများ) “လုပ်ငန်းဆောင်တာများသည် မတူပေ။ ကိုယ်တစ်ခုတည်းရှိ၏။ အသီးသီးက မိမိ၏ တာဝန်ကို လုပ်ဆောင်သည်၊ အသီးသီးက မိမိ၏ နေရာတွင်ရှိပြီး အကောင်းဆုံးလုပ်ဆောင်နေပြီး- မီးပွင့်တစ်ခုစီအတွက် ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် အလင်းရောင်တစ်ခု ရှိသည်- အသက်တာ၌ ရင့်ကျက်မှုကို ရှာဖွေနေကြ၏။ ထိုသို့ဖြင့် ငါသည် စိတ်ကျေနပ်ခြင်း ရှိလိမ့်မည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကနေ ကျွန်မ နားလည်သွားတယ်။ လူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့အရည်အချင်းနဲ့ သူတို့တွေ ဘယ်လိုကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ဘုရားက ကြိုပြီး ပြဋ္ဌာန်းထားတာပါ။ အဲဒီအရာတွေကို လိုက်ပြိုင်လို့မရဘူး၊ အလုအယက် ကြိုးစားလို့မရဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က အရည်အချင်းသာနေတာမျိုး၊ ဘုရားက ကိုယ့်ကို မြက်ပင်ပဲဖြစ်ရမယ်၊ သစ်ပင်ကြီး မဖြစ်ရဘူးလို့ ကြိုပြီး ပြဋ္ဌာန်းတဲ့အခါမျိုးမှာ၊ ကိုယ်က အဲဒီမြက်ပင်လေးပဲ ဖြစ်သင့်တယ်၊ အဲဒီအခန်းကဏ္ဍကို ပျော်ပျော်ကြီး လုပ်ရမယ်။ ကျွန်မလည်း ကျန်တဲ့သူတွေကို အဆင့်အတန်းအတွက် ဆက်ပြီး မပြိုင်ချင်မိတော့ဘူး။ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ ကိုယ့်ဆန္ဒတွေကို စွန့်ပစ်ဖို့၊ ဆိုးယုတ်တဲ့ ကိုယ့်စိတ်သဘောထားနဲ့ မနေထိုင်မိဖို့၊ ဘုရားအိမ်တော်ရဲ့အကျိုးကို အဓိကထားဖို့၊ ကိုယ့်တာဝန်ကို လက်တွေ့ကျကျနဲ့ အမှန်တကယ် ကောင်းအောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာတွေပဲ ဆန္ဒရှိတော့တယ်။ အဲဒါက အလင်းထဲမှာ ရှင်သန်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ။ ကျွန်မလည်း ကိုယ့်ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုကို ညီအစ်မတွေဆီ ဖွင့်ပြောလိုက်တယ်။ ညီမရှောက်ကျီကိုလည်း တောင်းပန်လိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ မလိုတမာရည်ရွယ်ချက်တွေ၊ လုပ်ရပ်တွေကို သိသွားတော့လည်း ကျွန်မကို လုံးဝ အပြစ်မတင်ဘူး။ ကျွန်မကို ကူညီဖို့ သမ္မာတရားနဲ့ မိတ်သဟာယပြုပေးသေးတာ။ ကျွန်မလည်း တကယ်ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲဖြစ်မိတာပေါ့။ ကိုယ့်မှာ လူ့သဘာဝ မရှိခဲ့တာတွေ၊ သူ့ကို ထိခိုက်စေခဲ့တာတွေကိုလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မလည်း အဆင့်အတန်းအတွက် ကြံစည်တာတွေ ရပ်မယ်၊ ကိုယ့်တာဝန်ကိုပဲ ကောင်းအောင် လုပ်မယ်ဆိုပြီး ဘုရားကို ဆုတောင်းလိုက်တယ်။

နောက်တစ်လကျော်ကျော်လောက် ကြာတော့၊ ရှောက်ကျီက ခရီးထွက်ရာကနေ ပြန်ရောက်လာပြန်ရော။ သူ သိခဲ့တာတွေကိုလည်း စည်းဝေးပွဲတွေမှာ မျှဝေပေးတယ်။ သူ့မိတ်သဟာယက တကယ်ကို စိတ်ကို မြှင့်တင်ပေးတယ်၊ အကျိုးလည်း ရှိတယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေက အာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်ကြတာကို မြင်ရတော့၊ ကျွန်မမှာ အဲဒီ ကသိကအောက်ခံစားချက်က ထပ်ဖြစ်ပြန်ရော။ ငါတော့ ဂုဏ်အတွက် ပြိုင်နေပြန်ပြီ၊ မနာလိုဖြစ်ပြန်ပြီဆိုပြီး သဘောပေါက်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပစ်ပယ်မိအောင်၊ ဘုရားကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ တရားဟောချက်တစ်ခုမှာ ကြားခဲ့ဖူးတာတစ်ခုကို ကျွန်မ သတိရသွားတယ်လေ။ ဘုရားကို အစေခံတဲ့ အသိစိတ်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က မနာလိုမဖြစ်တတ်ဘူး။ သူများတွေကို သူတို့ထက် ပိုပြီးသာဖို့ပဲ မျှော်လင့်တတ်ကြတယ်တဲ့။ ဒါမှ ဘုရားရဲ့ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မျှဝေယူနိုင်တဲ့လူတွေ ပိုများလာမယ်ပေါ့။ ဘုရားက တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို ရယူပြီဆိုရင်၊ အဲဒီလိုလူမျိုးက ဝမ်းမြောက်ပေးနိုင်တယ်တဲ့။ အဲဒီညီမက တရားတွေနာလာတဲ့ သူ့ခရီးကနေ အများကြီး သိလာတယ်၊ ရင့်သန်လာတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကိုလည်း ရေလောင်းထောက်ပံ့ပေးနိုင်တာပဲဆိုပြီး ကျွန်မ နားလည်သွားတယ်။ ဒါက သမ္မာတရားကို အယောက်တိုင်း နားလည်ကြဖို့အတွက် အကျိုးရှိတယ်၊ ဘုရားကိုလည်း စိတ်ချမ်းမြေ့စေမှာလေ။ ကျွန်မက သူ့ဆီကနေ သင်ယူရမယ်၊ ကိုယ့်အလုပ်မှာ သူ့အားသာချက်တွေကို ယူသုံးရမယ်။ အဲဒါက သိပ်အရေးကြီးတယ်။ ကျွန်မလည်း ဆုတောင်းပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲဒီလို ပစ်ပယ်လိုက်တော့မှ၊ အများကြီး အေးချမ်းသွားတယ်။ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေက ဘယ်လိုပဲထင်ထင်၊ အသင်းတော်မှာ ကိုယ့်အဆင့်အတန်းက ဘယ်လိုပဲရှိရှိ၊ ကျွန်မအတွက် အရေးမကြီးတော့ဘူး။ ကျွန်မလည်း အေးအေးဆေးဆေးနဲ့၊ အဲဒီညီမရဲ့ မိတ်သဟာယကို နားထောင်တယ်။ အသိဉာဏ်လည်း ပွင့်တယ်ပေါ့။ အလုပ်ထဲမှာ သမ္မာတရားရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို ရှာဖွေဖို့ သူနဲ့အတူ ကြိုးစားတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း အတူတူအလုပ်လုပ်ကြရင်းနဲ့၊ ခေါင်းဆောင်က သူနဲ့ တစ်ခုခုဆွေးနွေးနေတာကို ကျွန်မ မြင်ပြီဆိုလည်း၊ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး။ မနာလိုမဖြစ်မိဘူး။ ဒါက ကျွန်မအတွက် အများကြီး စိတ်သက်သာရာရသွားတယ်။ ကိုယ့်မနာလိုစိတ်ကို စွန့်ပစ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပိုပြီး အေးချမ်းတယ်၊ ရိုးသားဖြောင့်မှန်သလို ခံစားရတယ်။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ လူသားပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုနဲ့၊ အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်သွားတယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရတာပါ။ ကျွန်မက ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေရဲ့ တရားစီရင်မှုနဲ့ ပြစ်တင်ဆုံးမမှုတွေကြောင့် နည်းနည်းလေး ပြောင်းလဲသွားတာပါ။ ကျွန်မကို ကယ်တင်တဲ့အတွက် ဘုရားကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

