၉၀။ စမ်းသပ်မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများမှတစ်ဆင့် စုံလင်ခြင်းခံရသော ယုံကြည်ခြင်း

ကိုရီးယားနိုင်ငံ၊ ရှူးချန့်

ကျွန်မ အမေက ၁၉၉၃ ခုနှစ်မှာ ကျန်းမာရေး ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ ကျွန်မတို့ တစ်မိသားစုလုံး သခင်ယေရှုကို ယုံကြည်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ သူ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြန်ကောင်းလာတာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီကစပြီး ကျွန်မ သူနဲ့ တနင်္ဂနွေနေ့တိုင်း ဘုရားကျောင်းတက်ခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ ၂၀၀၀ ခုနှစ် နွေဦးရာသီမှာ သခင်ပြန်ကြွလာတဲ့ ဝမ်းမြောက်ဖွယ် သတင်းက ကျွန်မတို့ အိမ်ကို ရောက်လာပါတယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ပြီး သူဟာ ပြန်ကြွလာတဲ့ သခင်ယေရှုဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မတို့ သေချာသွားခဲ့ပြီးတော့ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ရဲ့ နောက်ဆုံးသောကာလ အမှုတော်ကို လက်ခံခဲ့ပါတယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေက ပံ့ပိုးတဲ့ ရေလောင်းပေးခြင်းနဲ့ အာဟာရကို ခံစားရင်း ကျွန်မတို့ အဲဒီ နှုတ်ကပတ်တော်တွေကို နေ့တိုင်း ဖတ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါက ကျွန်မကို ဝိညာဉ်ရေးရာမှာ တကယ်ကို ပြုစု ပျိုးထောင်ပေးပါတယ်။ သခင်ကြွလာခြင်းကို မျှော်လင့်တောင့်တနေတဲ့ လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဘုရားသခင်ရဲ့ အသံတော်ကို မကြားရသေးဘူးလဲ ဒါမှမဟုတ် သခင်ပြန်ကြွလာခြင်းကို မကြိုဆိုရသေးဘူးလဲဆိုတာကို တွေးမိပြီး ကျွန်မ ဘုရားသခင်ရဲ့ အလိုတော်ကို အရေးထားပြီး အဲဒီလူတွေနဲ့ နိုင်ငံတော် ဧဝံဂေလိတရားကို မျှဝေရမယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ သိခဲ့ပါတယ်။ မကြာခင်မှာ ကျွန်မ ဧဝံဂေလိ ဖြန့်ဝေဖို့အတွက် ကျွန်မ တာဝန်ကို စတင် ထမ်းဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အံ့သြသွားရတာက အဲဒီလိုလုပ်တော့ ကျွန်မ စီစီပီ ဖမ်းတာကို ခံလိုက်ရတယ်။

၂၀၁၃ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလတုန်းက ညီအစ်ကို မောင်နှမ ခြောက်ယောက်နဲ့အတူ ဝတ်ပြုအစည်းအဝေးလုပ်နေတုန်း ရုတ်တရက် ရဲ အယောက် ၂၀ ကျော်က အတင်းဝင်လာတယ်။ သူတို့တွေထဲက နှစ်ယောက်က အရှေ့ကို အမြန်သွားပြီး လက်ထဲမှာ သေနတ်တွေနဲ့ ကျွန်မတို့ကို အော်တယ်။ “မလှုပ်နဲ့။ မင်းတို့ကို ဝိုင်းထားပြီးပြီ။” တဲ့။ တခြားနှစ်ယောက်မှာက လျှပ်စစ်တုတ်တွေ ရှိတယ်။ သူတို့က အော်တယ်။ “လက်တွေ မြှောက်ထားပြီး နံရံကို မျက်နှာမူထား” တဲ့။ သေနတ်တစ်လက်ကိုင်ထားတဲ့ ရဲတစ်ယောက်က ပြောတယ်။ “ငါတို့မင်းတို့နောက်ကိုလိုက်နေတာ အခုဆို နှစ်ပတ်လောက်ရှိပြီ။ မင်းက ရှောင်ရှောင်ပဲ။” တဲ့။ ဒါကို ကြားရတော့ ကျွန်မ ကြောက်သွားတယ်။ ငါ့ရဲ့ ငယ်နာမည်ကို သူတို့ ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ပေါ့။ ပြီးတော့ သူတို့က ငါ့ နောက်ကိုလိုက်နေတာ နှစ်ပတ်လောက်ရှိပြီ ပြောတယ်။ ဒါဆိုရင် အခုတစ်လောမှာ ငါ သွားတဲ့နေရာတိုင်းကို သူတို့ သိသလား။ အဲဒီ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေအားလုံး အဖမ်းခံခဲ့ရပြီးပြီလား ပေါ့။ ကျွန်မ ထပ်ပြီး မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘူး။ သူများတွေအတွက်ကိုပဲ ကျွန်မ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းခဲ့ပါတယ်။ ရဲတွေ လုပ်ထားတဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေကို ကြည့်ရင် ကျွန်မကို လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့တယ်။ ပူပင်သောကရောက်ရင်းနဲ့ ဘုရားသခင်ကို ကျွန်မ အော်ခေါ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘုရားသခင်ဆီက ဒီနှုတ်ကပတ်တော်တွေက စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။ “သင်သည် ဤအရာ ထိုအရာတို့ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိအပ်။ မည်မျှများပြားသော အခက်အခဲများနှင့် အန္တရာယ်များ သင်ရင်ဆိုင်ရစေကာမူ၊ ငါ၏ အလိုကို မပိတ်ဆီးဘဲ ဆောင်ရွက်နိုင်ဖို့အလို့ငှာ၊ သင်သည် မည်သည့် အဟန့်အတားမျှဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံရခြင်းမရှိဘဲ ငါ၏ရှေ့၌ မြဲမြံလျက် နေနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ဤသည်မှာ သင်၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။...ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိနှင့်။ ငါ၏မစခြင်းဖြင့်၊ အဘယ်သူသည် ဤလမ်းကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ပိတ်ဆို့နိုင်မည်နည်း။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ စာအုပ်ထဲရှိ “အခန်း ၁၀” အစအဦး၌ ခရစ်တော်၏မိန့်မြွက်ချက်များ) ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မကို ငြိမ်းချမ်းခြင်း အသိစိတ်ကို ပေးပါတယ်။ အရာအားလုံးက ကိုယ်တော့်လက်ထဲမှာရှိတယ်၊ အဲဒီ ရဲတွေအားလုံးတောင် ပါတယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဘုရားသခင်က ကျွန်မရဲ့ အထောက်အပံ့အင်အားဖြစ်တာကြောင့် ကျွန်မ ဘုရားသခင်ကို ဆုတောင်းပြီး အမှီပြုခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ဘဲ ရဲတွေက တစ်ချိန်လုံး ကျွန်မနောက်ကိုလိုက်တာ ခံခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်ပြီး အသင်းတော်အပေါ်ကို ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာကို ယူဆောင်မိတဲ့အတွက် တော်တော်တုံးအပြီး အကင်းမပါးခဲ့တာကြောင့် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မုန်းတီးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ လုပ်နိုင်တာက ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေအတွက် ဆုတောင်းပေးဖို့ပါပဲ။ ကျွန်မ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးတော့ ဒီလို ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ “ရဲတွေက ကျွန်မကို ဘယ်လိုပဲ နှိပ်စက်နိုင်ပါစေ၊ ကျွန်မ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေအကြောင်းကို လုံးဝ မဖော်ဘူး။ ယုဒလုပ်ပြီး ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်တာ မလုပ်ဘူး။” ဆိုပြီးတော့။ အဲဒီလို ဆုတောင်းပြီးတဲ့အခါမှာ ကျွန်မ မကြောက်တော့ဘူး။ ကျွန်မမှာ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ ခွန်အားနဲ့ ပြည့်လာတယ်။

