၈၈။ အကျဉ်းထောင်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ

တရုတ်နိုင်ငံ အန်းဟွေး စီရင်စု၊ ရှောင်ဖန်

၂၀၀၄ ခုနှစ် မေလရဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ ကျွန်မက ညီအစ်ကို မောင်နှမတချို့နဲ့ ဝတ်ပြုအစည်းအဝေးလုပ်နေတုန်းမှာ အယောက် ၂၀ ကျော်ရှိတဲ့ ရဲတွေက အတင်းဝင်လာကြတယ်။ သူတို့က မြူနီစပယ် နိုင်ငံတော် လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ကဖြစ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ လေးလမှာ စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်ဆိုပြီး သူတို့က ပြောတယ်။ သူတို့က စီရင်စုအလိုက် နှိမ်နင်းရေးမှာ ပါတယ်၊ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သူတွေ အများကြီး အဖမ်းခံခဲ့ရပြီးပြီလို့ ပြောတယ်။ သူတို့က ကျွန်မကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့အတွက် မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ ပါတီရဲ့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းကို ခေါ်သွားတယ်။ ကျွန်မ အထဲရောက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်မ ဖိနပ်တွေကို ချွတ်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ဖို့ အမိန့်ပေးတယ်။ အချိန်နည်းနည်းကြာတော့ ကျွန်မခြေထောက်တွေက ထုံလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပုံစံပြောင်းချင်တဲ့အခါတိုင်းမှာ ရဲက ကျွန်မကို နည်းနည်းလေးမှ လှုပ်လို့မရဘူးဆိုပြီး ဟောက်တယ်။ ကျွန်မကို နှစ်နာရီကျော် ထိုင်ခိုင်းထားပြီးမှ သူတို့က မေးခွန်းတွေ စမေးတယ်။ “မင်း ခေါင်းဆောင်က ဘယ်သူလဲ။ အသင်းတော်ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဘယ်မှာ သိမ်းထားတာလဲ” တဲ့။ ကျွန်မ ဘာမှ မပြောဘူး။ အဲဒီနောက်မှာ နိုင်ငံတော် လုံခြုံရေး တပ်ဖွဲ့ ဗိုလ်ကြီးက လက်ထိပ်တစ်ခုနဲ့ ရောက်လာပြီး ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းနဲ့ ပြောတယ်။ “သူနဲ့ အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့။ ဒါတွေရဲ့ အရသာကို သူ့ကို ခံစားကြည့်ခိုင်းလိုက်။” တဲ့။ ပြီးတော့ သူက ကျွန်မကိုပြောတယ်။ “ဟိုဘက်အခန်းက အသံကို ကြားရလား” တဲ့။ နောက်တစ်ခန်းက အစ်မတစ်ယောက် အော်နေတဲ့ အသံကို ကျွန်မ ကြားရပြီး ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ကြောက်သွားတယ်။ ရဲတွေက ငါ့ကို “အဲဒီလိုမျိုး နှိပ်စက်တော့မှာပဲ။ ငါ ဘယ်လို တောင့်ခံရမှာလဲ” ဆိုပြီး စဉ်းစားမိတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ဘုရားသခင်ကို ကျွန်မ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ ကျွန်မကို ခွန်အားပေးဖို့ တောင်းလျှောက်ပြီး ကျွန်မ သူ့ကို အမှီပြုပြီး သက်သေရပ်တည်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဗိုလ်ကြီးက ကျွန်မကို မြေကြီးပေါ် ကန်ချလိုက်တယ်။ ကျွန်မလက်ကို နောက်ကျောမှာ လက်ထိပ်ခတ်ပြီး အပေါ်ဆွဲလိုက် အောက်ဆွဲချလိုက် လုပ်တယ်။ အဲဒီလို ကျွန်မကို နည်းနည်းလောက် ဆွဲလိုက်၊ တရွတ်တိုက် ဆွဲလိုက် လုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ တော်တော်နာကျင်ပြီး ချွေးတွေ ထွက်ကျလာတယ်။ ဒီလိုမျိုး ဆယ်မိနစ်ကျော်လောက် လုပ်ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ လွတ်ပေးလိုက်တယ်။ ဒါက အလုပ်မဖြစ်တာကို မြင်တော့ တခြားတစ်ခု စမ်းကြည့်ဖို့ သူတို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ တခြားနေရာက ရဲတချို့နဲ့ မြို့ထဲက အဓိကရုဏ်းနှိမ်နင်းတဲ့ ရဲတချို့ကို ခေါ်လာကြပြီး အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို တစ်ကြိမ်စီ ကျွန်မကို စပြီး စစ်မေးကြတယ်။ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့စီမှာ လေးယောက်ရှိပြီး ကျွန်မကို နေ့ရော ညပါ အလှည့်ကျ စောင့်ကြည့်ကြတယ်။ ကျွန်မ အိပ်လို့မရအောင်လုပ်ပြီးတော့ နှိပ်စက်ကြတယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးကို ဆက်ပြီး ဖွင့်ထားလို့မရတော့ဘဲ ရုတ်တရက် အိပ်ပျော်သွားတဲ့အချိန်မှာ ရဲတွေက ကျွန်မ မျက်နှာကို ရေအေးနဲ့ ဆတ်ခနဲပက်ပြီး ကျွန်မ ဆံပင်ကိုဆွဲတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေအကြောင်း ထုတ်ပြောအောင်၊ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတာပါ။ နေ့တိုင်းပဲ ကျွန်မ အာရုံကြောတွေ ကျိုးပျက်တဲ့အထိ ဆွဲဆန့်ခံရတယ်။ ကျွန်မ ခဏလေး အာရုံစူးစိုက်မှု ပျောက်ဆုံးသွားပြီး အသင်းတော်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ဖွင့်ပြောမိမှာကို ကြောက်ခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်မ စိတ်နှလုံးမှာ ဘုရားသခင်ကို အဆက်မပြတ် ဆုတောင်းတယ်။ ဒီ ဆိုးဝါးတဲ့နေ့တွေကို ဖြတ်သန်းဖို့ ကျွန်မကို လမ်းပြဖို့အတွက် တောင်းလျှောက်ခဲ့တယ်။ ရဲတွေက ကျွန်မကို တမင်သက်သက် အရှက်လဲ ခွဲတယ်။ အမျိုးသား ရဲတွေက အပြင်မှာ ဝင်ထွက်သွားလာနေတုန်းကို ကျွန်မ အိမ်သာသုံးရတဲ့အချိန်မှာ တံခါး ပိတ်ခွင့်မပေးဘူး။ တချို့က တစ်ချက်ကြည့်သွားကြပြီး အချိန်အများစုမှာ သူတို့က ကျွန်မ အိမ်သာသုံးတာကို တံခါးဝမှာ ရပ်ရင်း ကြည့်နေကြတယ်။ ကျွန်မကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ ၁၂ ရက်ကြာ စစ်မေးခံရပြီး နှိပ်စက်ခံရတယ်။ ကျွန်မ ၁၀ ရက်ကျော် မအိပ်ရသေးတာကြောင့် ကျွန်မ အာရုံကြောတွေက ပင်ပန်းနေပြီ။ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်မ တော်တော်ကို ဝမ်းချုပ်သွားတယ်။ သူတို့ နှိပ်စက်လို့ ကျွန်မ ကိုယ်အလေးအချိန်က ၅၈ ကီလိုကနေ ၅၂ ကီလိုအထိ ကျသွားတယ်။ ၁၂ ရက်ထဲနဲ့တင် ၆ ကီလို ကျသွားတယ်။