အရှေ့သို့- ၄၀။ မနာလိုစိတ်အတွက် ကုထုံးတစ်ခု

နောက်တစ်ခုသို့- ၄၂။ မနာလိုခြင်းကင်းသော စိတ်ပေါ့ပါးမှု

ဘုရားသခင်၌ မည်သည့်ယုံကြည်မှုမျိုးသည် သူ၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရနိုင်သည်ကို သင်သိပါသလား။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၌ စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းကို မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သနည်း။ အဖြေများကို ရရှိဖို့ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်သွယ်ရန် အားမနာပါနှင့်။
Messenger မှတဆင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ။
Viber မှတဆင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ။

သက်ဆိုင်သည့် အကြောင်းအရာ

၇၅။ ကျွန်မ ကြုံခဲ့ရသော စမ်းသပ်မှု

တရုတ်နိုင်ငံ ကျိလင် စီရင်စု၊ ကျုံးရှင်းအနန္တတန်ခိုးရှိသော ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ- “ငါ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ကမ်းခြေများရှိ သဲလုံးများထက်...

၆၇။ လူသား၏ ပုံစံအတိုင်း အနည်းငယ် အသက်ရှင်နေထိုင်ခြင်းသည် ဧကန်အမှန် အလွန်ကောင်း၏

ကနေဒါနိုင်ငံ၊ ထားရှီအနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ- “သူ၏ အနှစ်ခြောက်ထောင် စီမံခန့်ခွဲမှု အစီအစဉ် အဆုံးမသတ်မီ- လူ အတန်းအစား အသီးသီး၏...

၆၄။ မာနထောင်လွှားခြင်းသည် ကျရှုံးခြင်းမတိုင်မီ လာ၏

တရုတ်နိုင်ငံ ကွမ်ရှီး ဒေသ၊ ရှင်းကျယ်အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ- “မာနထောင်လွှားခြင်းသည် လူသား၏ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသော စိတ်သဘောထား၏...

၃၆။ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် အောင်မြင်ကျော်ကြားမှုတို့မှလွတ်မြောက်ခြင်း

တရုတ်နိုင်ငံ ရှန်းတုန်း စီရင်စု၊ ရှောင်မင်ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၌ ပြောထားသည်- “လူတို့သည် ကျော်ကြားမှုနှင့် အမြတ်အစွန်းအတွက်သာ...

နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်မှ စတင်သည် နောက်ဆုံးသောကာလခရစ်တော်၊ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ထံမှ စံနမူနာ နှုတ်ကပတ်တော်များ ဘုရားသခင်၏ နေ့စဉ် နှုတ်ကပတ်တော်များ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် လက်ရွေးစင်များ သိုးသငယ်နောက်လိုက်ပြီး သီချင်းအသစ်များကိုသီဆိုပါ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော် သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်း၏ အခြေခံမူ ၁၇၀ ဘုရားသခင်၏သိုးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို ကြားကြ၏ ယုံကြည်သူအသစ်အတွက် အခြေခံလိုအပ်ချက်များ ဘုရားသခင်၏ အသံကို နားထောင်လော့ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်လာခြင်းကို ရှုမြင်ကြလော့ နိုင်ငံတော် ဧဝံဂေလိတရားတော် ဖြန့်ဝေခြင်းအတွက် လမ်းညွှန်ချက်များ နိုင်ငံတော်၏ ဧဝံဂေလိတရားအကြောင်း စံနမူနာ အမေးအဖြေများ လက်ရွေးစင်များ ခရစ်တော်၏ တရားစီရင်ခြင်း ပလ္လင်တော်ရှေ့ အတွေ့အကြုံများအကြောင်း သက်သေခံချက်များ အောင်မြင်သောသူများ၏ သက်သေခံချက်များ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ထံ ကျွန်ုပ်ပြန်လှည့်ခဲ့ပုံ

ဆက်တင်

  • စာတို
  • နောက်ခံအပြင်အဆင်များ

တပြေးညီ အရောင်များ

နောက်ခံအပြင်အဆင်များ

စာလုံးပုံစံ

စာလုံးအရွယ်အစား

စာကြောင်း အကွာအဝေး

စာကြောင်း အကွာအဝေး

စာမျက်နှာအနံ

မာတိကာ

ရှာဖွေမည်

  • ဤစာကို ရှာမည်
  • ဤစာအုပ်ကို ရှာမည်