ရဲတွေက သူခိုးဓါးပြတွေလို တစ်အိမ်လုံးကို မွှေနှောက်ပစ်တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆဲလ်ဖုန်းတွေ၊ ဗီဒီယိုစက် ရှစ်ခု၊ တက်ဘလက် လေးခု၊ ဧဝံဂေလိစာအုပ်တွေ အများကြီးနဲ့ ယွမ် ၁၀၀၀၀ကို သိမ်းသွားကြတယ်။ သူတို့က ကျွန်မနဲ့ တခြားအစ်မနှစ်ယောက်ကို ဧည့်ခန်းကို ခေါ်သွားပြီး ကြမ်းပြင်မှာ အတင်းအဓမ္မ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ခိုင်းတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရဲတွေက အစ်ကိုတွေကို အဆက်မပြတ် ရိုက်နေတဲ့ အသံတွေက အိပ်ခန်းတစ်ခန်းဆီကနေ ထွက်လာတယ်။ ကျွန်မ အရမ်းစိတ်တိုသွားပြီး တောင်းဆိုလိုက်တယ်။ “ကျွန်မတို့က ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်တာ သက်သက်ပါ။ တရားမဝင်တာ ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်ဘူး။ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို ဖမ်းတာလဲ” ပေါ့။ ရဲတစ်ယောက်က မုန်းစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောတယ်။ “ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုရှိတာက ဥပဒေကို ချိုးဖောက်တာပဲ။ ဒါ ပြစ်မှုပဲ။ ကွန်မြူနစ်ပါတီက မင်းတို့ ဥပဒေတစ်ခုကို ချိုးဖောက်နေတယ်လို့ ပြောရင် မင်းတို့ ဥပဒေ ချိုးဖောက်နေတာပဲ။ ပါတီက ဘုရားကို ယုံကြည်ခွင့် မပေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က သူတို့ရဲ့ ပိုင်နက်ထဲမှာ လုပ်ရဲသေးတယ်။ ဒါက မင်းတို့က ပါတီနဲ့ အတိုက်အခံလုပ်နေတာပဲ။ မင်းတို့က သေချင်နေတာပဲ။” တဲ့။ ကျွန်မက ပြောလိုက်တယ်။ “လွတ်လပ်စွာ ကိုးကွယ်ယုံကြည်ခွင့်က တရားဝင် အာမခံထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား” ပေါ့။ သူတို့က ရီရင်းနဲ့ ပြောတယ်။ “မင်းတို့က ဘာတစ်ခုမှ မသိသေးပါဘူး။ လွတ်လပ်စွာ ကိုးကွယ်ယုံကြည်ခွင့်က အပြသက်သက်ပဲ။ နိုင်ငံခြားသားတွေ တွေ့ဖို့ အတွက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ယုံကြည်သူတွေကတော့ ဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပဲ။” တဲ့။ သူက ဒီလို ပြောရင်းနဲ့ ကျွန်မ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ပြိး ရဲမေတစ်ယောက်က ရောက်လာပြီး ကျွန်မ လက်ကို ကန်တယ်။ ကျွန်မ ဒေါသထွက်သွားပြီး ဒီ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေက စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။ “ဘာသာရေး လွတ်လပ်မှုလော။ နိုင်ငံသားများ၏ တရားဝင် ရပိုင်ခွင့်များနှင့် အကျိုးစီးပွားများလော။ ယင်းတို့သည် အပြစ်ဖုံးကွယ်ခြင်းအတွက် လှည့်စားမှုများသာ ဖြစ်ကြသည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ စာအုပ်ထဲရှိ “အမှုတော်နှင့် ဝင်ရောက်ခြင်း (၈)”) ကွန်မြူနစ်ပါတီကို ခေါင်းဆောင်လုပ်ခိုင်းတာက တကယ်တမ်းက စာတန်ကို ခေါင်းဆောင်လုပ်ခိုင်းတာပဲ။ သူတို့ ဥပဒေတွေအားလုံးက လှည့်စားဖို့အတွက် ရည်ရွယ်ထားတာ။ ပြင်ပလူတွေကို သူတို့က လွတ်လပ်စွာ ယုံကြည်ကိုးကွယ်ခွင့်ရှိတယ်လို့ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ဘယ်သူ့ကို မှ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပြီး လမ်းမှန်ကို လျှောက်ခွင့်မပေးဘူး။ အပြုသဘောဆောင်တဲ့အရာ ဘာကိုမှ ခွင့်မပြုဘူး။ ခရစ်ယာန်တွေကို အကြီးအကျယ် ဖမ်းဆီးပြီး ထိခိုက်နစ်နာစေတယ်။ အဲဒီရဲတွေက ယူနီဖောင်းဝတ်ထားတဲ့ ဓါးပြတွေ၊ လူယုတ်မာတွေသက်သက်ပဲ။ ကျွန်မ သူတို့နဲ့ အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ပြောဖို့ ကြိုးစားတာက ရီစရာကောင်းတယ်။ ကျွန်မကို သူတို့ ရဲကားထဲ ထည့်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မတို့ကို ဝိုင်းထားတဲ့ ရဲကားတွေ ဆယ်စီးကျော်လောက် ရှိတာကို တွေ့ရတယ်။

ကျွန်မတို့ကို ကောင်တီ နိုင်ငံတော် လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ဆီကို ခေါ်သွားပြီးတာနဲ့ ရဲတစ်ယောက်က ကျွန်မကို ပြောတယ်။ “ငါတို့ မင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး အချီကြီးမိထားတယ်။ မင်းအကြောင်းကို ငါတို့ အကုန်သိတယ်။ အရင် နှစ်ပတ်လောက်မှာ မင်း ရောက်ခဲ့တဲ့ မြို့တိုင်း၊ ကောင်တီတိုင်းကို ငါတို့ သိတယ်။ မင်းက အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းကို ဖမ်းမိဖို့ ဒီလောက် ကြီးတဲ့အင်အားအထိ စုထားမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ မင်းကို ဒီနေရာမှာ မစစ်ဘူး။ ငါတို့မှာ အဲဒါအတွက် ‘နေရာကောင်း’ တစ်ခု ရှိတယ်။ မင်း မခံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားမှာကိုပဲ ငါစိုးရိမ်တာပါ။” တဲ့။ အဲဒီအချိန်ကျမှ သူတို့က ကျွန်မကို အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်နဲ့ လူမှားသွားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ တကယ့်ခေါင်းဆောင်က နည်းနည်းပိုပြီး ဘေးကင်းမှာပဲဆိုတာကို သိပြီး ကျွန်မ နည်းနည်း စိတ်သက်သာရာရခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စိတ်ပူနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မက အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်လို့ သူတို့က ထင်ပြီး ကျွန်မကို အလွယ်တကူနဲ့ လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်လေ။ သူတို့ ကျွန်မကို ဘယ်လို ညှင်းပန်းမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ ခွန်အားပေးဖို့၊ ကျွန်မ သက်သေရပ်တည်အောင် ကူညီပေးဖို့ ဘုရားသခင်ဆီကို ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ည ၁၁ နာရီထိုးပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲဒီ “နေရာကောင်း” ကို ခေါ်သွားဖို့ ကျွန်မကို ရဲကားတစ်စီးထဲ ထည့်လိုက်ကြတယ်။ ကားထဲမှာ ရဲတစ်ယောက်က ပြောတယ်။ “ဒီ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သူတွေကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမယ်ဆိုတာ မင်းတို့ မသိကြဘူး။ သူတို့ဆီက ဘယ်အရာမဆို ရဖို့အတွက် တော်တော်ကို အားထည့်ရတယ်။ အလုပ်ဖြစ်မယ့် ဘယ်အရာကိုမဆို ငါတို့ လုပ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် သူတို့ ဝန်ခံချင်မှ ဝန်ခံလိမ့်မယ်။” တဲ့။ တခြား ရဲက ပြောတယ်။ “အေး ဟုတ်တယ်။ သေချာတာပေါ့။ မင်းက အဲဒီ ယုံကြည်သူတွေနဲ့ပတ်သက်ရင် နောက်ဆုံးအကွက်ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စမှာ မင်းကို ခေါ်တာပေါ့” တဲ့။ ဒါကို ကြားရတော့ ကျွန်မအတွက် ဘယ်လို ညှင်းပန်းမှုမျိုးကို စီစဉ်ထားတာလဲဆိုတာ စဉ်းစားမိတယ်။ ကျွန်မ ဘုရားသခင်ကို တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သခင်ယေရှုရဲ့ ဒီ နှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။ “ကိုယ်ခန္ဓာကိုသာ သတ်၍ စိတ်ဝိညာဉ်ကို မသတ်နိုင်သော သူတို့ကို မကြောက်ကြနှင့်။ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်စိတ်ဝိညာဉ်ကို ငရဲ၌ ဖျက်ဆီးနိုင်သောသူကို သာ၍ ကြောက်ကြလော့။” (ရှင်မဿဲခရစ်ဝင် ၁၀:၂၈) “အကြင်သူသည် မိမိအသက်ကို ကယ်ဆယ်ခြင်းငှာအလိုရှိ၏။ ထိုသူသည် အသက်ရှုံးလိမ့်မည်။ အကြင်သူသည် ငါ့ကြောင့်အသက်ရှုံး၏၊ ထိုသူသည် အသက်ကို တွေ့လိမ့်မည်။” (ရှင်မဿဲခရစ်ဝင် ၁၆:၂၅) ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းမှာ ကျွန်မကို ခွန်အားပေးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ အသက်က ဘုရားလက်ထဲမှာရှိတယ်၊ ကျွန်မ ဝိညာဉ်က သူ့လက်ထဲမှာရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သေဖို့အတွက် စီစဉ်ထားတယ်ဆိုရင်တောင်မှ ဘုရားသခင်ရဲ့ စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုကို နာခံပြီး သူ့ကို လုံးဝ သစ္စာမဖောက်ဖို့ ကျွန်မ စိတ်ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။

သူတို့ ကျွန်မကို ကောင်တီ ရဲစခန်းကို ခေါ်သွားခဲ့ပြီး စစ်မေးတဲ့အခန်းထဲကို ကျွန်မတို့ ရောက်တာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် အရမ်းငိုနေတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကို ကျွန်မ ကြားရတယ်။ ရဲတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်တဲ့ စက်ပစ္စည်းတွေကို ပိတ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး တခြားနှစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ကျွန်မကို လက်ထိပ်ခတ်တယ်။ ကျွန်မ ညာလက်ကို ပခုံးနောက်ကနေ လိမ်ပြီး ဘယ်လက်ကို အောက်ကနေ ကျောဘက်ကို ဆွဲပြီးခတ်တယ်။ လက်ထိတ်ကို အပေါ်အောက် လှုပ်ခါတယ်။ ကျွန်မ လက်တွေ ကျိုးသွားတော့မလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်မ လက်နဲ့ နောက်ကျော ကြားထဲကို ကျားထိုင်ခုံရဲ့ ဘောင်တစ်ခုနဲ့ ထိုးတယ်။ ကျွန်မလက်တွေ ဆွဲဖြဲခံရသလို ခံစားရတယ်။ အရမ်းနာတာ ချွေးတွေက ကျွန်မ မျက်နှာမှာ လိမ့်ကျလာတဲ့အထိပဲ။ ရဲတစ်ယောက်က လက်ထိတ်ကို အားနဲ့ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောတယ်။ “တော်တော်နာလား။ ဘယ်လိုခံစားရလဲ။” တဲ့။ တခြားတစ်ယောက်က ရီရင်းနဲ့ ပြောတယ်။ “အမျိုးသမီးအဖော်အနေနဲ့ ဘာလို့ မလုပ်တာလဲ။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ မင့်ကို ဖမ်းမှာမဟုတ်ဘူး” တဲ့။ ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံးက အဲဒါကို ဝါးလုံးကွဲ ရီကြတယ်။ သူတို့တွေ အရှက်လုံးဝ မရှိတာကြောင့် ကျွန်မ အော်ဂလီဆန်သွားတယ်။ ရဲတွေရဲ့ ပါးစပ်ကနေ အရမ်းရွံဖို့ကောင်းတာတွေ ထွက်လာနိုင်မယ်လို့ တစ်ခါမှ စိတ်မကူးဖူးဘူး။ သူတို့တွေက သားရဲကောင်းတွေထက် နိမ့်ကျတယ်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ပြောတယ်။ “ဒီ စစ်မေးတာကို အမြန်မလုပ်ကြနဲ့။ အဆုံးကျရင် သူသိတာကို ငါတို့ကို အရမ်းကိုပြောပြချင်နေလိမ့်မယ်။ အခုကနေစမယ်။ သူ့ကို စားခွင့်၊ အိပ်ခွင့်၊ အိမ်သာသုံးခွင့် မပေးနဲ့။ သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မလဲ ကြည့်ရအောင်။” တဲ့။ အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်မ လက်တွေက ခါးလောက်ရှိတဲ့ သတ္ထုတိုင်မှာ လက်ထိတ်ခတ်ထားတာတောင် သူက ကျွန်မလက်တွေကို တစ်အားဆွဲပြီး လိမ်တယ်။ ကျွန်မ ဒူးလည်း မထောက်နိုင်ဘူး။ မတ်တတ်လည်း မရပ်နိုင်ဘူး။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်မ နောက်ကျောနဲ့ ခြေထောက်တွေက ကိုက်လာတယ်။ သူတို့က ကျွန်မကို အိပ်ခွင့်မပေးဘူး။ မျက်လုံးတောင် ပိတ်ခွင့်မပေးဘူး။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေ မှေးလာတာနဲ့တစ်ပြိုက်နက် ရဲက စားပွဲကို ရိုက်တယ်။ ထိုင်ခုံကို ကန်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် သတ္ထုတိုင်ကို ရိုက်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ နားတည့်တည့်ကို အော်တယ်။ ကျွန်မ ကြောက်အောင် ဆူညံသံပေါင်းစုံ လုပ်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မက အရမ်းသတိရှိနေရတဲ့ အခြေအနေမှာရှိနေပြီး ခဏလေးတောင် အေးအေးဆေးဆေး နေလို့မရခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ တိတ်တဆိတ်နဲ့ ဆုတောင်းပြီး ဘုရားသခင်ကို အော်ခေါ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေထဲက ဒါကို တွေးမိတယ်။ “သမ္မာတရားအတွက် ခက်ခဲမှုကို သင်ခံစားရမည်၊ သမ္မာတရားထံ သင့်ကိုယ်သင် ပေးအပ်ရမည်၊ သမ္မာတရားအတွက် အရှက်တကွဲ ဖြစ်ခြင်းကို သင်ခံရမည်၊ ထို့နောက် သမ္မာတရားကို သင်ပိုမိုရရှိရန်အတွက် ပို၍ပင် ဒုက္ခဆင်းရဲခံရပေမည်။ ဤသည်မှာ သင်လုပ်သင့်သည့်အရာဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ စာအုပ်ထဲရှိ “ပေတရု၏ အတွေ့အကြုံများ- ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်းတို့နှင့်သက်ဆိုင်သည့် သူ၏အသိပညာ”) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မကို ယုံကြည်ခြင်း ပေးခဲ့တယ်။ သမ္မာတရားကို ရဖို့ ဘယ်အရာကိုမဆို ဒုက္ခခံရတာ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ ဒုက္ခခံရပါစေ အဲဒါကိုပဲ စွဲကိုင်ထားခဲ့တယ်။ သက်သေခံပြီး စာတန်ကို အရှက်ရအောင်လုပ်ဖို့ ကျွန်မ စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့တယ်။