၁၃ ရက်မြောက်နေ့မှာ ရဲတွေက ကျွန်မကို မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားတယ်။ တစ်လမပြည့်ခင်လောက်မှာ ကျွန်မကို စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးဖို့အတွက် အဆင့်မြင့် ဟိုတယ်တစ်ခုဆီကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသားကို သူတို့ ခေါ်လာကြပြီး အခန်းတစ်ခန်းမှာ သူ့ကို ကျွန်မနဲ့ ထားခဲ့တယ်။ အသင်းတော်နဲ့ပတ်သက်ပြီး သတင်းအချက်အလက်ပေးဖို့အတွက် သူက ကျွန်မကို တိုက်တွန်းနိုင်အောင်လို့ပါ။ အစတော့ ကျွန်မ အားလျော့လာတယ်။ ကျွန်မ အမျိုးသားနဲ့ ဒီငရဲတွင်းကနေ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထွက်သွားနိုင်ဖို့အတွက်က ဘုရားသခင်ကို ကျွန်မ သစ္စာဖောက်ပြီး ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေအကြောင်း ဖွင့်ပြောရမယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်က စိတ်ထဲပေါ်လာတယ်။ “သင်တို့သည် နိုးထကြရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အချိန်တိုင်း၌ စောင့်စားနေကာ၊ ငါ၏ရှေ့မှောက်တွင် သာ၍ ဆုတောင်းကြရမည်။ သင်တို့သည် စာတန်၏ အမျိုးမျိုးသော အကြံများနှင့် ကောက်ကျစ်သော အကြံအစည်များကို သတိပြုရမည်၊ ဝိညာဉ်များကို သတိပြုရမည်၊ လူတို့ကို သိရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လူများ၊ အဖြစ်အပျက်များနှင့် အမှုအရာမျိုးစုံတို့ကို ရိပ်စားမိနိုင်ရမည်။…” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ စာအုပ်ထဲရှိ “အခန်း ၁၇” အစအဦး၌ ခရစ်တော်၏မိန့်မြွက်ချက်များ) ရဲတွေက ကျွန်မ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်အောင်လို့ ကျွန်မကို စိတ်ပျော့လာအောင်လုပ်ဖို့အတွက် ကျွန်မ အမျိုးသားကို ခေါ်လာတာဆိုတာကို ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်က ကျွန်မကို သတိပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါ စာတန်ရဲ့ ဉာဏ်များတဲ့ အကြံအစည်ဖြစ်ပြီး ကျွန်မက သူ့ထောင်ချောက်ထဲ ကျနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ရှိနေတယ်။ ရဲတွေက ကျွန်မကို စစ်မေးနေတုန်းက သူတို့က ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေရဲ့ နာမည်စာရင်းနဲ့ ဓာတ်ပုံတချို့ကို ကျွန်မကို ပြပြီး ကျွန်မသိတဲ့သူတွေကို ထောက်ပြခိုင်းပေမဲ့ ကျွန်မ ငြင်းဆန်ခဲ့တာကို တွေးမိတယ်။ ကျွန်မ အမျိုးသားက ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကို အမြဲတမ်း အားပေးပံ့ပိုးခဲ့တာကိုလည်း သတိရမိတယ်။ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ ပုန်းကွယ်နေနိုင်ပြီး အဖမ်းမခံရအောင် ရှောင်နိုင်ဖို့အတွက် ဒီ အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ကျွန်မ အမျိုးသားကို အဲဒီ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို သတိပေးခိုင်းမယ်လို့ စဉ်းစားမိတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်မ အမျိုးသားရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ကျွန်မ ငိုနေတဲ့ပုံဟန်ဆောင်ပြီး ကျွန်မ အစီအစဉ်ကို သူ့နားရွက်နားမှာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။ သူက လုပ်ဖို့ သဘောတူတယ်။ ကျွန်မ အံ့သြသွားတာက ရဲမေတစ်ယောက်က အခန်းထဲကို ချက်ချင်း အတင်းဝင်လာပြီး ကျွန်မ အမျိုးသားကို ပြောတယ်။ “ငါတို့ကို ကူညီဖို့ မင်းကို ဒီကို ခေါ်လာတာ။ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ဒီကနေ ထွက်သွားတော့” တဲ့။ ရဲတွေက ကျွန်မ အမျိုးသားကို ကျွန်မ အသင်းတော်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ဖွင့်ပြောပြီး ဘုရားကို သစ္စာဖောက်အောင် တိုက်တွန်းဖို့အတွက် လုပ်စေချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အကြံ အလုပ်မဖြစ်တာကို ဒီ ရဲမေက သိသွားတဲ့အခါမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ကျွန်မ အမျိုးသားကို အမြန်ခေါ်ထုတ်သွားတယ်။ ဒီ ရဲတွေက တော်တော် အန္တရာယ်များပြီး ဆိုးယုတ်တာပဲ။ စာတန်ရဲ့ ဉာဏ်များတဲ့ အကြံအစည်အောက် မကျရောက်ဖို့အတွက် ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ လမ်းပြမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