နောက်နေ့မနက်မှာ ရဲ ခြောက်ယောက်၊ ခုနစ်ယောက်လောက် ရောက်လာပြီးတော့ အသင်းတော် ရန်ပုံငွေတွေရဲ့ နေရာနဲ့ အထက်ပိုင်းခေါင်းဆောင်တွေက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ကျွန်မကို မေးတယ်။ ကျွန်မ သူတို့ကို ဘာမှ မပြောတဲ့အခါ ကျွန်မကို ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်နှက်ကြတယ်။ သူတို့ ထွက်သွားပြီးပြီးချင်းပဲ နောက် လူသုံးလေးယောက်လောက်ရောက်လာပြီး ဒီ မေးခွန်းတွေကိုပဲ မေးတယ်။ ကျွန်မကို တစ်ရက်ကို ၂၄ နာရီ မရပ်မနား မေးကြတယ်။ လေးရက်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး ရောင်ကိုင်းလာတယ်။ ကျွန်မ ခြေသလုံးတွေက အရမ်းရောင်လာပြီး ကျွန်မ ပေါင်လောက် တုတ်လာတယ်။ ကျွန်မ အရမ်းဆာလောင်နေပြီး ပင်ပန်းနေခဲ့တာ။ ရဲမေတစ်ယောက်က ကျွန်မ အိပ်သွားတာကို တွေ့ပြီး ကျွန်မ ခြေထောက်ကို အားကုန် ကန်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်အောက်ပိုင်း တစ်ခုလုံးမှာ ဘာမှ မခံစားရတော့ဘူး။ နောက်ကျောက မခံနိုင်လောက်အောင် နာတယ်။ ကျိုးသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေက ရောင်နေပြီး တော်တော်ကို ကျိန်းစပ်နေတယ်။ မျက်လုံးတွေက အချိန်မရွေး ပေါက်ထွက်လာတော့မလို ခံစားရတယ်။ တော်တော်ကို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး နာကျင်ခဲ့တာပါ။ ခဏလောက်လေးပဲ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ဖို့၊ ခြေထောက်တွေကို အနားယူဖို့ စိတ်ကူးမိရင် တကယ့်ကို စည်းစိမ်တစ်ခုလို ပါပဲ။ ကျွန်မကို သူတို့ ဘယ်လောက် ကြာတဲ့အထိ နှိပ်စက်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကိုယ်ခန္ဓာက ခံနိုင်တဲ့အတိုင်းအတာကို ရောက်နေပြီ၊ သိပ် မထိန်းထားနိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ နှလုံးသားထဲမှာ အရမ်းကို အားနည်းသလို ခံစားရတယ်။ ဘုရားသခင်ဆီကို ကျွန်မ ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ ခွန်အားကို တောင်းလျှောက်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ထဲက ဒါကို ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ “သင်တို့အား ပေးပြီးသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို သင်တို့ လက်ခံဖူးသလော။ သင်တို့အတွက် ပြုထားခဲ့သော ကတိများကို သင်တို့ ရှာကြဖူးသလော။ ငါ့အလင်း၏ လမ်းပြပို့ဆောင်မှုအောက်တွင် သင်တို့သည် အမှောင် အင်အားများ၏ လည်ညှစ်ခြင်းကို ဧကန် ထိုးဖောက်ကျော်လွှားနိုင်လိမ့်မည်။ သင်တို့အား လမ်းပြနေသော အလင်းကို အမှောင်ထု၏ အလယ်တွင် သင်တို့ ဧကန်မုချ ဆုံးရှုံးလိမ့်မည် မဟုတ်။ သင်သည် ဖန်ဆင်းခြင်းအားလုံး၏ အရှင်သခင် ဧကန်မုချ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သင်သည် စာတန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် အောင်မြင်သောသူတစ်ဦး ဧကန်မုချ ဖြစ်လိမ့်မည်။ အဆင်းနီသော နဂါးကြီး၏ နိုင်ငံကျရှုံးချိန်တွင် သင်သည် ငါ၏ အောင်မြင်မှုကို သက်သေခံရန် မြောက်မြားလှစွာသော လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်တွင် ရပ်ရလိမ့်မည်။ သင်တို့သည် သိနိမ်ပြည်တွင် တည်ကြည်လျက် မယိမ်းယိုင်ဘဲ ဧကန် ရှိကြလိမ့်မည်။ သင်တို့ သည်းခံရသည့် ဆင်းရဲဒုက္ခများမှတစ်ဆင့်၊ သင်တို့သည် ငါ၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို အမွေခံကြရလိမ့်မည် ဖြစ်ပြီး၊ စကြဝဠာ တစ်ခွင်လုံးတစ်လျှောက် ငါ၏ ဘုန်းအသရေကို ဧကန်မုချ တောက်ပစေကြလိမ့်မည်။” (သိုးသငယ်နောက်လိုက်ပြီး သီချင်းအသစ်များကိုသီဆိုပါ) “အတိတ်တွင် ပေတရုသည် ဘုရားသခင်အတွက် ဇောက်ထိုး ကားစင်တင်ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် သင်သည် အဆုံး၌ ဘုရားသခင်ကို စိတ်ကျေနပ်စေသင့်ပြီး ဘုရားသခင်အတွက် သင်၏အင်အားအလုံးစုံကို သုံးသင့်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စား ဖန်ဆင်းခံသတ္တဝါတစ်ဦးသည် မည်သည့်အရာ လုပ်ဆောင်နိုင်သနည်း။” (သိုးသငယ်နောက်လိုက်ပြီး သီချင်းအသစ်များကိုသီဆိုပါ) ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မကို အားပေးခဲ့ပြီး ကျွန်မရဲ့ အားအင်တွေကို တိုးလာစေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်က ကျွန်မဘေးမှာ နေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေနဲ့ ကျွန်မကို လမ်းပြနေခဲ့ပါတယ်။ ဘုရားသခင်က ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကို စုံလင်စေနိုင်ဖို့အတွက် ဒီလို ဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးကို ကျွန်မ ကြုံနေရတယ်၊ အဆင်းနီသောနဂါးကြီးရှေ့မှာ အောင်နိုင်တဲ့ သက်သေကို ခံရမယ် ဆိုတာကို ကျွန်မ သိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မက ကြောက်လို့၊ ဇာတိပကတိ ဒုက္ခကို ခံရလို့ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ရင် ကျွန်မဘဝက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ ကျန်နေခဲ့မှာပဲ။ အရမ်းကို အရှက်ရစရာ တစ်ခုဖြစ်မှာပါ။ ဖိနှိပ်ခံရပြီး သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့ တမန်တော်တွေနဲ့ ပရောဖက်တွေရဲ့ ခေတ်တွေ အားလုံးကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူတို့အားလုံး ဘုရားသခင်အပေါ် သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြပြီးတော့ ဘုရားအတွက် ပြည့်စုံတဲ့ သက်သေကို ခံခဲ့ကြတယ်။ ဘုရားရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ ကျွန်မက ရဲတွေရဲ့ နှိပ်စက်မှု၊ ထိခိုက်မှုကို ခံနေရတာပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ရင့်ကျက်မှုက သေးငယ်ပြီး ခေတ်အဆက်ဆက်က သန့်ရှင်းသူတွေနဲ့ ကျွန်မ နည်းနည်းလေးမှ ယှဉ်လို့မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်အတွက် အဲဒီ သက်သေကို ခံရဖို့ အခွင့်အရေးကို ရတာဟာ ကျွန်မ အရမ်းကံကောင်းပါတယ်။ ဘုရားသခင်အတွက် သက်သေခံဖို့၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှလုံးသားကို အနည်းအကျဉ်း သက်သာစေဖို့ ကျွန်မရဲ့အသက်ကို စွန့်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေပါတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေကို တွေးတောခြင်းက ကျွန်မရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုကို အတော်လေး သက်သာစေတယ်လို့ ထင်ရပါတယ်။ ကျွန်မ ငိုက်နေတာကို တွေ့ရတော့ ဗိုလ်ကြီးက ကျွန်မ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး ကျွန်မခေါင်းကို ရှေ့နောက် လှုပ်ခါတယ်။ သူ့လက်သီးနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းနဲ့ ရင်ဘတ်ကို ထိုးတယ်။ သန့်စင်ခန်းကိုလည်း သတ်မှတ်ထားတဲ့အချိန်မတိုင်ခင်အထိ ကျွန်မ သုံးလို့မရဘူးဆိုပြီး ကျွန်မကို ပေးမသုံးဘူး။ သန့်စင်ခန်း သွားရတဲ့အခါကျရင် ရဲမေတစ်ယောက်က အိမ်သာနားမှာ ရပ်နေပြီး ယုတ်မာတဲ့ စကားပေါင်းစုံ ပြောတယ်။ ကျွန်မ တော်တော်ရှက်မိတယ်။ သေချင်သလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘုရားသခင်ဆီက ဒီနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ “သင်တို့သည် ‘အကြောင်းမူကား ယခုခဏခံရ၍ ပေါ့ပါးသော ဆင်းရဲခြင်း ဒုက္ခသည် အတိုင်းအထက် အလွန်ကြီးမြတ် လေးလံသော နိစ္စထာဝရ ဘုန်းအသရေကို ငါတို့အဖို့ ဖြစ်စေတတ်၏။’ ဟူသော စကားများကို မှတ်မိကောင်း မှတ်မိကြပေလိမ့်မည်။ ဤစကားများကို သင်တို့အားလုံး ယခင်က ကြားခဲ့ကြပြီးဖြစ်သော်လည်း သင်တို့ထဲမှ မည်သူမျှ ယင်းတို့၏စစ်မှန်သော အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်ခဲ့ကြပေ။ ယနေ့တွင် သင်တို့သည် ထိုစကားများ၏ စစ်မှန်သောအရေးပါမှုကို လေးလေးနက်နက် သတိပြုမိကြသည်။ ဤစကားများသည် နောက်ဆုံးသောကာလအတွင်း၌ ဘုရားသခင်အားဖြင့် ပြည့်စုံလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အဆင်းနီသောနဂါးကြီး ခွေလျောင်းရာပြည်တွင် ယင်းနဂါးကြီး၏ လူမဆန်စွာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံခဲ့သူများ၌ ပြည့်စုံလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ အဆင်းနီသောနဂါးကြီးသည် ဘုရားသခင်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး၊ သူသည် ဘုရားသခင်၏ရန်သူ ဖြစ်၏။ သို့ဖြစ်၍ ဤပြည်၌ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သူများသည် အရှက်ကွဲခြင်းနှင့် ဖိနှိပ်ခြင်းတို့ကို ဤသို့ ခံကြရပြီး၊ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် ဤစကားများသည် ဤလူစုတည်းဟူသော သင်တို့၌ ပြည့်စုံလေသည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ စာအုပ်ထဲရှိ “ဘုရားသခင်၏အမှုသည် လူသားထင်သကဲ့သို့ ရိုးရှင်းပါသလော”) ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် အရှက်ခွဲခံရပြီး နှိပ်စက်ခံရတာဟာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအကျိုးအတွက် ဒုက္ခခံရတာပဲဆိုတာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ရဲ့ ဉာဏ်အလင်းဖွင့်ပြခြင်းက ကျွန်မကို ပြသခဲ့ပါတယ်။ သက်သေခံဖို့အတွက် အဲဒီအခွင့်အရေးကို ကျွန်မကို ပေးတာဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ပါပဲ။ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက် ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နည်းနည်း ရှက်မိတဲ့အခါ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒုက္ခကို နည်းနည်း တွေ့ကြုံရတဲ့အခါမှာ ဘုရားသခင်အပေါ် ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းက ပျောက်သွားပြီး သေဖို့တောင် စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ကိုယ်တိုင် ဘုန်းကျက်သရေကို ရတာ ဒါမှမဟုတ် အရှက်ရတာတွေ အပေါ်မှာ တော်တော်အလေးထားတာပဲ။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သက်သေခံတဲ့ပုံစံမျိုးဖြစ်မှာလဲ။ ကျွန်မ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ဘုရားသခင်အတွက် သက်သေရပ်တည်မယ်လို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက အသွေးအသားမှာ နည်းနည်း ဒုက္ခခံလိုက်ရတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ဖို့ စဉ်းစားနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မက စာတန်ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေထဲက တစ်ခုကို ခံနေရတာမဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်အောင်လုပ်ဖို့ စာတန်က ကြိုးစားနေတာမဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မ နောက်ဆုတ်ပြီး စာတန်ရဲ့ ဟားတိုက်စရာ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ ကျွန်မ အသက်ဆက်ရှင်ရမယ်။ ဘုရားသခင်အတွက် သက်သေရပ်တည်ရမယ်။ စာတန်ကို အရှက်ရစေရမယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ အလိုတော်ကို ကျွန်မ နားလည်ပြီးတာနဲ့ ဒီလို ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ “ဘုရားသခင် ကျွန်မ ကိုယ်တော့်လက်ထဲကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထည့်ထားဖို့ အဆင်သင့်ရှိပါတယ်။ စာတန်က ကျွန်မကို ဘယ်လိုပဲ နှိပ်စက်နိုင်ပါစေ ကိုယ်တော့်အတွက် သက်သေခံပြီး ကိုယ်တော်ကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ပါဘူး။ အရာရာမှာ ကိုယ်တော်ရဲ့ စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုနဲ့ အစီအစဉ်တွေကို နာခံပါမယ်။” ဆိုပြီးတော့။ ဆုတောင်းပြီးတော့ ကျွန်မ အားအင်တွေ တိုးလာသလို ခံစားရတယ်။