အဲဒီနောက်မှာ ရဲတွေက ကျွန်မကို စစ်မေးဖို့အတွက် ပါတီရဲ့ကျောင်းကို ပြန်ခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျားထိုင်ခုံတစ်ခုမှာ ကျွန်မကို လက်ထိပ်ခတ်တယ်။ ရဲမေတစ်ယောက်က အခန်းထဲကို ချက်ချင်းဝင်လာပြီး ကျွန်မ မျက်နှာကို ပလပ်စတစ် ညှပ်ဖိနပ်နဲ့ ဖြတ်ရိုက်တယ်။ အားလုံး မှောင်မိုက်သွားပြီး ကျွန်မ ခုံပေါ် မှောက်ကျသွားတယ်။ ကျွန်မ ဟန်ဆောင်နေတာဆိုပြီး သူက ပြောတယ်။ အဲဒါနဲ့ သူက ဆဲဆိုရင်းနဲ့ ကျွန်မ ထိုင်ခုံကို လှုပ်ခါပြီး ကျွန်မကို ဆက်ရိုက်တယ်။ ကျွန်မ မျက်နှာက ခရမ်းသီးလိုမျိုး ဖောင်းကားလာပြီး မျက်လုံးကနေ သွေးတွေ စီးကျလာတယ်။ ရဲ ယောက်ျားတစ်ယောက်က ရောက်လာပြီး ကျားထိုင်ခုံကနေ ကျွန်မကို သော့ဖွင့်ပေးတယ်။ နောက်တော့ ထိုင်ခုံကနေ ကျွန်မကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး ကျားထိုင်ခုံအောက်ကို ကျွန်မကို ထည့်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ အောက်မှာ ကျွန်မ သိပ်မဆန့်တော့ သူက ကျွန်မကို ကန်ပြီး ဆဲဆိုတယ်။ ကျွန်မကို ခွေးလောက်တောင် အဆင့်မရှိဘူးလို့ ပြောတယ်။ ထိုင်ခုံအောက်ကို ကျွန်မကို သူတို့ ထိုးထည့်ပြီး မလှုပ်ဖို့ ပြောတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ထိုင်ခုံပေါ် ပြန်တွန်းထည့်ပြီး ထပ်ပြီး လက်ထိပ်ခတ်တယ်။ ဒီလိုမျိုး ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း အရိုက်ခံရပြီး အရှက်ခွဲခံရတာကြောင့် ကျွန်မ တော်တော်ကို ဝမ်းနည်းမိပြီး စပြီး အားလျော့လာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာ စဉ်းစားတယ်။ “ငါ့ကို နှိပ်စက်တာကို သူတို့ မရပ်ကြဘူး။ ဘယ်တော့မှ ဆုံးမှာလဲ။” ဆိုပြီးတော့။ ဒီလို အရမ်းနာကျင်နေရတဲ့အခါမှာ ကျွန်မ သေချင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ကျားထိုင်ခုံမှာ လက်ထိပ်ခတ်ခံထားရတော့ သေဖို့ အခွင့်အလမ်းမရှိဘူး။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်မ စိတ်နှလုံးထဲကနေ ဘုရားသခင်ကိုပဲ ဆုတောင်းနေမိတယ်။ နောက်တော့ သခင့်ရဲ့ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောကြားလို့ ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရတဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက်က သန့်ရှင်းသူတွေကို ကျွန်မ စဉ်းစားမိတယ်။ တချို့က မြင်းတွေရဲ့ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံရတယ်။ တချို့က ကျောက်ခဲနဲ့ ပေါက်သတ်ခံရတယ်။ တချို့က လွှနဲ့ အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ခံရတယ်။ သူတို့အားလုံးက သာမန်လူတွေ မခံနိုင်တဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေကို ကြုံခဲ့ရတယ်။ သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ရင်းပြီး ဘုရားသခင်ကို သူတို့အားလုံး သက်သေခံခဲ့ကြတယ်။ တစ်ဖက်မှာတော့ ကျွန်မက ဒီ နာကျင်မှု နည်းနည်းလေးကိုတောင်မှ မခံနိုင်ဘဲ လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းအဖြစ် သေလိုတဲ့ စိတ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မက တော်တော်ကို အားနည်းပြီး သက်သေခံနေတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါတွေကို စဉ်းစားမိပြီး ကျွန်မ နောင်တနဲ့ ဝေဒနာတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်မ ဆုတောင်းပြီး နောင်တရဖို့အတွက် ဘုရားရှေ့မှောက်ကို အမြန်သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မနားက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ ငှက်ကလေးတစ်ကောင် နားနေတာကို သတိပြုမိတယ်။ အမွှေးက မီးခိုးရောင်။ ပြီးတော့ အဲဒီနေ့မှာ မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတာကို ကျွန်မ မှတ်မိတယ်။ အဲဒီငှက်ကလေးက တကျိကျိနဲ့ အော်နေပြီး “သက်သေရပ်တည်ပါ။ သက်သေရပ်တည်ပါ” ဆိုပြီး ပြောနေသလို ကျွန်မ ကြားရတယ်။ ငှက်လေးက အော်တာ မြန်မြန်လာပြီး အသံက အက်လုနီးပါးဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မကို သတိပေးဖို့အတွက် ဘုရားသခင်က ဒီ ငှက်ကလေးကို အသုံးပြုနေတာဆိုတာကို ကျွန်မ သဘောပေါက်ခဲ့ပြီး ကျွန်မ တော်တော်ကို စိတ်ထိခိုက်ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်မ ဘုရားသခင်ကို ဆုတောင်းရင်းနဲ့ ငိုခဲ့တယ်။ “အဖ ဘုရားသခင် ကျွန်မ သတ္တိကြောင်သူ ဒါမှမဟုတ် ငကြောက်တစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ပါဘူး။ ဒီလိုမျိုး အားနည်းပြီး ကြောက်တဲ့ပုံစံနဲ့ ကျွန်မ မသေချင်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ ခွန်အားပေးတော်မူပါ။ ကျွန်မ သက်သေရပ်တည်ပြီး စာတန်ကို အရှက်ရစေချင်ပါတယ်” ဆိုပြီး ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေက စိတ်ထဲပေါ်လာတယ်။ “သင်တို့သည် ‘အကြောင်းမူကား ယခုခဏခံရ၍ ပေါ့ပါးသော ဆင်းရဲခြင်း ဒုက္ခသည် အတိုင်းအထက် အလွန်ကြီးမြတ် လေးလံသော နိစ္စထာဝရ ဘုန်းအသရေကို ငါတို့အဖို့ ဖြစ်စေတတ်၏။’ ဟူသော စကားများကို မှတ်မိကောင်း မှတ်မိကြပေလိမ့်မည်။ ဤစကားများကို သင်တို့အားလုံး ယခင်က ကြားခဲ့ကြပြီးဖြစ်သော်လည်း သင်တို့ထဲမှ မည်သူမျှ ယင်းတို့၏စစ်မှန်သော အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်ခဲ့ကြပေ။ ယနေ့တွင် သင်တို့သည် ထိုစကားများ၏ စစ်မှန်သောအရေးပါမှုကို လေးလေးနက်နက် သတိပြုမိကြသည်။ ဤစကားများသည် နောက်ဆုံးသောကာလအတွင်း၌ ဘုရားသခင်အားဖြင့် ပြည့်စုံလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အဆင်းနီသောနဂါးကြီး ခွေလျောင်းရာပြည်တွင် ယင်းနဂါးကြီး၏ လူမဆန်စွာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံခဲ့သူများ၌ ပြည့်စုံလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ အဆင်းနီသောနဂါးကြီးသည် ဘုရားသခင်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး၊ သူသည် ဘုရားသခင်၏ရန်သူ ဖြစ်၏။ သို့ဖြစ်၍ ဤပြည်၌ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သူများသည် အရှက်ကွဲခြင်းနှင့် ဖိနှိပ်ခြင်းတို့ကို ဤသို့ ခံကြရပြီး၊ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် ဤစကားများသည် ဤလူစုတည်းဟူသော သင်တို့၌ ပြည့်စုံလေသည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ စာအုပ်ထဲရှိ “ဘုရားသခင်၏အမှုသည် လူသားထင်သကဲ့သို့ ရိုးရှင်းပါသလော”) “ထို့ကြောင့် ဤနောက်ဆုံးသောကာလအတောအတွင်း သင်တို့သည် ဘုရားသခင်ကို သက်သေခံကြရမည်။ သင်တို့၏ ဒုက္ခဝေဒနာက မည်မျှပင်ကြီးမားပါစေ သင်တို့သည် ဆုံးခန်းတိုင်အောင် လျှောက်သွားသင့်သည်၊ ထို့အပြင် သင်တို့၏နောက်ဆုံး ထွက်သက်၌ပင်လျှင် သင်တို့သည် ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိပြီး ဘုရားသခင်၏စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုကို ကျိုးနွံနာခံနေရမည်။ ဤအရာသည်သာလျှင် ဘုရားသခင်ကို အမှန်တကယ် ချစ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဤအရာသည်သာလျှင် ခိုင်မာ၍ ထူးကဲသည့် သက်သေခံချက်ဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ စာအုပ်ထဲရှိ “နာကျင်သည့်စမ်းသပ်မှုများကို တွေ့ကြုံခြင်းဖြင့်သာ ဘုရားသခင်၏နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းခြင်းကို သိနိုင်မည်”) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်အားပေးခဲ့တယ်။ စီစီပီက ဘုရားသခင်ရဲ့ ရန်သူ စာတန်နတ်ဆိုးဖြစ်တာကြောင့် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပြီး ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်တဲ့ လမ်းကြောင်းမှာ စီစီပီက ဖိနှိပ်ပြီး အန္တရာယ်ပေးခံရတာကို မရှောင်လွှဲနိုင်ဘူးဆိုတာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မကို ပြသခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဉာဏ်ပညာက စာတန်ရဲ့ ဉာဏ်များတဲ့ အကြံအစည်ကို အခြေခံပြီး အသုံးချတာပါ။ ဘုရားသခင်က ကျွန်မတို့ရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ နာခံခြင်းကို စုံလင်စေဖို့ စာတန်က လုပ်တဲ့ ဖိနှိပ်မှုနဲ့ ရက်စက်တဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေကို အသုံးပြုတာပါ။ ဒီလိုလုပ်ရင်းနဲ့ ဘုရားသခင်က အောင်မြင်သောသူ အုပ်စုကို ပြုလုပ်ပါတယ်။ ကျွန်မက သမ္မာတရားကို ရရှိဖို့အတွက် ဒုက္ခခံနေတာဖြစ်ပြီး ဒီ ဒုက္ခခံခြင်းက အဓိပ္ပာယ်လည်းရှိတယ်။ ထိုက်လည်းထိုက်တန်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဘုရားသခင် ကိုယ်တော်တိုင်က ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် လူ့ဇာတိခံခဲ့တယ်၊ ငြင်းပယ်တာ၊ အသရေဖျက်တာတွေကို ခံယူခဲ့တယ်၊ ခိုလှုံစရာနေရာ မရှာနိုင်ခဲ့ဘဲ စီစီပီရဲ့ လိုက်ဖမ်းခြင်း၊ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပုံတွေကို ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ ဘုရားသခင်က ဒီလို ကြီးမားတဲ့ အရှက်ရခြင်း၊ နာကျင်ခြင်းတွေကို ခံခဲ့တယ်။ ဒါဆိုရင် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ သေးငယ်တဲ့ ဒုက္ခခံခြင်းက ဘယ်လောက်ရှိမှာလဲ။ ခရစ်တော်နဲ့အတူ ဒုက္ခခံယူနိုင်တာဟာ ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုပါ။ သေခြင်းကို ကျွန်မ ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့နဲ့ ရင်ဆိုင်နေလို့ မဖြစ်ပါဘူး။ စာတန်က ကျွန်မကို ဘယ်လိုပဲ နှိပ်စက်ပါစေ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ ဘုရားသခင်ကို ကျေနပ်စေဖို့ သက်သေရပ်တည်မယ်ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ နိုင်ငံတော် လုံခြုံရေး တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ရန်လိုတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောတယ်။ “မင်းက ကောင်းကောင်း ခံနိုင်တဲ့ ပုံစံရှိတယ်။ မင်းကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံဖို့ စီစဉ်မထားခဲ့ပါဘူး။ မင်း ငါတို့ကို အကုန်လုံးပြောပြပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သရွေ့ မင်းရဲ့ မိသားစုနဲ့ ပြန်ပြီးပေါင်းစည်းနိုင်အောင်လို့ မင်းကို မကြာခင် အိမ်ပြန်ခွင့်ပေးမယ်လို့ ငါ အာမခံပါတယ်။” တဲ့ သူတို့က ကျွန်မ စားဖို့အတွက် ကြက်ပေါင်နဲ့ ပေါင်မုန့်တွေ ယူလာပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်မ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်အောင်လို့ ဖြားယောင်းဖို့အတွက် နောက်ထပ် ပရိယာယ်တစ်ခုပဲဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ သူတို့ကို ကြည့်ပြီး သေသေချာချာ ပြောလိုက်တယ်။ “နင်တို့ရဲ့ အပြုအမူကို ငါ အသိအမှတ်မပြုဘူး။ ဒီတော့ စိတ်ရှုပ်ခံမနေနဲ့။ ငါက နင်တို့ သင့်တော်သလို ခုတ်ဖြတ်ဖို့အတွက် အသားခုတ်စင်ပေါ်မှာရှိနေတဲ့ အသားပါပဲ။ ငါ ဒီကနေ အသက်ရှင်ရက် ထွက်ရမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒါကို လက်ခံပြီးပြီ။ ဒီတော့ နင်တို့ လုပ်ချင်တာသာ လုပ်တော့။ နင်တို့မေးတဲ့အဖြေကို ငါ မသိဘူးဆိုတာ နင်တို့ကို ပြောပြီးပြီ။” ဆိုပြီးတော့။ အဲဒီမှာ သူက အေးဆက်ဆက် အပြုံးနဲ့ ပြောတယ်။ “အရမ်းကြီး အလေးအနက်မထားစမ်းပါနဲ့။ နည်းနည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေစမ်းပါ။ ငါတို့ သိချင်တာကိုသာ ပြောလိုက်။ မင်း အိမ်ပြန်လို့ရတယ်။” တဲ့။ ပြီးတော့ သူက လှည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ရဲတွေက ကျွန်မကို ကျားထိုင်ခုံပေါ်မှာ ဆက်ပြီးထိုင်ခိုင်းထားတယ်။ နှစ်ပတ်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မကို ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းဆီ ခေါ်သွားကြတယ်။ အဲဒီမှာရှိတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေက ကျွန်မကို တော်တော်ဆိုးတဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါမှာ ကျွန်မကို လက်ခံဖို့ ငြင်းကြတယ်။ ရဲတွေက ကျွန်မကို ကျွန်မ လဲကျပြီး ထိခိုက်မိလိမ့်မယ်လို့ အတင်းပြောခိုင်းတယ်။ အဲဒါနဲ့ ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းက ရဲတွေက ရွေးစရာလမ်းမရှိတော့ဘဲ ကျွန်မကို လက်ခံခဲ့ရတယ်။

ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းမှာ ကျွန်မ တစ်လကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ရဲတွေက ကျွန်မကို ထပ်ပြီး စစ်မေးဖို့အတွက် ပါတီရဲ့ကျောင်းကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျားထိုင်ခုံမှာ ကျွန်မကို တစ်ရက်ကို ၂၄ နာရီအချိန်ပြည့် ထိုင်ခိုင်းပါတယ်။ မတ်မတ်ထိုင်ခိုင်းပြီး ခြေထောက်ကို ၉၀ ဒီဂရီ ကွေးထားရပါတယ်။ ဒီလိုမျိုး တစ်လ ကြာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ လည်ပင်းက မခံနိုင်လောက်အောင် နာပြီး ခြေထောက်တွေက တော်တော်ကို ရောင်ကိုင်းလာတယ်။ ရဲတွေက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း နောက်ပြောင်တယ်။ စော်ကားတယ်။ ရိုက်နှက်တယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တော်တော်ဒေါသထွက်နေခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့် အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သူတွေကို သူတို့ ဘယ်လို ဖမ်းခဲ့တယ်ဆိုတာတွေ ပြောနေတာကို ကျွန်မ ကြားရတယ်။ သူတို့ဖမ်းခဲ့တဲ့သူက ယောက်ျားဖြစ်စေ၊ မိန်းမဖြစ်စေ၊ အသက်ကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ ငယ်သည်ဖြစ်စေ သူတို့တွေ ကြောက်အောင်လို့ အစမှာ နှိပ်စက်တယ်၊ ပြီးရင် အဆုံးမှာကျတော့ သူတို့အားလုံး လက်ခံသဘောတူကြရတာပဲ ဆိုပြီး ပြောတယ်။ ဒါက တားဆီးတဲ့ နည်းလမ်းတွေပဲလို့ သူတို့က ပြောတယ်။ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို သူတို့ ဘယ်လို ထိခိုက်နာကျင်စေခဲ့တယ်ဆိုတာတွေကို ဒီ မိစ္ဆာကောင်တွေက စိတ်လှုပ်ရှားရင်းနဲ့ ကြွားဝါနေကြတာကို ကြားရတဲ့အခါ၊ သူတို့တွေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်ပြီး ရီကြတာ၊ လူမဆန်စွာ ရီမောကြတာတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ အရမ်း မုန်းတီးပြီး အံကြိတ်မိတယ်။ စီစီပီက လူတွေကို အပျော် နာကျင်အောင်လုပ်တဲ့ တကယ့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတစ်ခုပဲ။ ဒီ မိစ္ဆာကောင်တွေကို ကျိန်ဆဲရင်းနဲ့ ကျွန်မ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မဆီကနေ လိုချင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို သူတို့မရတာကို ရဲတွေ သိသွားတာကြောင့် ကျွန်မကို ထိန်းသိမ်းရေးစင်တာ၊ ရာဇဝတ်သား ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းတစ်ခုဆီကို ပို့ပြီး အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်မကို အယူဝါဒ သွတ်သွင်းဖို့အတွက် တခြားတစ်နေရာကို ပို့ခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ မြို့ထဲက ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းဆီကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး အဲဒီမှာ တစ်နှစ်နဲ့ သုံးလ အချုပ်ခံခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ရိုက်ချိုးဖို့၊ ဘုရားသခင်ကို ကျွန်မ သစ္စာဖောက်အောင်လုပ်ဖို့အတွက် ဒါတွေ အားလုံးကို ရဲတွေက လုပ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့က ကျွန်မကို “ဥပဒေ တည်ထောင်ရေးကို နှောင့်ယှက်ရန် မြေရှင်စနစ် အစွန်းရောက်ဝါဒများ အသုံးပြုခြင်း” ဆိုတာနဲ့ တရားစွဲဆိုပြီး ထောင် လေးနှစ် ချခဲ့ပါတယ်။