စစ်မေးတဲ့အခန်းထဲ ပြန်ရောက်တော့ ရဲတွေက ကွန်ပြူတာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျွန်မ ရွေးထုတ်ပေးဖို့ အစ်မတချို့ရဲ့ ပုံတွေကို ထုတ်ပြတယ်။ ဇန်နဝါရီ ၂၄ ရက် ညနေ ၂ နာရီလောက်မှာ မတူတဲ့နေရာ သုံးလေးနေရာလောက်ကနေ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို ဖမ်းဆီးခဲ့တယ်လို့လည်း သူတို့က ပြောတယ်။ ညှိုပြီးလုပ်ကြတဲ့ စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုပါ။ ကျွန်မ တော်တော် စိတ်ဆိုးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မဖြေတာကို သိတော့ သူတို့က ခြိမ်းခြောက်တာရော၊ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းတာရော လုပ်ကြတယ်။ “မင်းတို့လူတွေ အကြောင်း အားလုံးကို ငါတို့ သိပြီးထားပြီ။ ပြန်ခုခံနေလို့ အသုံးမဝင်ပါဘူး။ လူတိုင်းက ပြောပြပြီးပြီဆိုတော့ မင်းက သူတို့အကျိုးအတွက် ထိန်းထားတာ မင်းအတွက် ဘာကောင်းလို့လဲ။ ငါတို့က အခု မင်းကို သွားခွင့်ပေးရင်တောင် မင်းအသင်းတော်က မင်းကို ပြန်ဝင်ခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ဉာဏ်ရှိစမ်းပါ။ အထက်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်တွေက ဘယ်သူတွေဆိုတာ၊ အသင်းတော် ရန်ပုံငွေတွေက ဘယ်မှာ သိမ်းထားတာလဲဆိုတာ ငါတို့ကို ပြောပြလိုက်။ ဒါဆိုရင် နှစ်သစ်ကူးပွဲကျင်းပဖို့အတွက် မင်းကို အချိန်မီ အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်” ဆိုတာမျိုးတွေ ပြောတယ်။ ကျွန်မ စကားတစ်လုံးမှ မပြောသေးတော့ ကျွန်မကို အော်တယ်။ “အသင်းတော် ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မင်း ငါတို့ကို မပြောရင် မင်းကို အဝတ်တွေ ချွတ်ပစ်ပြီး အမိုးကနေ ကြိုးနဲ့ ဆွဲချိတ်ထားမယ်။ သွေးတွေအိုင်နေအောင် ရိုက်ပစ်မယ်။ အဲဒီအချိန်မိနစ်တိုင်းကို အရသာခံပစ်မယ်။” တဲ့။ ဒီလို ကြားရတော့ ကျွန်မ ကြောက်သွားတယ်။ ဒီ နတ်ဆိုးတွေက အားလုံး လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတာကို ကျွန်မ မြင်ရပြီး ကျွန်မ ခံနိုင်ပါ့မလားဆိုတာ မသိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ အရမ်းစိုးရိမ်နေပြီး အဲဒီညမှာ သူတို့ ကျွန်မကို ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းတွေရဲ့ လှိုင်းဒဏ်တွေကို ခဏခဏ ခံရတော့ ကျွန်မ အရမ်းကို အကူအညီမဲ့သလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ဘုရားသခင်ကို အမြန်ဆုတောင်းပြီး သူ့ရဲ့ ကွယ်ကာမှုကို တောင်းလျှောက်ခဲ့ပါတယ်။ ဆုတောင်းပြီးတဲ့အခါ ဒီ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ “လူတို့သည် ၎င်းတို့၏ဘဝများကို စွန့်လွှတ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်သည့်အခါ၊ အရာရာတိုင်းသည် အသေးအဖွဲ ဖြစ်လာကြပြီး၊ မည်သူမျှ ၎င်းတို့ကို ခက်ခဲအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခြင်းမရှိတော့ချေ။ အသက်ထက် မည်သည့်အရာသည် သာ၍အရေးကြီးနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် စာတန်သည် လူတို့အထဲတွင် နောက်ထပ် မည်သည့်အရာမျှ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိမလာပေ၊ လူနှင့် ပတ်သက်၍ ၎င်းလုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာ မည်သည့်အရာမျှ မရှိပေ။ ‘ဇာတိပကတိ’ ၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တွင် ဇာတိပကတိသည် စာတန်၏ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးစေခြင်း ခံရသည်ဟု ဆိုထားသော်လည်း၊ လူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် အမှန်တကယ် ဆက်ကပ်အပ်နှံပြီး စာတန်၏ တိုက်တွန်းခြင်း မခံရပါက၊ မည်သူမျှ ၎င်းတို့ကို ခက်ခဲအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခြင်းမရှိချေ။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏စာအုပ်ထဲရှိ “အခန်း ၃၆” စကြဝဠာတစ်ခုလုံးအတွက် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များနှင့်သက်ဆိုင်သော နက်နဲမှုများ၏ အနက်ဖွင့်ဆိုချက်) ကျွန်မက အရှက်ရပြီး သေမှာကို အရမ်းကြောက်နေခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေရဲ့ ဉာဏ်အလင်းဖွင့်ပြခြင်းက တစ်ဆင့် ကျွန်မ နားလည်ခဲ့ပါတယ်။ စာတန်က ကျွန်မကို ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်အောင်လုပ်ဖို့ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားတာပါ။ ဒါ စာတန်ရဲ့ လှည့်ကွက်ပဲ။ ကျွန်မက ကိုယ့်အသက်ကို စွန့်နိုင်ရင် ကျွန်မ မခံယူနိုင်တာ ဘာရှိဦးမှာလဲ။ သူတို့ ကျွန်မကို ဒီလို ဆက်ဆံနေတာက ကျွန်မကို အရှက်ရစေတာမဟုတ်ဘဲ ရဲတွေက ဆိုးယုတ်ပြီး မုန်းတီးစရာကောင်းတာ သက်သက်ပဲဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ မြင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဇာတိပကတိက ဘာတန်ဖိုးမှမရှိပါဘူး။ ဘုရားသခင်ကို သက်သေခံပြီး စာတန်ကို အရှက်ရစေဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံဖို့ ကျွန်မ ဆန္ဒရှိလာခဲ့ပါတယ်။ ဘုရားသခင်အတွက် ကျွန်မ သက်သေခံနိုင်ရင် ထိုက်တန်ပါတယ်ဆိုတာ၊ ကျွန်မ အလဟဿ အသက်ရှင်သလို မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့တယ်။ ဒီလို စဉ်းစားမိပြီး ကျွန်မ မကြောက်တော့ဘူး။ ကျွန်မမှာ ခွန်အားနဲ့ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ ပြည့်လာတယ်။