ထောင်ထဲမှာ ကျွန်မ အသက်ရှင်နေရက်နဲ့ ငရဲကျတာက ဘယ်လိုခံစားရသလဲဆိုတာကို ထပ်ပြီး သိခဲ့ပါတယ်။ လူတိုင်းမှာ သူတို့ထမ်းဆောင်ရမယ့် ကိုယ်ပိုင်တာဝန်ရှိကြတဲ့ ထုတ်လုပ်ရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မကို အဝတ်အစားတွေ ချုပ်ဖို့ သတ်မှတ်ပေးပါတယ်။ လုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်း မလိုက်နိုင်ရင် ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်တာဝန်ကို ပြီးအောင်မလုပ်နိုင်ရင် အလုပ်ကို ည ၁၁ နာရီမှာပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ အဲဒီနေရာမှာ မိနစ် ၃၀ ကနေ တစ်နာရီအထိ ရပ်နေခိုင်းပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကာလအတွင်းမှာ အစာစားချိန်ကလွဲပြီး အဲဒီအလုပ်ခန်းထဲမှာပဲ အချိန်ကုန်ပါတယ်။ ရေဆာတဲ့အချိန်မှာ ရေသောက်လို့မရဘူး။ ပြီးတော့ အိမ်သာကိုတောင် ပြေးသွားပြီး ပြေးပြန်လာရတယ်။ နောက်ဆုံးကျတော့ ကျွန်မ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝမ်းချုပ်သွားခဲ့တယ်။ နေ့တိုင်း ထိုင်ပြီး တစ်နေကုန်အလုပ်လုပ်နေရင်း အချိန်ကုန်နေတာကြောင့်၊ ပြီးတော့ လုပ်စရာတွေက အမြဲတမ်း အများကြီးရှိနေတာကြောင့်ပါ။ နောက်ပြီးတော့ ရဲတွေလက်ထဲမှာရှိနေတုန်းက ခံခဲ့ရတဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေ၊ အဲဒီ ကျားထိုင်ခုံမှာ နှစ်လကျော်ကြာ ထိုင်ခိုင်းခံရတာတွေကြောင့် နောက်ဆုံးမှာ လည်ပင်းက ထပ်ပြီး တော်တော်နာလာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ခေါင်းကိုက်တာ၊ မအီမသာဖြစ်တာတွေလည်း ခဏခဏ ခံစားရတယ်။ တစ်ခါတော့ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ကျွန်မ ချော်လဲသွားပြီး ကြမ်းပြင်ကို ခေါင်းနဲ့ ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ ကျောက လှေကားထစ်တွေနဲ့ ရိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ မူးဝေသွားပြီး လုံးဝ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မ ကျောရိုး ကျိုးသွားသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ တော်တော် နာတယ်။ တခြားအခန်းဖော်တွေကတောင် ကျွန်မတော့ သေချာပေါက် သွားပြီ၊ ဒါမှမဟုတ် မသန်စွမ်းဖြစ်မှာပဲဆိုပြီး ပြောတယ်။ သူတို့အားလုံး အကူအညီတောင်းဖို့ အော်ခေါ်ကြပြီး သတိပေးခေါင်းလောင်း တီးကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မလာခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးကျတော့ ထောင်သားတချို့က ကျွန်မကို ကျွန်မအိပ်ရာပေါ်ကို သယ်ပေးတယ်။ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်က ကျိုးသွားသလို ခံစားရပြီး နာလို့ ငိုနေတာ မရပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီညမှာ တော်တော်နာတော့ လုံးဝ အိပ်လို့မရဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ နောက်နေ့မနက် ၈နာရီမှာ အစောင့်တစ်ယောက်က ကျွန်မအကျဉ်းခန်းကို ရောက်လာတယ်။ စိတ်မရှည်တဲ့ပုံနဲ့ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ဆိုးတဲ့အထိ ထိခိုက်သွားလဲဆိုတာ သိရအောင် မေးတယ်။ ကျွန်မက “ကျွန်မ ကျောရိုးကျိုးသွားပြီထင်တယ်။ လုံးဝ လှုပ်လို့မရဘူး။ ပြီးတော့ ခေါင်းက တော်တော်နာတယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက လှောင်ပြီးတော့ ပြောတယ်။ “ပြဿနာ သိပ်မကြီးပါဘူး။ အလုပ်လုပ်ဖို့ ကိုယ့်ဘာသာ အပေါ်တက်ဖို့လိုတယ်။ နင့်မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ နင် မလှုပ်နိုင်ရင် နင့်ကို သယ်ဖို့ လူတစ်ယောက်ကို နင်ရှာရမယ်။ ဘယ်သူမှ မကူရင် နင့်ဘာသာ တွားသွားရမှာပဲ” တဲ့။ ပြီးတော့ သူက လှည့်ထွက်သွားတယ်။ အဲဒါနဲ့ အဲဒီ ဆိုးဝါးတဲ့ နာကျင်မှုကို ကျွန်မ တောင့်ခံခဲ့ပြီး တခြား ထောင်သားတချို့ကို ကျွန်မကို အိပ်ရာပေါ်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်းကူထပေးဖို့ ပြောရတယ်။ ကျွန်မ ထိုင်တဲ့ပုံစံအနေအထားရဖို့ မိနစ် ၃၀၊ ၄၀ လောက်ကြာတယ်။ ပြီးတော့ လှေကားခွင်ပေါ်ကို ကျွန်မ ဖြည်းဖြည်းချင်းသွားတယ်။ ပြီးတော့ လှေကားပေါ်တက်တယ်။ ကျွန်မ လုပ်တဲ့နေရာကို ရောက်ဖို့ တော်တော်ကို ကြိုးစားရတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ ထိုင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ မထိုင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မရဲ့ စက်ကို ကိုင်ထားပြီး နာတာကို အံကြိတ်ခံရင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိုင်ချဖို့ အားအပြည့်သုံးလိုက်တယ်။ ကျွန်မ နောက်ကျောက တစ်ခုခုကျိုးသွားသလို ခံစားရပြီး နာတာက တော်တော်ဆိုးဝါးတယ်။ တာဝန်ကျတဲ့ ဆရာဝန်ရောက်လာတဲ့အထိ ထိန်းထားရတာ တော်တော်ခက်ခဲတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူလုပ်တာက ကျွန်မကို အိုင်အိုဒင်းတချို့ ပွတ်ပေးပြီး နိုတူဂျင်ဆင်းဆေးပြား သုံးပြားပဲပေးသွားတယ်။ အဲဒီဆေးတွေ မျိုချပြီး အလုပ်ပြန်လုပ်ဖို့ ပြောတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ နှလုံးသားမှာ ခံစားရတဲ့ နာကျင်မှုကြောင့် ကျွန်မဆက်ပြီး မလုပ်နိုင်တော့သလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မကို လူမဆန်စွာ ဆက်ဆံတဲ့အတွက် ဒီ ရဲတွေကို တော်တော်မုန်းတီးခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ အမြင်မှာ ထောင်သားတွေက ခွေးထက်မပိုဘူး။ ကျွန်မတို့တွေက သူတို့အတွက် ပိုက်ဆံရှာပေးဖို့ စက်တွေပဲ။ ကျွန်မက ထောင်ထဲရောက်တာ တစ်နှစ်တောင်မပြည့်သေးဘဲ ကျွန်မကို စီရင်ချက်ချတာက လေးနှစ်ဆိုတာကို ကျွန်မ စဉ်းစားမိတယ်။ ဒီလောက် ကြာတဲ့အချိန်ကို ကျွန်မ ဘယ်လိုများ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ။ ကျွန်မ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မလားဆိုတာကို တကယ်ကို မသိခဲ့ဘူး။ ဒါကို စဉ်းစားမိရင်းနဲ့ ကျွန်မ အရမ်း အထီးကျန်ပြီး အဖော်မဲ့လာသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ကျွန်မ အကြိုက်ဆုံး ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် ဓမ္မတေးကို ညည်းမိတယ်။ “ဒုက္ခကို သင်ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ၊ သင်သည် သွေးသားဇာတိအတွက် ပူပန်မှုကို ဘေးဖယ်သည့်အပြင် ဘုရားသခင်အပေါ် ညည်းတွားချက်များ မပြုဘဲ နေနိုင်ရမည်။ ဘုရားသခင်သည် သင့်ထံမှ သူ့ကိုယ်သူ ပုန်းကွယ်နေသည့်အခါ၊ သူ့နောက်သို့လိုက်ရန်၊ သင်၏ရှိရင်းစွဲမေတ္တာကို တုံ့ဆိုင်းခွင့်မပြုဘဲ သို့မဟုတ် ပျောက်ကွယ်ခွင့်မပြုဘဲ ထိန်းသိမ်းထားရန်အတွက် သင်၌ ယုံကြည်ခြင်း ရှိနိုင်ရမည်။ ဘုရားသခင် မည်သည့်အရာကို ပြုသည်ဖြစ်စေ သင်သည် သူ၏ စီစဉ်ပုံကို ကျိုးနွံနာခံကာ သူ့အပေါ် ညည်းတွားချက်များ ပြုမည့်အစား သင်ကိုယ်တိုင်၏ ဇာတိပကတိကို ကျိန်ဆဲရန် အသင့်ဖြစ်နေရမည်။ စမ်းသပ်မှုများကို သင်ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သင်မြတ်နိုးသောတစ်စုံတစ်ရာနှင့် လမ်းခွဲရန် ဝန်လေးနေပါစေ သို့မဟုတ် ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးနေပါစေ ဘုရားသခင်ကို သင်ကျေနပ်စေရမည်။ ဤသည်သာလျှင် စစ်မှန်သောချစ်ခြင်း နှင့် ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည်။ သင်၏ တကယ့်ဝိညာဉ်ရင့်ကျက်မှုမှာ မည်သို့ဖြစ်ပါစေ၊ သင်၌ ဒုက္ခခံလိုစိတ်နှင့် စစ်မှန်သောယုံကြည်ခြင်း နှစ်ခုလုံးကို ဦးစွာပိုင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး သင်၌ ဇာတိပကတိကို စွန့်လွှတ်လိုစိတ်လည်း ရှိရမည်။ သင်သည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက် တစ်ကိုယ်ရေဆင်းရဲဒုက္ခများကို ကြံ့ကြံ့ခံရန်နှင့် သင်၏ တစ်ကိုယ်ရေ အကျိုးအမြတ်များအား လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးမှုခံရရန် လိုလိုလားလားဖြစ်သင့်သည်။ သင်သည် သင့်စိတ်နှလုံးထဲတွင် သင့်ကိုယ်သင်နှင့်ပတ်သက်၍ နောင်တရနိုင်စွမ်းလည်း ရှိရမည်- အတိတ်တွင် သင်သည် ဘုရားသခင်ကို မကျေနပ်စေနိုင်ခဲ့သဖြင့် ယခုတွင် သင့်ကိုယ်သင် နောင်တရတတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သင်သည် ဤအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ကင်းမဲ့ခြင်း မရှိရပေ၊ ဘုရားသခင် သင့်ကို စုံလင်စေမည်မှာ ဤအရာများအားဖြင့် ဖြစ်သည်။ သင်သည် ဤစံနှုန်းများနှင့် မပြည့်မီနိုင်ပါက စုံလင်အောင်ပြုခြင်း မခံရနိုင်ချေ။” (သိုးသငယ်နောက်လိုက်ပြီး သီချင်းအသစ်များကိုသီဆိုပါ) ဒီ ဓမ္မသီချင်းကို ကျွန်မ တိတ်တဆိတ် သီဆိုခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဆိုလေလေ ပိုပြီး စိတ်ထိခိုက်ခံစားရလေလေပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားအင်တွေ ပြန်ရောက်လာသလို စပြီး ခံစားရတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ အခုအချိန်မှာ ဒီနတ်ဆိုးရဲ့ သားရဲတွင်းထဲမှာ ဒုက္ခခံနေရနိုင်ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အားလျော့နေတဲ့ အခြေအနေမှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မကို လမ်းပြနေတုန်းပဲ၊ ကျွန်မကို ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ ခွန်အား ပေးနေတုန်းပဲဆိုတာကို ခံစားရတယ်။ ဘုရားသခင်က ကျွန်မဆီကနေ လုံးဝ ထွက်ခွာမသွားပါဘူး။ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေရှိနေတဲ့အတွက် ကျွန်မ အထီးကျန်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလို စဉ်းစားမိပြီး ကျွန်မ တော်တော်ကို သက်သာရာရသွားပြီး ဒုက္ခကို တောင့်ခံဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုနည်းပါးတာကို နောင်တရမိတယ်။ ဒီ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ၊ စမ်းသပ်မှုတွေကို ရင်ဆိုင်ရပြီး ကျွန်မ အပျက်သဘောဆောင်သွားခဲ့ပြီးတော့ ဘုရားသခင်ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ အဖမ်းခံရပြီးကတည်းက ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့အရာတွေကို တွေးမိတယ်။ ရဲတွေက ကျွန်မကို နာကျင်အောင်လုပ်တာ၊ နှိပ်စက်တာတွေကို တော်တော်ကြာ ခံခဲ့ရတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော် လမ်းပြမှုကြောင့်၊ ဘုရားသခင်က ကျွန်မကို စောင့်ကြည့်နေတာကြောင့်သာမဟုတ်ရင် အခုဆိုရင် ကျွန်မ ခဏခဏ သေပြီးနေလောက်ပြီ။ အခု ဒီ လူမဆန်တဲ့ ညှင်းပန်းမှုကို နောက်တစ်ခါ ခံစားရတဲ့အချိန်မှာ ဘုရားသခင်ကို ကျွန်မ အမှီပြုသရွေ့ ဒါကိုလည်း ကျွန်မ ဖြတ်သန်းနိုင်မှာပဲဆိုတဲ့ ယုံကြည်ခြင်း ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဘုရားသခင်က ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကို စုံလင်စေဖို့အတွက် ဒီအခြေအနေကို အသုံးပြုနေတာပါ။ ကျွန်မ ဘုရားသခင်ကို ထပ်ပြီး နာကျင်စေလို့ မဖြစ်ဘူးဆိုတာ သိခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘုရားကို အမှီပြုပြီး အားတင်းရမယ်။ အသက်ဆက်ရှင်ရမယ်။ ဘုရားသခင်အတွက် သက်သေခံရမယ်။ ဒါတွေကို စဉ်းစားမိပြီး ကျွန်မ ခံစားနေရတဲ့ စိတ်သောကက လျော့ကျသွားတယ်။ အဲဒီအချိန်ကာလအတွင်းမှာ စာတန်က ကျွန်မအပေါ် ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ နာကျင်မှုနဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေ တစ်လျှောက် ကျွန်မကို လမ်းပြပေးခဲ့တာက ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေပါပဲ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မအပေါ် ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ချက်က ပြီးသွားခဲ့ပြီး ကမ္ဘာမှာရှိတဲ့ အဲဒီငရဲထဲကနေ ထွက်လာနိုင်တဲ့အချိန်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှာ ရဲတွေက ကျွန်မက လူလိမ်တစ်ယောက်ဖြစ်တယ်ဆိုပြီး ကောလာဟလတွေ ဖြန့်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ ကြားရတယ်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ မကောင်းပြောတာတွေ၊ စွပ်စွဲအပြစ်တင်ခံရတာတွေအားလုံးကို ရှောင်ဖို့အတွက် ကျွန်မ အမျိုးသားက တခြားတစ်နေရာမှာ အလုပ်ရှာခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ သူက ကွာရှင်းချင်တယ်ဆိုပြီး ပြောတယ်။ ကျွန်မ ထောင်ကျတာကြောင့် သူ့အမေက တော်တော်ရှက်ပြီး ကျွန်မကိုတောင် မကြည့်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မသမီးက ဆရာတွေ၊ အတန်းဖော်တွေရဲ့ မရပ်မနား လှောင်ပြောင်ကဲ့ရဲ့မှုတွေကို ခံရတာကြောင့် ရွာထဲမှာရှိတဲ့ ကလေး တစ်ယောက်တောင် သူနဲ့ ကစားဖို့ ဆန္ဒမရှိတော့ဘူး။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို မြင်ရတော့ ကျွန်မ မျက်ရည်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့က ပျော်ရွှင်တဲ့ မိသားစုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အခု စီစီပီရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် ဒီလိုအခြေအနေကို လျော့ကျသွားပြီ။ ကျွန်မ စီစီပီကို အရိုးထဲကနေတောင် မုန်းတယ်။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တစ်ပိုဒ်က ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ သူ့ဘာသာပေါ်လာတယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ- “ရှေးကာလ၏ ဘိုးဘေး များလော။ ချစ်မြတ်နိုးရသော ခေါင်းဆောင်များလော။ ၎င်းတို့ အားလုံးသည် ဘုရားသခင်အား ဆန့်ကျင်ကြ၏။ ၎င်းတို့၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုသည် ကောင်းကင်အောက်ရှိ အရာခပ်သိမ်းကို မှောင်မိုက်ခြင်း နှင့် ပရမ်းပတာဖြစ်ခြင်း အခြေအနေတစ်ခုတွင် ချန်ထားပြီးဖြစ်၏။ ဘာသာရေး လွတ်လပ်မှုလော။ နိုင်ငံသားများ၏ တရားဝင် ရပိုင်ခွင့်များနှင့် အကျိုးစီးပွားများလော။ ယင်းတို့သည် အပြစ်ဖုံးကွယ်ခြင်းအတွက် လှည့်စားမှုများသာ ဖြစ်ကြသည်။...ဘုရားသခင်၏ အမှုအဖို့ ထိုသို့သော ထိုးဖောက်၍ မရနိုင်သည့် အတားအဆီးကို အဘယ်ကြောင့် ထူထောင်ရသနည်း။ ဘုရားသခင်၏ လူစုကို လှည့်ဖြားရန် အဘယ်ကြောင့် အမျိုးမျိုးသော လှည့်ကွက်များကို အသုံးချသနည်း။ စစ်မှန်သော လွတ်လပ်မှု၊ တရားဝင် ရပိုင်ခွင့်နှင့် အကျိုးစီးပွားတို့မှာ အဘယ်မှာနည်း။ တရားမျှတခြင်းကား အဘယ်မှာနည်း။ ကိုယ်စိတ်ချမ်းသာခြင်းကား အဘယ်မှာနည်း။ နွေးထွေးမှုကား အဘယ်မှာနည်း။ ဘုရားသခင်၏ လူများအား လှည့်စားရန် အဘယ်ကြောင့် လှည့်ဖြားတတ်သော အကြံအစည်များကို အသုံးပြုသနည်း။ ဘုရားသခင်၏ ကြွလာခြင်းကို ဖိနှိပ်ရန် အဘယ်ကြောင့် အင်အားသုံးရသနည်း။ ဘုရားသခင်အား သူဖန်ဆင်းခဲ့သည့် ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်တွင် အဘယ်ကြောင့် လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့်မပြုရသနည်း။ ဘုရားသခင်အား ခေါင်းချစရာ နေရာမရှိသည့်တိုင်အောင် အဘယ်ကြောင့် လိုက်လံဖမ်းဆီးသနည်း။ လူသားတို့ အလယ်တွင် နွေးထွေးမှုကား အဘယ်မှာနည်း။ လူတို့အလယ်တွင် ကြိုဆိုခြင်းကား အဘယ်မှာနည်း။ ဘုရားသခင်၌ ထိုသို့သော အသည်းအသန် တောင့်တခြင်းအား အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်စေသနည်း။ ဘုရားသခင်အား အဘယ်ကြောင့် အထပ်ထပ် အော်ခေါ်စေသနည်း။ ဘုရားသခင်အား သူ၏ ချစ်လှစွာသော သားအတွက် စိတ်ပူစေရန် အဘယ်ကြောင့် အတင်းအကျပ် ပြုရသနည်း။ ဤမှောင်မိုက်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ၎င်း၏ ဆိုးရွားသည့် အစောင့်ခွေးများတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ဘုရားသခင်အား သူဖန်ဆင်းခဲ့သည့် ကမ္ဘာလောကအလယ်တွင် လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာ ခွင့်မပြုရသနည်း။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ စာအုပ်ထဲရှိ “အမှုတော်နှင့် ဝင်ရောက်ခြင်း (၈)”) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ချင့်ချိန်စဉ်းစားရင်းနဲ့ ကျွန်မ စီစီပီရဲ့ အကျည်းတန်မှုကို နှံ့နှံ့စပ်စပ် နားလည်သွားခဲ့တယ်။ အပြင်ပန်းမှာ ဖြောင့်မတ်သလို ဟန်ဆောင်တယ်။ “ဘာသာရေး ယုံကြည်မှု လွတ်လပ်ခွင့်”၊ “ပြည်သူအတွက် ငြိမ်ဝတ်ပိပြားရေး”၊ “ပြည်သူအပေါ် ဂရုစိုက်မှု” ဆိုတာတွေကို အကြာကြီးပြောတယ်။ သူတော်ကောင်းတရားနဲ့ အကျင့်စာရိတ္တနဲ့ပတ်သက်ပြီး မှန်ကန်တာတွေအားလုံးကို ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူမမြင်ကွယ်ရာမှာတော့ ယုံကြည်သူတွေကို ဖမ်းဆီး ဖိနှိပ်ဖို့၊ ကောလာဟလတွေ ဖြန့်ဖို့ ဘယ်နည်းလမ်းမဆို သုံးချင်သလိုသုံးတယ်။ အကျိုးရလဒ်အနေနဲ့ ခရစ်ယာန်တွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ထောင်ထဲအပို့ခံရတယ်။ အိမ် မပြန်နိုင်ကြဘူး။ သူတို့မိသားစုတွေ ပြိုကွဲကြရတယ်။ အရင်တုန်းက ကျွန်မ စီစီပီက တကယ်တမ်း ဘာလဲဆိုတာ လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ကိုးကွယ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ စီစီပီရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ခံရပြီးတဲ့နောက်မှာ စီစီပီက လူတွေကို ထိခိုက်နစ်နာစေတဲ့ နတ်ဆိုးခေါင်းဆောင်ပဲဆိုတာ နောက်ဆုံးမှာ မြင်သွားတယ်။ အနှစ်ချုပ်ကြည့်ရင် စီစီပီက ဘုရားသခင်ရဲ့ ရန်သူ၊ သမ္မာတရားရဲ့ ရန်သူပဲ။ အဆိုးဝါးဆုံး၊ ခေတ်နောက်ပြန် အဆွဲဆုံး နတ်ဆိုးတစ်သိုက်ပဲ။