အဲဒီနေ့ နေ့လည် ၁ နာရီ ဝန်းကျင်လောက်မှာ ကျွန်မ နှလုံးက အရမ်းခုန်လာပြီး အသက်ရှူရတာ ခက်လာတယ်။ ခြေထောက်တွေက အားပျော့လာပြီး ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို အဲဒီလို မြင်ရတော့ သူတို့က ပြောတယ်။ “အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး သေတော့မလို ဟန်ဆောင်မနေနဲ့။ မင်းကို လွတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ယုံကြည်သူတွေကို သေအောင် ရိုက်လည်း ကိစ္စမရှိဘူးလို့ ဗဟိုကော်မတီကပြောတယ်။ တစ်ယောက်ထပ်သေတော့ ယုံကြည်သူတစ်ယောက် ထပ်လျော့တာပေါ့။ တွင်းတစ်တွင်းတူးပြီး မင်းကို ပစ်ထည့်ထားလိုက်လို့ရတယ်။ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး” တဲ့။ နောက်ပိုင်းကျတော့ ကျွန်မ တကယ်ကို နေမကောင်းဖြစ်နေတာကို သူတို့ မြင်ပြီး ကျွန်မ သေသွားပြီး သူတို့တွေ ပြာယာခတ်ကုန်ကြမှာကို ကြောက်တော့ ဆေးစစ်ဖို့အတွက် ကျွန်မကို ဆေးရုံ ခေါ်သွားကြတယ်။ ဆရာဝန်က ကျွန်မ အားအင်က ကုန်ခန်းလာပြီး နှလုံးမှာ ပြဿနာဖြစ်သွားတယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မ အစာနည်းနည်းစားပြီး အနားယူသင့်တယ် တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရှင်ရှင်၊ သေသေ သူတို့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဆေးရုံကနေ ပြန်လာပြီး နာရီဝက်ကြာတော့ သတ္ထုလက်ရန်းတွေမှာ ကျွန်မကို ထပ်ပြီး လက်ထိပ်ခတ်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ နည်းနဲ့ ဘာမှမထူးခြားတာကို မြင်တော့ ပိုပျော့ပြောင်းတဲ့ နည်းကို ပြောင်းတယ်။ ရဲတစ်ယောက်က ဟန်လုပ်ထားတဲ့ နူးညံ့တဲ့ လေသံနဲ့ ကျွန်မကို ပြောတယ်။ သူက သခင့်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းကို မဆန့်ကျင်ပါဘူး၊ သူ့အဘွားက ခရစ်ယာန်တစ်ယောက်ပါ တဲ့။ သူ့မှာ ရည်းစားမရှိဘူး၊ ကျွန်မ ဘယ်လောက်လှတယ်ဆိုတာကို မြင်တော့ ကျွန်မလိုမျိုး ရည်းစားတစ်ယောက် တကယ်ကို ရှာချင်တယ်လို့လည်း ပြောတယ်။ ပြီးတော့ နောက်တစ်ယောက်က ပြောတယ်။ “မင်းက ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ထည့်မတွက်ရင်တောင်မှ မင်းမိဘတွေကို ကြည့်သင့်တယ်။ အခု တရုတ်နှစ်သစ်ကူးရောက်တော့မယ်။ တခြားလူတိုင်းက သူတို့ မိသားစုတွေနဲ့ အတူရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒုက္ခခံနေရတယ်။ မင်းမိဘတွေသာ သိရင် တော်တော် ဝမ်းနည်းမှာပဲ” တဲ့။ နောက် ရဲတစ်ယောက်က ဝင်ပြောတယ်။ “ငါ့မှာ မင်းအရွယ်လောက်ရှိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ငါလည်း မင်း ဒီလို ဒုက္ခခံနေရတာကို မမြင်ချင်ဘူး။ မင်း လိုအပ်တာကို ငါ့ကိုသာ ပြော။ ဒီနေရာမှာ ငါ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။ မင်းကို ငါ အလုပ်လည်း ကူရှာပေးနိုင်တယ်။ မင်းသိတဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို ငါ့ကို ပြောလို့ရတယ်။” တဲ့။ သူတို့ဘက်က ဒီ ဟန်ဆောင်မျက်နှာချိုသွေးနေတဲ့ အပြုအမူကို မြင်ရတာ ကျွန်မ အတွက် အော်ဂလီဆန်စရာကောင်းတယ်။ ကျွန်မ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေကို တွေးမိတယ်။ “သင်တို့သည် နိုးထကြရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အချိန်တိုင်း၌ စောင့်စားနေကာ၊ ငါ၏ရှေ့မှောက်တွင် သာ၍ ဆုတောင်းကြရမည်။ သင်တို့သည် စာတန်၏ အမျိုးမျိုးသော အကြံများနှင့် ကောက်ကျစ်သော အကြံအစည်များကို သတိပြုရမည်၊ ဝိညာဉ်များကို သတိပြုရမည်၊ လူတို့ကို သိရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လူများ၊ အဖြစ်အပျက်များနှင့် အမှုအရာမျိုးစုံတို့ကို ရိပ်စားမိနိုင်ရမည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ စာအုပ်ထဲရှိ “အခန်း ၁၇” အစအဦး၌ ခရစ်တော်၏မိန့်မြွက်ချက်များ) စာတန်က ကျွန်မရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို အသုံးပြုဖို့၊ ကျွန်မကို မက်လုံးပေးဖို့ အကျိုးအမြတ် နည်းနည်းလောက်ကို အသုံးပြုဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ကျွန်မ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်အောင်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။ စာတန်က အရှက်မဲ့ပြီး မုန်းတီးစရာကောင်းတယ်။ စာတန်ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေထဲ ရောက်လို့မဖြစ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ သူတို့ ကျွန်မကို ဘယ်လိုပဲ ခြိမ်းခြောက်ပါစေ၊ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းပါစေ ကျွန်မ စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘူး။ သူတို့က တစ်ကြိမ်ကို လူ ခြောက်ယောက်၊ ခုနစ်ယောက်လောက် အုပ်စုနဲ့လာတယ်။ ကျွန်မကို ရှစ်ရက်နဲ့ ရှစ်ည အလှည့်ကျ မေးကြတယ်။ ကျွန်မဆီကနေ ဝန်ခံချက် ထွက်လာဖို့အတွက် ခြိမ်းခြောက်တာ၊ ခြောက်လှန့်တာ၊ နှိပ်စက်တာတွေကို အသုံးပြုကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဆီကနေ ဘာသတင်းအချက်အလက်မှ မရကြဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ ရဲတစ်ယောက်က ပြောတယ်။ “မင်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာတာပဲ။ မင်းရဲ့ ဘုရားက ကြီးမြတ်ပါတယ်။ တဲ့။ ဒါကို ကြားရတာ ကျွန်မ တော်တော်ပျော်တယ်။ စာတန် အရှက်ရပြီး ရှုံးနိမ့်သွားတာကို ကျွန်မ မြင်ရတယ်။

အဲဒီနောက်မှာ သူတို့ ကျွန်မကို ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းတစ်ခုဆီကို ခေါ်သွားတယ်။ အဲဒီကို ရောက်တော့ ရဲမေတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်ကင်မရာကို ဖွင့်ထားရင်းနဲ့ ကျွန်မကို အဝတ်တွေချွတ်ပြီး ရှာဖွေတယ်။ အကျဉ်းခန်းထဲကို ကျွန်မ ရောက်တာနဲ့ တခြားထောင်သားတွေအားလုံးက ကျွန်မကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ကြည့်ကြတယ်။ ထောင်အစောင့်တွေက သူတို့ကို “ဒါ နောက်ထပ် ယုံကြည်သူတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ကို သေချာ ကောင်းကောင်းဂရုစိုက် လိုက်ကြ” ဆိုပြီး မြှောက်ပေးလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့နေရာကိုတောင် ကျွန်မ မသိသေးခင်မှာ ထောင်သားတစ်ယောက်က ကျွန်မကို ရေအေးနဲ့ ရေချိုးဖို့ အမိန့်ပေးတယ်။ ရေအေးတွေ တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် ကျွန်မကိုယ်ပေါ်ကို ပက်တော့ ကျွန်မ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်နေတယ်။ တခြားထောင်သားတွေက တစ်ဖက်မှာနေပြီး ရီနေကြတယ်။ အိမ်သာဆေးဖို့၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ကျွန်မ နေ့တိုင်း ရေပုံးဆယ်ခေါက်ကျော်လောက် ဆွဲရတယ်။ ထမင်းစားတဲ့အချိန်ရောက်ရင် အစားအစာတွေကို ကျွန်မကို တမင်သက်သက် လျှော့ပြီးပေးတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ဗိုက်မပြည့်ဘူး။ ညဆိုရင် ကျွန်မ မအိပ်နိုင်အောင်လို့ ကျွန်မရဲ့ ကုတင်ဘောင်ကို တစ်အားကန်တယ်။ ကျွန်မ လန့်သွားပြီး နှလုံးတွေ အရမ်းခုန်သွားတယ်။ တော်တော်ဆိုးဝါးပါတယ်။ နောက်ကျတော့ သူတို့က ကျွန်မကို အေးနေတဲ့ ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ပေါ် တစ်ယောက်တည်း အိပ်ခိုင်းတယ်။ အဲဒါတင်မဟုတ်သေးဘူး။ အစောင့်တွေက ထောင်ဗိုလ်နဲ့ လူသတ်သမားတချို့ကို ကျွန်မကို ညှင်းဆဲဖို့ တိုက်တွန်းတယ်။ ပြီးတော့ ရဲတွေက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း မေးခွန်းတွေထုတ်နေပြီး ခြိမ်းခြောက်တယ်။ “မင်းက နိုင်ငံရေးပြစ်မှုကျူးလွန်သူပဲ။ မင်း သေသွားလည်း ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်း မပြောပြရင် မင်းကို ဒီမှာ အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ ထားထားမှာ။ ဒီကနေ ထွက်ရဖို့ မမျှော်လင့်နဲ့” ဆိုပြီး ပြောတယ်။ ဒါကို ကြားရတာ ကျွန်မအတွက် တော်တော်ဆိုးတယ်။ အဲဒီလေးလရဲ့ ရက်တိုင်းမှာ နှိပ်စက်ခံရတာပဲ။ ကျွန်မ တကယ်ကို မခံနိုင်တော့ဘူး။ ဒါတွေအားလုံးက ဘယ်အချိန်မှာ ပြီးဆုံးမှာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ရှေ့ဆက်သွားဖို့ အားအင်မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ တော်တော်ကို အားနည်းနေတယ်။ နာကျင်မှုတွေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကျွန်မ သေဖို့ ဆန္ဒရှိနေတယ်။ ကျွန်မ နာကျင်နေရင်းနဲ့ ဘုရားသခင်ကို ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ ဆုတောင်းရင်းနဲ့ ခါးခါးသီးသီး ငိုကြွေးတယ်။ ဘုရားသခင်က လူ့ဇာတိခံယူခဲ့ပုံ၊ သမ္မာတရားကို ဖော်ပြပြီး လူသားမျိုးနွယ်ကို ကယ်တင်ဖို့ ကမ္ဘာမြေကို ကြွလာပုံတွေကို တွေးမိတယ်။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေရဲ့ ရေလောင်ခြင်းနဲ့ အာဟာရကို ကျွန်မ နှစ်သက်ခံစားနေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ ချစ်ခြင်းကို ကျွန်မ ပြန်မပေးဆပ်ခင်မှာပဲ ဒီကမ္ဘာကနေ ကျွန်မ ထွက်ခွာချင်ခဲ့တယ်။ အပြစ်တွေ၊ နောင်တတွေနဲ့ ကျွန်မ ပြည့်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ခံစားရတာ တော်တော်ဆိုးတယ်။ ကျွန်မ နှလုံးသားကို ထုရိုက်ခံထားရသလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘုရားသခင်ဆီက ဒီ နှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မ တွေးမိပါတယ်။ “ထို့ကြောင့် ဤနောက်ဆုံးသောကာလအတောအတွင်း သင်တို့သည် ဘုရားသခင်ကို သက်သေခံကြရမည်။ သင်တို့၏ ဒုက္ခဝေဒနာက မည်မျှပင်ကြီးမားပါစေ သင်တို့သည် ဆုံးခန်းတိုင်အောင် လျှောက်သွားသင့်သည်၊ ထို့အပြင် သင်တို့၏နောက်ဆုံး ထွက်သက်၌ပင်လျှင် သင်တို့သည် ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိပြီး ဘုရားသခင်၏စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုကို ကျိုးနွံနာခံနေရမည်။ ဤအရာသည်သာလျှင် ဘုရားသခင်ကို အမှန်တကယ် ချစ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဤအရာသည်သာလျှင် ခိုင်မာ၍ ထူးကဲသည့် သက်သေခံချက်ဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ စာအုပ်ထဲရှိ “နာကျင်သည့်စမ်းသပ်မှုများကို တွေ့ကြုံခြင်းဖြင့်သာ ဘုရားသခင်၏နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းခြင်းကို သိနိုင်မည်”) “သင်သည် လူသားတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက်၊ သင့်ကိုယ်သင် ဘုရားသခင်အတွက် အသုံးခံသင့်ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးကို ခံရပ်သင့်ပေသည်။ သင်သည် ယနေ့ခံစားရသော ဆင်းရဲဒုက္ခအနည်းငယ်ကို ဝမ်းမြောက်စွာနှင့် အသေအချာ လက်ခံသင့်ပြီး ယောဘနှင့် ပေတရုကဲ့သို့ အဓိပ္ပါယ်ရှိသော အသက်တာတစ်ခုကို အသက်ရှင်သင့်သည်။...သင်တို့သည် လမ်းကြောင်းမှန်ကို လိုက်စားရှာဖွေသောသူများ၊ တိုးတက်မှုကို ရှာဖွေသောသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သင်တို့သည် အဆင်းနီသောနဂါးကြီး၏ တိုင်းနိုင်ငံထဲတွင် ထမြောက်ကြသူများ၊ ဘုရားသခင်က ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ခေါ်ဆိုသောသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ယင်းမှာ အဓိပ္ပါယ်အရှိဆုံး အသက်တာ ဖြစ်သည် မဟုတ်လော။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ စာအုပ်ထဲရှိ “လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်း (၂)”) ဒီ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ရင်ဆိုင်ရတော့ ကျွန်မ တကယ်ကို အရှက်ရမိတယ်။ ဘုရားသခင်က ကျွန်မတို့ရဲ့ အာဟာရအတွက် သမ္မာတရားများစွာကို ဖော်ပြဖို့ လူ့ဇာတိခံပြီး ကမ္ဘာပေါ်ကို ကြွလာခဲ့တယ်။ အခု လူတွေကို သူ့အတွက် သက်သေခံဖို့ သူလိုအပ်တဲ့အခါမှာ ကျွန်မက နည်းနည်း အရှက်ကွဲတာလေး ကြုံတွေ့ရတာကြောင့်၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒုက္ခခံရတာကြောင့်အတွက်နဲ့ အဲဒီအခြေအနေကို သေခြင်းကတစ်ဆင့် လွတ်မြောက်ချင်ခဲ့တယ်။ ဒါ စစ်မှန်တဲ့ နာခံခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါက ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်နေတာမဟုတ်ဘူးလား။ ယောဘက သူပိုင်ဆိုင်သမျှအရာအားလုံးနဲ့ သူ့သားသမီးတွေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပုံ၊ ရောဂါရဲ့ ညှင်းပန်းမှုကို ခံရပုံ၊ ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်ကို လုံးဝ အပြစ်မတင်ပုံတွေကို ကျွန်မ စဉ်းစားမိတယ်။ သူက ဘုရားသခင်ရဲ့ အမည်နာမကို ဆက်ချီးမွမ်းနေပြီး ဘုရားသခင်ကို နာခံခဲ့တယ်။ သူက ဘုရားသခင်အတွက် ပြည့်စုံတဲ့ သက်သေပါပဲ။ ပြီးတော့ ခေတ်ကာလတွေ တစ်လျှောက်မှာ တပည့်တော်တွေနဲ့ ပရောဖက်တွေက ဘုရားသခင်အတွက် သူတို့အသက်တွေကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြပြီး သွေးစွန်းခဲ့ကြတယ်။ ဘုရားသခင်ဆီကနေ ကျွန်မ အများကြီး ပျော်မွေ့ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အတွက် ကျွန်မ ဘာကို စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံခဲ့သလဲ။ ကျွန်မ တော်တော် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး မုန်းတီးစရာကောင်းခဲ့ပါတယ်။ ဘုရားသခင် ကျွန်မအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အဖိုးအခနဲ့ ထိုက်တန်အောင် ကျွန်မ မနေထိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကို လူသားလို့တောင် ခေါ်ဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ ကျွန်မ နောင်တနဲ့အတူ ဘုရားရှေ့မှောက်မှာ ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ “ဘုရားသခင် ကျွန်မ မှားခဲ့ပါတယ်။ သေခြင်းကို ကျွန်မ မတွေးသင့်ပါဘူး။ ကျွန်မ ယောဘလို၊ ပေတရုလို ဖြစ်ချင်ပါတယ်။ ဘာကိုပဲရင်ဆိုင်ရပါစေ ကိုယ်တော့်အတွက် သက်သေ ရပ်တည်ချင်ပါတယ်” ဆိုပြီး ပြောခဲ့တယ်။ ဆုတောင်းခြင်းက နောက်ထပ် ဘာပဲလာလာ ရင်ဆိုင်ဖို့ ခွန်အားကို ကျွန်မကို ပေးခဲ့ပါတယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ထောင်ဗိုလ်က သူ့ရဲ့ ပြစ်ဒဏ်သတ်မှတ်ချက်ကို ခံဖို့အတွက် ထောင်ကို ရွှေ့ပြောင်းခံခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ တခြားထောင်သားတချို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီး ရောက်လာကြတယ်။ သူတို့က ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ကြတယ်။ သူတို့က နေ့စဉ်လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို ကျွန်မနဲ့ မျှဝေသုံးကြပြီး ရာသီအလိုက် ဝတ်ဖို့ အဝတ်တွေကို ပေးကြတယ်။ ဒါ ဘုရားသခင်ရဲ့ စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုနဲ့ အစီအစဉ်တွေပဲဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့ပါတယ်။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ထဲမှာ ပြောသလိုပါပဲ။ “သက်ရှိဖြစ်ဖြစ်၊ သက်မဲ့ဖြစ်ဖြစ် အရာအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ အကြံအစည်များနှင့်အညီ ရွေ့လျားပြောင်းလဲကာ ပြန်လည်စတင်ပြီး ကွယ်ပျောက်သွားရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အရာအားလုံးကို ဘုရားသခင်တာဝန်ယူသည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ စာအုပ်ထဲရှိ “ဘုရားသခင်သည် လူ့အသက်၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်”)