ကျွန်မ ထောင်ကထွက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ ရဲတွေက ကျွန်မကို စောင့်ကြည့်တာ လုံးဝ လျော့မသွားဘူး။ ကျွန်မတို့ မြို့ခံ ရဲစခန်းက ရဲတွေက ကျွန်မ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်နေတုန်းလားဆိုတာ အမြဲတမ်း မေးတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ အိမ်မှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် ဖတ်တဲ့အချိန် အိမ်ရှေ့တံခါးကို တင်းကျပ်နေအောင် သော့ခတ်ထားရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် စာအုပ်တွေကို အလျှို့ဝှက်ဆုံးနေရာမှာ သိမ်းရတယ်။ အစည်းအဝေးသွားတဲ့အခါမှာ ဒါမှမဟုတ် ဧဝံဂေလိ ဟောတဲ့အခါမှာ တော်တော် ဂရုစိုက်ပြီး သတိထားရတယ်။ ၂၀၁၃ခုနှစ် မတ်လရဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ တာဝန်ယူရတဲ့ အသင်းတော်တစ်ခုက ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်နဲ့ သင်းထောက်နှစ်ယောက် အဖမ်းခံရတယ်။ အသင်းတော် ပစ္စည်းတချို့ကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ကျွန်မ အမြန်စီစဉ်ရပြီး တချို့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို သတိရှိဖို့ အသိပေးခဲ့ရတယ်။ ဒါတွေအားလုံးကို ရှင်းနေတဲ့အချိန်မှာပဲ အစ်မတစ်ယောက်ပြောတာကို ကျွန်မ ကြားရတယ်။ “အဖမ်းခံရတဲ့ ခေါင်းဆောင်က သူ့မှာ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေရဲ့ စာရင်းရှိတော့ အခု ရဲက အဲဒီစာရင်းကို ရသွားပြီ” တဲ့။ ရဲတွေက မြို့မှာရှိတဲ့ စီစီတီဗီ ကင်မရာတွေ အားလုံးကို ဝင် ထိန်းချုပ်ပြီး လူစိမ်းတွေကို ရှာနေကြတယ်၊ ယုံကြည်သူတွေကို ရှာဖို့အတွက် တစ်အိမ်တက် တစ်အိမ်ဆင်းလုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတယ်ဆိုပြီး သူက ပြောတယ်။ သူတို့က ဒီ ခြိမ်းခြောက်မှုကိုလည်း လုပ်ကြတယ်။ “ပိုက်ကွန်ကနေ တစ်ကောင် ထွက်သွားခွင့်ပေးမှာထက် အကောင် တစ်ထောင်မှားဖမ်းမိတာ ပိုကောင်းတယ်” တဲ့။ ဒါကို ကြားတော့ ကျွန်မ တော်တော် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စိုးရိမ်မိတယ်။ အရင်က ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကြောင့် ကျွန်မ အဖမ်းခံထားဖူးတော့ ကျွန်မနဲ့ပတ်သက်တဲ့ဖိုင်က သူတို့ဆီမှာရှိတယ်။ ရဲတွေက မျက်နှာကို မှတ်မိတဲ့ စောင့်ကြည့်မှုကို အသုံးပြုရင် ကျွန်မ အဖမ်းခံရမှာ သေချာတယ်။ ကျွန်မ ထပ်ပြီး အဖမ်းခံရရင် ကျွန်မ အသက်ရှင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ သူတို့က သေချာပေါက် သတ်ပစ်မှာပဲ။ ဒါကို စဉ်းစားမိပြီး ကျွန်မ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားရမယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားအသင်းတော်တစ်ခုဆီကို ကျွန်မ ရောက်တော့ ကျွန်မ စိတ်ကို ခပ်အေးအေး မထားနိုင်ဘဲ တစ်ခုကို သတိရသွားတယ်။ အဲဒီ အသင်းတော်မှာ အရေးပေါ် စီစဉ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အလုပ်အားလုံးကို ကျွန်မ စဉ်းစားမိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ရဲ့ အသက်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ကို လွတ်ချခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အခု ထွက်သွားရင် ဘုရားအိမ်တော်ရဲ့ အကျိုးကို ကျွန်မ ကာကွယ်နေတာမဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အသိတရားနဲ့ လူသားဆန်မှုက ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်မက သတ္တိနည်းသူ၊ ငကြောက်တစ်ယောက်လို ပြုမူနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘုရားသခင်အပေါ် စစ်မှန်တဲ့ ယုံကြည်ခြင်း မရှိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ သက်သေခံမှုက ဘယ်မှာလဲ။ ဒါတွေကို စဉ်းစားမိပြီး ဘုရားသခင်ရှေ့မှာ အမြန် ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ ကျွန်မ သက်သေရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့၊ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ ခွန်အားပေးအပ်ဖို့ တောင်းလျှောက်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနောက်မှာ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တစ်ပိုဒ်ကို ဖတ်ခဲ့ပါတယ်။ “လူတို့သည် ၎င်းတို့၏ဘဝများကို စွန့်လွှတ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်သည့်အခါ၊ အရာရာတိုင်းသည် အသေးအဖွဲ ဖြစ်လာကြပြီး၊ မည်သူမျှ ၎င်းတို့ကို ခက်ခဲအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခြင်းမရှိတော့ချေ။ အသက်ထက် မည်သည့်အရာသည် သာ၍အရေးကြီးနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် စာတန်သည် လူတို့အထဲတွင် နောက်ထပ် မည်သည့်အရာမျှ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိမလာပေ၊ လူနှင့် ပတ်သက်၍ ၎င်းလုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာ မည်သည့်အရာမျှ မရှိပေ။ ‘ဇာတိပကတိ’ ၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တွင် ဇာတိပကတိသည် စာတန်၏ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးစေခြင်း ခံရသည်ဟု ဆိုထားသော်လည်း၊ လူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် အမှန်တကယ် ဆက်ကပ်အပ်နှံပြီး စာတန်၏ တိုက်တွန်းခြင်း မခံရပါက၊ မည်သူမျှ ၎င်းတို့ကို ခက်ခဲအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခြင်းမရှိချေ။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏စာအုပ်ထဲရှိ “အခန်း ၃၆” စကြဝဠာတစ်ခုလုံးအတွက် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များနှင့်သက်ဆိုင်သော နက်နဲမှုများ၏ အနက်ဖွင့်ဆိုချက်) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို တွေးဆရင်းနဲ့ ဒီ အခြေအနေဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုပဲ၊ ဝိညာဉ်လောကမှာ စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေတာပဲဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်ခဲ့ပါတယ်။ စာတန်ကို အရှက်ရစေပြီး ဘုရားသခင်ကို သက်သေခံဖို့အတွက် ဘုရားသခင်နဲ့အတူ ရပ်တည်ပြီး ကျွန်မအသက်ကို ပေးရမယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ သိခဲ့တယ်။ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ လှည့်ပြေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ “ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တွေမှာ သရုပ်မှန်ပေါ်တယ်” ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားလိုပေါ့။ ဘုရားအိမ်တော်ရဲ့အလုပ်ကို ကျွန်မ ကာကွယ်ရမယ်။ ဒါက အသိတရားနဲ့ လူသားဆန်မှုရှိတဲ့သူတစ်ယောက် လုပ်သင့်တဲ့ အရာပဲ။ ကျွန်မက ဖြောင့်မတ်ခြင်းကြောင့် ဖိနှိပ်မှုကို ခံနေရတာ။ သေသွားခဲ့ရင်တောင် တန်ပါတယ်။ ကျွန်မက ယုတ်ညံ့စွာ အသက်ရှင်ပြီး စာတန်ကို အရှုံးပေးရင် ကျွန်မ ကိုယ်ခန္ဓာက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပေမဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ အသေကောင်လို ဖြစ်မှာပဲ။ ဒီလိုစဉ်းစားမိတဲ့အခါ ကျွန်မ လွတ်မြောက်သွားသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်မ အဲဒီအသင်းတော်ကို အမြန် ပြန်သွားပြီး ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် စာအုပ်အားလုံးကို ရွှေ့ဖို့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးကို လူမမြင်အောင်နေဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ အသင်းတော်အလုပ်အားလုံး တော်တော်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ စီစဉ်ပြီးခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ လမ်းပြမှုအတွက် ဘုရားကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့ပါတယ်။

အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ကို နှစ် ၂၀ ကျော် ယုံကြည်ခဲ့ပြီး စီစီပီရဲ့ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုကို အဆက်မပြတ် ခံနေရတဲ့အခါမှာ နာကျင်မှုတချို့ကို ကျွန်မ ခံခဲ့ရနိုင်ပေမဲ့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ရဲ့ လမ်းပြမှုအောက်မှာ သမ္မာတရားတချို့ကို ကျွန်မ နားလည်ခဲ့ပြီး အမှန်နဲ့အမှား၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းနဲ့ ဆိုးယုတ်ခြင်းကို ပိုင်းခြားသိမြင်ဖို့ သင်ယူရရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒီလို ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေတွေတစ်လျှောက်မှာ ဘုရားသခင်ကို အားကိုးဖို့လည်း သင်ယူရရှိခဲ့ပါတယ်။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေမှာ သြဇာအာဏာကို ကျွန်မ တကယ်ခံစားရပြီး ဘုရားသခင်အပေါ် ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းက ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။ ဒါတွေအားလုံးက ဘုရားသခင်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ပါပဲ။ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

အရှေ့သို့- ၈၇။ ရက်စက်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းက ကျွန်မ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အားကောင်းစေပြီ

နောက်တစ်ခုသို့- ၈၉။ အယူဝါဒသွတ်သွင်းခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ပွဲ တစ်ခု

ဘုရားသခင်၌ မည်သည့်ယုံကြည်မှုမျိုးသည် သူ၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရနိုင်သည်ကို သင်သိပါသလား။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၌ စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းကို မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သနည်း။ အဖြေများကို ရရှိဖို့ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်သွယ်ရန် အားမနာပါနှင့်။
Messenger မှတဆင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ။
Viber မှတဆင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ။

သက်ဆိုင်သည့် အကြောင်းအရာ

၁၁။ အသက်တာတွင် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို သိခြင်း

အမေရိကန်နိုင်ငံ၊ ရှင့်ရှင်းအနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ- “ဘုရားသခင်၏ သြဇာအာဏာ၊ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုး၊ ဘုရားသခင်၏ ပင်ကိုလက္ခဏာနှင့်...

၃၆။ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် အောင်မြင်ကျော်ကြားမှုတို့မှလွတ်မြောက်ခြင်း

တရုတ်နိုင်ငံ ရှန်းတုန်း စီရင်စု၊ ရှောင်မင်ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၌ ပြောထားသည်- “လူတို့သည် ကျော်ကြားမှုနှင့် အမြတ်အစွန်းအတွက်သာ...

၆၄။ မာနထောင်လွှားခြင်းသည် ကျရှုံးခြင်းမတိုင်မီ လာ၏

တရုတ်နိုင်ငံ ကွမ်ရှီး ဒေသ၊ ရှင်းကျယ်အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ- “မာနထောင်လွှားခြင်းသည် လူသား၏ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသော စိတ်သဘောထား၏...

၇၅။ ကျွန်မ ကြုံခဲ့ရသော စမ်းသပ်မှု

တရုတ်နိုင်ငံ ကျိလင် စီရင်စု၊ ကျုံးရှင်းအနန္တတန်ခိုးရှိသော ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ- “ငါ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ကမ်းခြေများရှိ သဲလုံးများထက်...

နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်မှ စတင်သည် နောက်ဆုံးသောကာလခရစ်တော်၊ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ထံမှ စံနမူနာ နှုတ်ကပတ်တော်များ ဘုရားသခင်၏ နေ့စဉ် နှုတ်ကပတ်တော်များ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် လက်ရွေးစင်များ သိုးသငယ်နောက်လိုက်ပြီး သီချင်းအသစ်များကိုသီဆိုပါ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော် သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်း၏ အခြေခံမူ ၁၇၀ ဘုရားသခင်၏သိုးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို ကြားကြ၏ ယုံကြည်သူအသစ်အတွက် အခြေခံလိုအပ်ချက်များ ဘုရားသခင်၏ အသံကို နားထောင်လော့ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်လာခြင်းကို ရှုမြင်ကြလော့ နိုင်ငံတော် ဧဝံဂေလိတရားတော် ဖြန့်ဝေခြင်းအတွက် လမ်းညွှန်ချက်များ နိုင်ငံတော်၏ ဧဝံဂေလိတရားအကြောင်း စံနမူနာ အမေးအဖြေများ လက်ရွေးစင်များ ခရစ်တော်၏ တရားစီရင်ခြင်း ပလ္လင်တော်ရှေ့ အတွေ့အကြုံများအကြောင်း သက်သေခံချက်များ အောင်မြင်သောသူများ၏ သက်သေခံချက်များ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ထံ ကျွန်ုပ်ပြန်လှည့်ခဲ့ပုံ

ဆက်တင်

  • စာတို
  • နောက်ခံအပြင်အဆင်များ

တပြေးညီ အရောင်များ

နောက်ခံအပြင်အဆင်များ

စာလုံးပုံစံ

စာလုံးအရွယ်အစား

စာကြောင်း အကွာအဝေး

စာကြောင်း အကွာအဝေး

စာမျက်နှာအနံ

မာတိကာ

ရှာဖွေမည်

  • ဤစာကို ရှာမည်
  • ဤစာအုပ်ကို ရှာမည်