နောက်ပိုင်းမှာ ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းမှာ အစ်မတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ ကျွန်မအတွက် တကယ်ကို အားရကြည်နူးစရာပါပဲ။ အချင်းချင်း အားပေးပြီး မိတ်သဟာယပြုဖို့အတွက် ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တချို့ကို ကျွန်မတို့ တိတ်တဆိတ်ကူးယူကြတယ်။ ကျွန်မ နှလုံးသားက ပြည့်ဝပြီး ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီနောက် စက်တင်ဘာလရဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ ရဲတွေက ကျွန်မကို မေးခွန်းထုတ်ဖို့ ရောက်လာပြန်တယ်။ ကျွန်မ စစ်မေးတဲ့အခန်းထဲကို ရောက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူတို့က ကျွန်မကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး အွန်လိုင်းပေါ်တင်ပြီး ကျွန်မရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ရှာဖို့ အသုံးပြုမယ်ဆိုပြီး ပြောတယ်။ သူတို့က ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး ပြောတယ်။ “မင်းအမှုက ရှင်းလို့ပြီးတော့မှာ။ အပြင်ထွက်ရဖို့ စဉ်းတောင်မစဉ်းစားနဲ့။ ခရစ်ယာန်တွေအတွက် ကွန်မြူနစ်ပါတီရဲ့ မူဝါဒက တစ်နှစ်စီရင်ချက်ကို သုံးနှစ် စီရင်ချက်ပြောင်းဖို့၊ သုံးနှစ်စီရင်ချက်ကို ခုနစ်နှစ် စီရင်ချက်ပြောင်းဖို့ပဲ။ ခရစ်ယာန်တွေကို စိတ်ထင်သလို သတ်ပစ်နိုင်ပြီး ဘယ်သူ့မှာမှ တာဝန်မရှိဘူး။ မင်း ဘယ်လောက်တောင့်ထားနိုင်မလဲဆိုတာ ငါတို့ ကြည့်မယ်” တဲ့။ စီစီပီက ဘယ်လောက်ဆိုးယုတ်ပြီး မုန်းတီးစရာကောင်းသလဲဆိုတာကို မြင်ရတော့ စာတန်နတ်ဆိုးကို ကျွန်မ ပိုပြီးတော့တောင် မုန်းမိတယ်။ ကျွန်မ လုံးဝ ဘယ်တော့မှ လက်လျှော့အရှုံးပေးပြီး ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ သူတို့ကို အလေးအနက် ပြောလိုက်တယ်။ “အဲဒါကို နင်တို့ မေ့ထားလို့ရတယ်။ ငါ အပြင်ထွက်ဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်မှာ ဘုရားသခင်ကို သိရပြီး ဖန်ဆင်းရှင်အတွက် သက်သေရပ်တည်နိုင်သရွေ့ ကျွန်မ ဒီမှာသေရရင်တောင်မှ ထိုက်တန်ပါတယ်။” ဆိုပြီးတော့။ အဲဒီအခါ ရဲတွေက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ ထွက်သွားတယ်။

အာဏာပိုင်တွေရဲ့ တရားမဝင် ထိန်းသိမ်းထားတာကို ၁၀ လ ခံပြီးတဲ့နောက် ၂၀၁၃ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလမှာ ကျွန်မကို လွတ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ကွန်မြူနစ်ပါတီဖမ်းတာကို ခံရတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အတွေ့အကြုံမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒုက္ခခံခဲ့ရပေမဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မကို တစ်ချိန်လုံး ဉာဏ်အလင်းဖွင့်ပြနေခဲ့ပါတယ်။ စာတန်ရဲ့ စုံစမ်းသွေးဆောင်မှုတွေကို အောင်နိုင်ဖို့၊ သက်သေရပ်တည်ဖို့ ကျွန်မကို လမ်းပြနေခဲ့တယ်။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးနဲ့ သြဇာအာဏာကို ကျွန်မ အမှန်တကယ် တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီး ဘုရားသခင်အပေါ် ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းက တိုးလာခဲ့ပါတယ်။ ဘုရားသခင်ကို မုန်းတီးတဲ့၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ ရန်သူဖြစ်တဲ့ စီစီပီရဲ့ နတ်ဆိုးနဲ့တူတဲ့ အနှစ်သာရကိုလည်း ကျွန်မ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ စီစီပီကို လုံးဝကျောခိုင်းပြီး ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်နောက်တော်ကိုလိုက်ဖို့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစေခဲ့ပါတယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ပါပဲ။

အရှေ့သို့- ၈၉။ အယူဝါဒသွတ်သွင်းခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ပွဲ တစ်ခု

ဘုရားသခင်၌ မည်သည့်ယုံကြည်မှုမျိုးသည် သူ၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရနိုင်သည်ကို သင်သိပါသလား။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၌ စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းကို မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သနည်း။ အဖြေများကို ရရှိဖို့ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်သွယ်ရန် အားမနာပါနှင့်။
Messenger မှတဆင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ။
Viber မှတဆင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ။

သက်ဆိုင်သည့် အကြောင်းအရာ

၆၇။ လူသား၏ ပုံစံအတိုင်း အနည်းငယ် အသက်ရှင်နေထိုင်ခြင်းသည် ဧကန်အမှန် အလွန်ကောင်း၏

ကနေဒါနိုင်ငံ၊ ထားရှီအနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ- “သူ၏ အနှစ်ခြောက်ထောင် စီမံခန့်ခွဲမှု အစီအစဉ် အဆုံးမသတ်မီ- လူ အတန်းအစား အသီးသီး၏...

၃၆။ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် အောင်မြင်ကျော်ကြားမှုတို့မှလွတ်မြောက်ခြင်း

တရုတ်နိုင်ငံ ရှန်းတုန်း စီရင်စု၊ ရှောင်မင်ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၌ ပြောထားသည်- “လူတို့သည် ကျော်ကြားမှုနှင့် အမြတ်အစွန်းအတွက်သာ...

၂၁။ လူတွေကို ဘယ်လို မှန်ကန်စွာ ဆက်ဆံရမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့ရပြီ

ပြင်သစ်၊ ရှီးယွမ်လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်လောက်တုန်းက ကျွန်မ အသင်းတော်မှာ ခေါင်းဆောင်လုပ်နေတာ။ အဲဒီအသင်းတော်မှာ အစွမ်းအစကောင်းတဲ့ ချန်မျိုးရိုး...

၁၁။ အသက်တာတွင် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို သိခြင်း

အမေရိကန်နိုင်ငံ၊ ရှင့်ရှင်းအနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ- “ဘုရားသခင်၏ သြဇာအာဏာ၊ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုး၊ ဘုရားသခင်၏ ပင်ကိုလက္ခဏာနှင့်...

နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်မှ စတင်သည် နောက်ဆုံးသောကာလခရစ်တော်၊ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ထံမှ စံနမူနာ နှုတ်ကပတ်တော်များ ဘုရားသခင်၏ နေ့စဉ် နှုတ်ကပတ်တော်များ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် လက်ရွေးစင်များ သိုးသငယ်နောက်လိုက်ပြီး သီချင်းအသစ်များကိုသီဆိုပါ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော် သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်း၏ အခြေခံမူ ၁၇၀ ဘုရားသခင်၏သိုးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို ကြားကြ၏ ယုံကြည်သူအသစ်အတွက် အခြေခံလိုအပ်ချက်များ ဘုရားသခင်၏ အသံကို နားထောင်လော့ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်လာခြင်းကို ရှုမြင်ကြလော့ နိုင်ငံတော် ဧဝံဂေလိတရားတော် ဖြန့်ဝေခြင်းအတွက် လမ်းညွှန်ချက်များ နိုင်ငံတော်၏ ဧဝံဂေလိတရားအကြောင်း စံနမူနာ အမေးအဖြေများ လက်ရွေးစင်များ ခရစ်တော်၏ တရားစီရင်ခြင်း ပလ္လင်တော်ရှေ့ အတွေ့အကြုံများအကြောင်း သက်သေခံချက်များ အောင်မြင်သောသူများ၏ သက်သေခံချက်များ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ထံ ကျွန်ုပ်ပြန်လှည့်ခဲ့ပုံ

ဆက်တင်

  • စာတို
  • နောက်ခံအပြင်အဆင်များ

တပြေးညီ အရောင်များ

နောက်ခံအပြင်အဆင်များ

စာလုံးပုံစံ

စာလုံးအရွယ်အစား

စာကြောင်း အကွာအဝေး

စာကြောင်း အကွာအဝေး

စာမျက်နှာအနံ

မာတိကာ

ရှာဖွေမည်

  • ဤစာကို ရှာမည်
  • ဤစာအုပ်ကို ရှာမည်