၆။ ကျော်ကြားမှုနဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ နာကျင်စရာတွေကို ယူဆောင်လာခဲ့တယ်

တရုတ်နိုင်ငံ၊ ထင်ထင်

နွေဦးရာသီတစ်ခုမှာ ကျွန်မနဲ့ စီနီယာဆရာဝန်တချို့နဲ့ အပြင်မှာဟင်းချက်စားဖို့သွားကြတယ်။ လမ်းမှာ ဒေသခံရွာသားတချို့က ဒေါက်တာဝမ်ကိုမှတ်မိကြတယ်။ သူတို့အရမ်းပျော်ပြီး ကျေးဇူးလည်းတင်ကြတယ်။ သူ့ကိုနွေးနွေးထွေးထွေးကြိုဆိုကြတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ဟင်းချက်နေတုန်းမှာ ပစ္စည်းလေးတွေလိုအပ်တာကိုသတိထားမိတယ်။ ရွာသားတွေကအရမ်းသဘောကောင်းကြပါတယ်။ ကျွန်မလိုအပ်နေတာကိုတွေ့တော့ သူတို့မှာရှိတာလေးတွေကိုပေးကြတယ်။ အဲဒီအချိန်တွေက တချို့နေ့စဉ်သုံးရတဲ့ပစ္စည်းတွေက ရှားပါးပြီး တော်တော်လည်းတန်ဖိုးရှိတယ်။ ဥပမာဆိုရင် နွားနို့အများကြီးမရှိဘူး။ နွားနို့ရဖို့ကို လူအများကြီးတန်းစီရတယ်။ ဒါပေမဲ့ နို့နဲ့နို့ထွက်ပစ္စည်းစက်ရုံကလူတွေက ကျွန်မတို့ဆီကိုလာပို့ပေးကြတယ်... အဲဒါတွေအားလုံးက ဒေါက်တာဝမ်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကြောင့်ပါပဲ။ ဒေါက်တာဝမ်ဆိုမျက်လုံးတွေမှေးနေအောင်ကိုပြုံးနေတာကိုကျွန်မတွေ့ရတော့ သူ့ကိုအားမကျဘဲမနေနိုင်အောင်ဖြစ်ပြီး “လူတွေကဒေါက်တာဝမ်ကို တော်တော်အထင်ကြီးလေးစားကြတာပဲ။ သူသွားလေရာမှာ လူတွေကသူ့ကိုလေးစားကြပြီးတော့ သူအနေနဲ့ ဘာကိုမှမပူပင်ရဘူး သူ့မျက်နှာပြလိုက်တာနဲ့ အကုန်အဆင်ပြေသွားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါကျတော့ လူမသိသူမသိ ရိုးရိုးဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲ။ ငါကတော့အဲဒီလိုဆက်ဆံခံရမှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့စိန်နားကပ်ရောင်နဲ့ ပါးပြောင်ရုံပဲတတ်နိုင်တယ်” လို့တွေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါက်တာဝမ်ဆံပင်ဖြူနေတာကိုတွေ့တော့ စိတ်ပျက်ပြီး တွေးမိတယ် “ငါကငယ်သေးတာပဲမဟုတ်လား ငါသာဆေးပညာကိုသေချာလေ့လာပြီးတော့ ဝါရင့်ဆရာဝန်ကြီးတွေဆီကသင်ယူမယ်ဆိုရင် ငါအလုပ်ကြိုးစားနေသရွေ့ ငါလည်းအနှေးနဲ့အမြန် သူတို့လိုနာမည်ကြီးပြီး လေးစားခံရမှာပဲ” လို့တွေးမိတယ်။

တစ်လကြာအောင် ဆက်တိုက်ကြိုးစားခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်မဘာသာတာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်လာပြီးတော့ ခွဲစိတ်မှုကိုလေ့ကျင့်ဖို့လည်းအခွင့်အရေးရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကပထမအဆင့်ပဲရှိသေးတယ်။ ကျွန်မအလုပ်ကိုဆက်ကြိုးစားရဦးမယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်မဆေးပညာသီအိုရီတွေကို တောက်လျှောက်လေ့လာနေခဲ့တယ်။ ကျွမ်းကျင်မှုဆိုင်ရာစာမေးပွဲတစ်ခုနဲ့ အလုပ်ချိန်ပြင်ပမှာလည်း ဖေးမမှုအတန်းတွေအကုန်လုံးကိုတက်ခဲ့တယ်။ အရေးပေါ်အော်ပရေးရှင်းရှိခဲ့ရင် အလုပ်ချိန်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် အလုပ်ချိန်ပြင်ပမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ခွဲစိတ်မှုကိုလေ့ကျင့်ရမယ့်အခွင့်အရေးကို ဘယ်တော့မှအလွတ်မခံခဲ့ဘူး။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မအော်ပရေးရှင်းဝင်လို့အလုပ်များနေတဲ့အခါကျရင် ဗိုက်အရမ်းဆာတယ် ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင်ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခွဲစိတ်မှုမှာ လုံးဝမမှားမခံနိုင်ဘူးလေ။ တစ်ခါတလေကျရင် ၂၄ နာရီလုံးအလုပ်လုပ်ရတာမျိုးတောင်ရှိတယ်။ အလုပ်နားပြီဆိုရင် ကျွန်မခေါင်းကဘာမှမစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲနဲ့ လူလည်းအရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။ အရမ်းနားချင်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ​အဖေအမြဲပြောခဲ့တဲ့ “အနာခံမှ အသာစံရမည်” ဆိုတာနဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေဖြစ်လာဖို့ ကြိုးစားရတဲ့အကြောင်းတွေကိုသွားသတိရတယ်။ အဲဒီတော့ ဆက်လုပ်ဖို့ကိုယ့်ကိုယ့်ကိုယ်အားပေးပြီး အလုပ်ကိုဆက်ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ညဘက်အိမ်ကိုပြန်ရောက်တာနဲ့ အိပ်ရာပေါ်တန်းလှဲတော့တာပဲ။ အကြောဆန့်ပြီး ပင်ပန်းကိုက်ခဲနေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အနားပေးတယ်။ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ရင် အိပ်ချင်ပေမယ့် အော်ပရေးရှင်းရဲ့အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေက အတွေးထဲပေါ်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ခြေကုန်လက်ပန်းကျနေတဲ့ စိတ်အခြေအနေကြောင့် ခွဲစိတ်မှုမှာ အမှားတစ်ခုခုဖြစ်မှာကိုကြောက်မိခဲ့တယ်။ အလုပ်မှာအမှားလေးနည်းနည်းလုပ်မိလို့ ခွဲစိတ်မှုလုံးဝထပ်မလုပ်ရတော့တဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အဟောင်းတွေအကြောင်းကိုစဉ်းစားမိတယ်။ တစ်ခုခုများမှားသွားခဲ့ရင် ကျွန်မဘယ်တော့မှအောင်မြင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒီလိုနဲ့ကျွန်မတော်လျှောက်စိတ်ဖိစီးလာပြီးတော့ ပင်ပန်း ကြောက်ရွံပြီး စိတ်ပူမိတယ်။ ကျွန်မလူရော စိတ်ရောအရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။ တစ်ခါတလေကျရင် နောက်​တစ်နေ့မှာရှိတဲ့ ရက်ချိန်းနဲ့ခွဲစိတ်ရမှာကို စဉ်းစားမိပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တာဘယ်လောက်ပဲနောက်ကျပါစေ ဘာအမှားမှမလုပ်မိအောင်လို့ နောက်နေ့အော်ပရေးရှင်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ဆေးပညာတွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်ကြည်ပြီး လေ့လာတယ်။ ကျွန်မအရမ်းပင်ပန်းခဲ့ပေမယ့်လည်း တစ်နေ့မှာအောင်မြင်ဖို့အတွက်ပဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ့်ကိုယ်တွန်းအားပေးခဲ့တယ် “ကြိုးစားထား လမ်းဆုံးရင်တော့ရွာတွေ့မှာပါ” လို့။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ခုနှစ်နှစ်ကြာအောင် မဆုပ်မနစ်ကြိုးစားခဲ့အပြီးမှာ ကျွန်မ တရားဝန်အသိအမှတ်ပြုဆရာဝန်တစ်ယောက်ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကကျွန်မစိတ်ထဲမှာ အများဆုံးပေါ်လာတဲ့စကားလုံးကတော့ ကြိုးစားခဲ့ရကျိုးနပ်ပြီလို့။ ကျွန်မရာထူးတက်လာတော့ ကျွန်မနဲ့တွေ့ဆုံခလည်းတက်လာတယ်။ တရားဝင်အသိအမှတ်ပြုဆရာဝန်အဆင့်မှလုပ်လို့ရတဲ့ အော်ပရေးရှင်းတွေအကုန်လုံးကို ကျွန်မလုပ်ခဲ့ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့နာမည်ကလည်း ခွဲစိတ်ဆရာဝန်ကြီးတွေစာရင်းမှာပါလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ နောက်မှာကျန်ခဲ့ချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့လစာနဲ့ နာမည်ကတိုးတက်လာခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့် လူရှုပ်တဲ့လမ်းတွေမှာ လူတွေကကျွန်မကိုသိနေတာမျိုးကြုံရရင် မပြောပြတတ်အောင်ပျော်ရွှင်မိတယ်။ ကျွန်မကသူတို့ကိုမသိပေမယ့် သူတို့ကကျွန်မကိုသိနေတယ်။ ကျွန်မကထူးချွန်တဲ့ခွဲစိတ်ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲလို့တောင်ချီးကျူးကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့လူနာတွေက လေးစားအားကျတဲ့အကြည့်နဲ့ကြည့်ပြီးတော့ ပြောကြတယ် “တကယ်အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ဆရာမနဲ့တွေ့လိုက်လို့ ပိုက်ဆံအများကြီးမကုန်ဘဲနဲ့ ခဏလေးအတွင်းမှာသက်သာသွားတာ။ မဟုတ်ရင် လိမ်ဖယ် လိမ်ဖယ်နဲ့ အချိန်ကြာတဲ့အထိသက်သာမှာမဟုတ်ဘူး” တဲ့။ တချို့ကကျတော့လည်း “ဆရာမက အရမ်းတော်တဲ့ဆရာဝန်လို့လူတွေကပြောကြတယ်။ ဆရာမနဲ့သွားပြဖို့အကြံပြုတယ်။ အခုဆိုရင် ဆရာမနဲ့ပြဖို့ကမလွယ်ဘူး” လို့ပြောကြတယ်။ အဲဒါမျိုးတွေကိုကြားရရင် ကျွန်မအားရပါးရပြုံးမိတယ်။ စိတ်ထဲမှာအရမ်းပျော်တယ်။ လူတွေကအချိန်ကြာတဲ့အထိ ဒါတွေကိုမှတ်မိနေကြပြီးတော့ ကျွန်မကနာမည်ကြီးဖြစ်တဲ့အတွက် သူများတွေကလည်းလာပြကြတယ်။ ကျွန်မကျော်ကြားလာတာကို ရုတ်တရက်ခံစားလိုက်ရပြီးတော့ အောင်မြင်မှုရဲ့အရသာကိုသိလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပျော်ပြီးတော့ သူများတွေကို ပြန်ကြီးကြပ်ရတဲ့ဆရာဝန်ဖြစ်ဖို့ အများကြီးလိုသေးတာကိုစဉ်းစားမိတယ်။ကျွန်မကသာမာန်အော်ပရေးရှင်းတွေပဲလုပ်နိုင်သေးတာလေ။ သူများတွေကိုကြီးကြပ်ရတဲ့ဆရာဝန်​သာဖြစ်ပြီးတော့ ပိုပြီးအဆင့်မြင့်တဲ့အော်ပရေးရှင်းတွေသာလုပ်နိုင်ရင် လူနာတွေက ကျွန်မကိုပိုအထင်ကြီးလေးစားပြီးတော့ ကျွန်မနဲ့ပြချင်တဲ့သူတွေပိုတောင်များလာဦးမှာ။ ကျွန်မကိုသူတို့ပိုအထင်ကြီးလာကြမှာပဲမဟုတ်လား။

အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျော်ကြားမှုနဲ့ အောင်မြင်မှုအတွက်ကျွန်မပိုကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့အမျိုးသားက ကျွန်မသူ့ကိုအချိန်ပေးတာ ပိုနည်းလာလို့ စောဒကတက်ပြီး ပြောလာတယ်။ ကျွန်မအရမ်းပင်ပန်းပြီး လွဲချော်နေတယ်လို့ခံစားရတယ် ဒါပေမဲ့ “ငါဘာအတွက်ကြိုးစားခဲ့တာလဲ။ အောင်မြင်တဲ့အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းလုပ်ငန်းနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝရဖို့ပဲမဟုတ်လား။ ငါတစ်ခုခုများမှားနေပြီလား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့​အမျိုးသားက လျှောက်ပြောနေတာပါ။ သူကရည်မှန်းချက်မှမရှိတာ။” လို့ပဲတွေးမိတယ်။ ကျွန်မမျက်ရည်တွေကိုသုတ်ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ဆေးပညာတိုးတက်ပြီး သူများတွေကိုကြီးကြပ်ရတဲ့ဆရာဝန်ဖြစ်လာဖို့အတွက် ထပ်ပြီးလေ့လာဖို့ မြူနီစီပယ်အဆင့် ဆေးပညာယူနစ်ကိုသွားဖို့ ထပ်ပြီးလျှောက်ထားခဲ့တယ်။ အဲဒါက ရှားပါးအခွင့်အရေးဖြစ်ပြီးတော့ ကျွန်မအရမ်းတန်ဖိုးထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကာလအတွင်းမှာ မထင်မှတ်ဘဲ ကျွန်မမှာကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကိုသိခဲ့ရတယ်။ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကိုသိလိုက်ရတာက ကျွန်မဆုံးရှုံးနစ်နာသလိုခံစားရပြီးတော့ ကလေးယူဖို့အချိန်မဟုတ်သေးဘူးလို့ထင်ခဲ့တယ်။ ဒီအခွင့်အရေးရဖို့အတွက် ကျွန်မအများကြီးကို ကြိုးစားဖြတ်သန်းခဲ့ရတာ။ ကလေးကြောင့်မို့လို့ ဒါကိုစွန့်လွှတ်ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့တက်လမ်းကိုအဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပြီးတော့ကလေးအတွက်လည်းစဉ်းစားမိတယ်။ ကျွန်မဖျက်လည်းမချချင်ဘူး။ နောက်ကျတော့ ကျွန်မအလုပ်တွေအရမ်းလုပ်ပြီးတော့ မတ်တပ်ရပ်ပြီးအော်ပရေးရှင်းတွေအကြာကြီးလုပ်တာရယ် ရက်ချိန်းမယူထားတဲ့ အော်ပရေးရှင်းတွေလုပ်ဖို့ အစားမှန်မှန်မစားဖြစ်တာတွေကြောင့် ကလေးကပျက်ကျသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျော်ကြားမှုနဲ့ အောင်မြင်မှုနောက်ကိုလိုက်တာကိုတော့ လုံးဝမရပ်ခဲ့ဘူး။ သန္ဓေသားကိုဖယ်ရှားပြီးတဲ့ နောက်တစ်နေ့မှာပဲ ကျွန်မအလုပ်ကိုပြန်သွားချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့မှာလူကအရမ်းအားနည်းနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မခန္တာကိုယ်ကတစ်စစီ ပြိုလဲနေသလိုခံစားရတယ်။ ဗိုက်အောင့်ပြီးတော့ ခြေတွေလက်တွေကလည်း အားမရှိဘူး။ ကျွန်မအိပ်ရာပေါ်မှာလှဲပြီးတော့ အနားယူရုံပဲတတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးပျက်ကျသွားတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ့်ကိုယ်ဘယ်လိုဂရုစိုက်ရမလဲကို မစဉ်းစားမိဘူး။ ကျွန်မရဲ့လေ့လာရမယ့်အချိန်တွေ နှောင့်နှေးသွားတာနဲ့ အဲဒါကြောင့်ဘွဲ့ကိုထိခိုက်မှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေခဲ့မိတယ်။ အားလုံးအချည်းနှီးဖြစ်သွားတော့မှာလားပေါ့။

ခုနှစ်နှစ်ကြာအောင်ပင်ပင်ပန်းပန်းကြိုးစားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မအိပ်မက်မက်ခဲ့ရတဲ့ သူများတွေကိုကြီးကြပ်ရတဲ့ဆရာဝန်ဆိုတဲ့နေရာကိုရခဲ့ပြီ။ ကျွန်မနဲ့ပြခဲ့ဖူးတဲ့ လူနာ​တွေက ကျွန်မကိုတွေ့ရင်နှုတ်ဆက်ကြပြီးတော့ “ဒေါက်တာကျန်းက ငါ့ကိုခွဲစိတ်ပေးပြီးတော့ ငါ့အသက်ကိုကယ်ခဲ့တာ” လို့သူတို့ဘေးကလူတွေကိုပြောကြတယ်။ တချို့က ကျွန်မအိမ်ကိုလာလည်ပြီးတော့ သူတို့ဒေသထွက်ကုန်အစုံ ယူလာပေးကြတယ်။ တချို့ကလည်း ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ လက်ဆောင်တွေနဲ့ စျေးဝယ်ဘောက်ချာတွေလာပေးကြတယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မစားသောက်ဆိုင်မှာစားနေတုန်းကို သူတို့တွေ့ရင် ကျွန်မမသိလိုက်ခင်မှာပဲ ကျွန်မအတွက်ရှင်းပေးသွားကြတယ်။ ကျွန်မကိုအဲဒီလိုလူတွေက အထင်ကြီးလေးစားကြပေမယ့်လည်း ကျွန်မရဲ့ပျော်ရွှင်မှုက ခဏပဲခံတယ်။ ဒီပျော်ရွှင်မှုရဲ့နောက်ကွယ်က ပင်ပန်းခက်ခဲမှုတွေကို ဘယ်သူမှမသိကြပါဘူး။ အော်ပရေးရှင်းမှာ အမှားလေးသေးသေးလေးမှလုပ်လို့မရဘူး။ လုပ်မိရင်အကျိုးဆက်ကမတွေးရဲစရာပဲ။ အမှားလုပ်မိလို့ဒုက္ခရောက်မှာကို ကျွန်မအမြဲတမ်းစိုးရိမ်ခဲ့ရတယ်။ ဓားသွားပေါ်လမ်းလျှောက်နေရသလိုပဲ အရမ်းသတိထားရတယ်။ ကျွန်မစိတ်တွေအရမ်းဖိစီးနေပြီးတော့ မခံနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မကျန်းမာရေးကိုထိခိုက်လာပြီးတော့ ကိုယ်အလေးချိန်လည်း ပေါင် ၉၀ အောက်ရောက်သွားတယ်။ အချိန်အကြာကြီးအလုပ်လုပ်တာတွေကြောင့် ကျွန်မကျန်းမာရေးယိုယွင်းလာပြီးတော့ အိပ်မပျော်တဲ့ဝေဒနာ၊ ဗိုက်အောင့်တာနဲ့ သည်းခြေအိပ်ရောင်ယမ်းတာကို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မအိပ်မပျော် စားမဝင်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတစ်ညလုံး သိုးတွေရေတွက်ပြီးတော့ အိပ်ဆေးလေးလုံးအထိသောက်လည်း အိပ်မပျော်ဘူး။ နေ့ပိုင်းဆိုရင် မူးနောက်ပြီးတော့ အားမရှိဘူး။ ခြေထောက်တွေဆိုလည်းတောင့်ခဲနေတယ်။ မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင်ကို ခက်ခဲခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မနေနဲ့ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ မချိတင်ကဲပြုံးပြီးတော့ “သူများတွေရဲ့အထင်ကြီးလေးစားမှုနဲ့ နာမည်တစ်လုံးကိုငါရခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ အခုသာမာန်လူတစ်ယောက်လိုတောင် မအိပ်နိုင် မစားနိုင်ဘူး” လို့တွေးမိတယ်။ ကျွန်မအလုပ်တောင်မလုပ်ချင်ဘူး ဘာဆိုဘာမှမလုပ်ချင်ဘဲနဲ့ အိပ်ရေးဝဝပဲအိပ်ချင်တယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒါကလည်းစိတ်ကူးသက်သက်ပါပဲ။ ပိုဆိုးတာက ကျွန်မအတွက်ဂရုစိုက်မှုနဲ့ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်မှုအလိုအပ်ဆုံးအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့အမျိုးသားက အပြင်မှာအရက်တွေသောက်ပြီး ပျော်ပါးနေတယ်။ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းပဲကြိတ်မှိတ်ခံစားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီတိတ်ဆိတ်နေတဲ့ညနက်တွေမှာ ကျွန်မစိတ်သောကရောက်ပြီး အားငယ်ခဲ့တယ်။ အိပ်ပျော်ဖို့အတွက်အရမ်းခက်ခဲပြီးတော့ အမှောင်ထဲမှာစမ်းတဝါးဝါးနဲ့လျှောက်သွားပြီး အိမ်အပြန်လမ်း ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မသွားနေတဲ့ဦးတည်ချက်ကိုရှာမတွေ့နိုင်တဲ့အိပ်မက်မျိုးတွေလည်းမက်လေ့ရှိတယ်။ ကျွန်မကြောက်ပြီး ရုန်းကန်ခဲ့ရတယ်။ တစ်ခါက ကျွန်မ “အား” ဆိုပြီး ငိုရင်းနဲ့ အိပ်မက်ကနေလန့်နိုးလာတယ်။ နဖူးမှာလည်း ချွေးတွေထွက်နေတယ်။ မီးဖွင့်ပြီးတော့ အိပ်ရာဘေးမှာထိုင်ရင်းနဲ့ လူနာတွေရဲ့လေးစားမှုနဲ့ မိသားစုက ချီးကျူးတာတွေကိုစဉ်းစားမိတယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒါကလည်း ခံစားနေရတာတွေကို လုံးဝမသက်သာစေပါဘူး။ နှစ်ပေါင်းများစွာကျွန်မကြိုးစားခဲ့တာတွေကိုပြန်တွေးပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်မေးကြည့်တယ် “ငါ့ဘဝသက်တမ်းရဲ့တစ်ဝက်ကို အောင်မြင်ဖို့ကြိုးစားခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးကျတော့ ခဏတာအောင်မြင်မှုကိုခံစားရတာကလွဲလို့ ငါပြန်ရလိုက်တာက ကျန်းမာရေးမကောင်းတဲ့ခန္တာကိုယ်၊ ဖောက်ပြန်တဲ့ယောကျ်ားနဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့နာကျင်ခံစားရမှုတွေပဲ။ အဲဒါဘာလို့လဲ။ အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့ဘဝတစ်ခုကိုရဖို့ ဘယ်လိုနေထိုင်သင့်လဲ” လို့ပေါ့။ ကျွန်မအဲဒီသောကတွေကနေ တကယ်လွတ်မြောက်ချင်ခဲ့တယ်။ ဗေဒင်ဆရာဆီသွားတယ်၊ နာမည်ကြီးပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ အဆိုအမိန့်တွေကိုရှာပြီးတော့ လူတွေအရမ်းလိုချင်တဲ့ “အပြုသဘောဆောင်တဲ့စွမ်းအင်” ဆိုတာကို ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ်နဲ့ရှာခဲ့တယ်။ အွန်လိုင်းကနေပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာကနေ အဖြေကိုရှာခဲ့ပေမယ့်လည်း ကျေနပ်လောက်တဲ့အဖြေကိုမရခဲ့ဘဲနဲ့ ကျွန်မရဲ့ပြဿနာတွေကို လုံးဝမဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ဝေဒနာတွေက မခံနိုင်အောင်နာကျင်လာတဲ့အချိန်၊ ဘဝမှာမျှော်လင့်ချက်မဲ့ပြီး ရှေ့ဆက်ဖို့လမ်းကိုရှာမတွေ့တဲ့အချိန်မှာ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းကျက်သရေက ကျွန်မဆီကိုရောက်လာပါတယ်။

ဘုရားသခင်အပေါ်ယုံကြည်သက်ဝင်မှုကိုရှာတွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဘုရားသခင်ရဲ့နှုတ်ကပတ်တော်တွေထဲမှာ အဖြေတွေကိုရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ် ဘုရားသခင်ရဲ့နှုတ်ကပတ်တော်တွေက ဘာပြောလဲဆိုတော့ “လူတို့သည် ကျော်ကြားမှုနှင့် အမြတ်အစွန်းကို ၎င်းတို့ ရကြသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းနှင့် ကြီးမားသော ကြွယ်ဝခြင်းတို့ကို ခံစားရန်နှင့် အသက်တာကို ပျော်မွေ့ရန် အတွက် ဤအရာများကို အကျိုးရှိအောင် အသုံးချနိုင်မည်ဟု ထင်ကြ၏။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ကျော်ကြားခြင်းနှင့် အမြတ်အစွန်းတို့ကို အပျော်အပါးလိုက်စားသည့် အသက်တာနှင့် ကာယိန္ဒြေမစောင့်ဘဲ ဇာတိပကတိ၌ ပျော်မွေ့ခြင်း အသက်တာကို ရရှိဖို့ အသုံးပြုနိုင်သည့် အရင်းအနှီးမျိုးဟု ထင်ကြလေသည်။ လူသားမျိုးနွယ် အလွန်တပ်မက်သည့် ဤကျော်ကြားခြင်းနှင့် အမြတ်အစွန်းတို့အတွက်၊ လူတို့သည် ၎င်းတို့၏ခန္ဓာနှင့် စိတ်၊ ၎င်းတို့တွင်ရှိသည်များ အားလုံး၊ ၎င်းတို့၏အနာဂတ်များနှင့် ကံကြမ္မာများအားလုံးကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ဖြစ်သော်လည်း စိတ်လိုလက်ရဖြင့် စာတန်အား ပေးအပ်ကြလေ၏။ ထိုသူတို့သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျှင်းမရှိသည့်အပြင်၊ ၎င်းတို့ လွှဲအပ်သမျှကို ပြန်၍ရယူရန် လိုအပ်သည်ကိုလည်း လုံးဝမသိနားမလည်ဘဲ ထိုသို့ပြုကြ၏။ လူတို့သည် စာတန်ထံတွင် ဤသို့ ခိုလှုံကြပြီး၊ ၎င်းအပေါ် သစ္စာရှိ သွားကြသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ၎င်းတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုမိမိ ထိန်းချုပ်နိုင်ဦးမည်လော။ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ပေ။ စာတန်က ၎င်းတို့ကို လုံးဝအကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ၎င်းတို့သည် နွံအိုင်ထဲသို့ လုံးဝအကြွင်းမဲ့ နစ်မြုပ်သွားကြပြီး ဖြစ်ကာ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရုန်းထွက်ရန် မတတ်နိုင်ကြပေ။ လူတစ်ယောက်သည် ကျော်ကြားမှုနှင့် အမြတ်အစွန်းတွင် နစ်မြုပ်သွားသည်နှင့်၊ တောက်ပသောအရာ၊ ဖြောင့်မတ်သောအရာ သို့မဟုတ် လှပ၍ ကောင်းမွန်သော အရာများကို ရှာဖွေခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဤသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတို့အပေါ်တွင် ရှိသော ကျော်ကြားမှုနှင့် အမြတ်အစွန်းတို့၏ ဆွဲဆောင်မှု အင်အားသည် ကြီးမားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် လူတို့အတွက် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လိုက်စားသည့် အရာများ၊ အဆုံးမရှိ ထာဝရလိုက်စားသည့် အရာများပင် ဖြစ်သွားကြ၏။ ဤသည်မှာ အမှန် မဟုတ်သလော။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏) ဘုရားသခင်ရဲ့နှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မရဲ့နှလုံးသားကိုလင်းလက်သွားစေတယ်။ ဒေါက်တာဝမ်နဲ့ အပြင်မှာဟင်းချက်သွားတုန်းက ကျွန်မသာ နာမည်ကြီးပြီး ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုမြင့်မားနေရင် လူတွေကကျွန်မကိုလေးစားမယ်၊ အထူးအခွင့်အရေးပေးဆက်ဆံကြပြီးတော့ ဘဝကသာယာချေ​ာမွေ့မယ်လို့ သန္နိဌာန်ချခဲ့တာကို သွားသတိရတယ်။ စာတန်ရဲ့အဆိပ်အတောက်တွေဖြစ်တဲ့ “လူတစ်ယောက်ရဲ့အမွေအနှစ်ဆိုတာ သူ့ဘဝရဲ့ပဲ့တင်သံပဲ” ဆိုတာမျိုးကိုလည်း ကျွန်မလက်ခံခဲ့မိတယ်။ “သူများတွေထက် ထူးချွန်ပါစေ” တို့ “ရေသည် နိမ့်ရာသို့ စီး၏၊ လူသည် မြင့်ရာသို့ ရုန်းကန်တက်၏” တို့လိုမျိုး ကျော်ကြားမှုနဲ့ အောင်မြင်မှုအောင်မြင်မှုနောက်ကိုလိုက်တာက ကျွန်မဘဝရဲ့ရည်မှန်းချက်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့အသက်မွေး​ဝမ်းကြောင်းတိုးတက်ရေးအတွက် တောက်လျှောက်ကြိုးစားခဲ့တယ်။ လူတွေရဲ့လေးစားမှုနဲ့ ချီးမွမ်းမှုကိုရတော့ အောင်မြင်မှုရဲ့တကယ့်အရသာကိုခံစားမိပြီး အဲဒါကြောင့်ပဲ လမ်းမှားကိုဆက်လိုက်ရမှာက ကျွန်မရဲ့တာဝန်လိုမျိုးခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မဘဝရဲ့အကောင်းဆုံးသော ၁၀ နှစ်ကို အောင်မြင်မှုနဲ့ ကျော်ကြားမှုနောက်လိုက်ပြီးကုန်ဆုံးခဲ့တယ်။ မိသားစုနဲ့ ကျွန်မဗိုက်ထဲကရင်သွေးလေးကိုလည်း စတေးခဲ့ရတယ်။ ကျန်းမာရေးကိုဂရုမစိုက်ခဲ့လို့ ခန္တာကိုယ်လည်းယိုယွင်းသွားတယ်။ အဲဒီလိုတွေအများကြီးစတေးခဲ့ပြီးမှ “အောင်မြင်မှုနဲ့ကျော်ကြားမှုက ငါ့အတွက်ဘာများအသုံးဝင်လို့လဲ အဲဒီနောက်ကိုလိုက်လို့ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုနဲ့ နာကျင်ခံစားရမှုတွေပဲရခဲ့ပြီးတော့ အဲဒါတွေကိုရပြီးတော့လည်း ပြောမပြတတ်အောင် ငါခံစားနေရတုန်းပဲ။ အောင်မြင်မှုနဲ့​ ကျော်ကြားမှုနောက်ကိုလိုက်တာက လမ်းမှားပဲရှင်းပါတယ်” လို့စဉ်းစားမိတာတော့ဆိုးလှတယ်။ အောင်မြင်မှုနဲ့ကျော်ကြားမှု​အတွက် ကြိုးစားအားထုတ်တာက လူတွေကို ကြိုးလိုရစ်ပတ်ပြီး မွန်းကျပ်စေတဲ့ ဆိုးယုတ်တဲ့စွမ်းအားတစ်ခုပဲဆိုတာကို ကျွန်မနောက်ဆုံးမှာတော့ နားလည်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မနာကျင်ခံစားပြီးတော့ အရာရာကိုစတေးချင်အောင်လို့ စာတန်ကကျွန်မကိုယ်ပေါ်ကိုတင်ခဲ့တဲ့ လှည်းထမ်းပိုးတစ်ခုလိုပါပဲ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မဟာ စာတန်ဖြစ်စေချင်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့နှုတ်ကပတ်တော်မှာ ပြောထားသလိုပဲ “လူတို့သည် ကျော်ကြားမှုနှင့် အမြတ်အစွန်းအတွက်သာ စဉ်းစားတတ်တော့သည် အထိဖြစ်အောင်၊ ၎င်းတို့၏ အတွေးများကို ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် စာတန်သည် ကျော်ကြားမှုနှင့် အမြတ်အစွန်းကို အသုံးပြု၏။ ၎င်းတို့သည် ကျော်ကြားမှုနှင့် အမြတ်အစွန်းအတွက် ရုန်းကန်လှုပ်ရှား ကြ၏၊ ကျော်ကြားမှုနှင့် အမြတ်အစွန်းအတွက် အခက်အခဲများကို ခံကြ၏၊ ကျော်ကြားမှုနှင့် အမြတ်အစွန်း အတွက် အရှက်ရခြင်းများကို ကြံ့ကြံ့ခံကြ၏၊ ကျော်ကြားမှု နှင့် အမြတ်အစွန်း အတွက် ၎င်းတို့တွင် ရှိသမျှအရာတိုင်းကို စွန့်လွှတ်ကြသကဲ့သို့၊ ကျော်ကြားမှုနှင့် အမြတ်အစွန်းတို့အတွက် မည်သို့သော အကဲဖြတ်မှု၊ ဆုံးဖြတ်မှုကိုမဆို ၎င်းတို့က ပြုလုပ်ကြလိမ့်မည်။ ဤနည်းလမ်းဖြင့် စာတန်သည် လူတို့အား မမြင်နိုင်သော အချုပ်အနှောင်တို့နှင့် ချည်နှောင်ပြီး လူတို့သည် ၎င်းတို့ကို တွန်းလှန်ရန် အင်အားမရှိသလို သတ္တိလည်းမရှိကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ဤအချုပ်အနှောင်တို့အား အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ သယ်ဆောင်ကြပြီး ကြီးစွာသော အခက်အခဲဖြင့် ရှေ့သို့ဆက်ကာသာ ရုန်းကြရ၏။ ဤကျော်ကြားမှုနှင့် အမြတ်အစွန်း အတွက် အလို့ငှာ၊ လူသားမျိုးနွယ်သည် ဘုရားသခင်ကို ရှောင်ကြဉ်၍၊ ကိုယ်တော်အား သစ္စာဖောက်ပြီး၊ တိုး၍ ဆိုးယုတ် လာကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနည်းဖြင့် မျိုးဆက်တစ်ခုပြီး တစ်ခုသည် စာတန်၏ ကျော်ကြားခြင်းနှင့် အမြတ်အစွန်း အကြားတွင် ဖျက်ဆီးခံကြရ၏။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏) စာတန်ရဲ့ဘယ်လောက်တောင်မုန်းစရာကောင်းလဲဆိုတာကို ကျွန်မတကယ်တွေ့ခဲ့ရပြီးတော့ ဘုရားသခင်ကို ရင်ထဲ နှလုံးသားထဲကနေကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။ စာတန်ကကျွန်မကိုချောင်ပိတ်သွားအောင် တွန်းပို့တဲ့အချိန်မှာ ဘုရားသခင်က ဒီတိုင်းထိုင်ကြည့်မနေဘဲနဲ့ သူ့ရဲ့ကယ်တင်ခြင်းလက်တွေကို ကျွန်မဆီကမ်းပေးခဲ့တယ် သူ့ရဲ့နှုတ်ကပတ်တော်တွေနဲ့ ကျွန်မကိုနှစ်သိမ့်အားပေးခဲ့ပြီးတော့ ကျွန်မခံစားနေရတာတွေရဲ့ အရင်းအမြစ်ကိုရှာတွေ့ဖို့ကူညီခဲ့တယ်။ လူသားတွေကိုအချစ်ဆုံးက ဘုရားသခင်ပါပဲ။ ကျွန်မတို့ အကောင်းနဲ့အဆိုး၊ အပြုသဘောနဲ့ အပျက်သဘောကို ခွဲခြားတတ်အောင်သင်ကြားပေးဖို့ သူဟာလူ့ဇာတိခံပြီး သမ္မာတရားကိုဖော်ထုတ်ပြောကြားတယ်။ ကျွန်မအနေနဲ့ လမ်းမှားကိုဆက်သွားပြီးတော့ အောင်မြင်မှုနဲ့ကျော်ကြားမှုတွေနောက်ကိုပဲလိုက်ပြီး ကျွန်မဘဝကိုကုန်ဆုံးလို့မဖြစ်ဘူးဆိုတာကို သိခဲ့ရတယ်။ ဖန်ဆင်းရှင်ကို ကျွန်မကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ရမယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့အားလပ်ချိန်တွေကို ဘုရားသခင်ရဲ့နှုတ်ကပတ်တော်ကိုဖတ်ရင်းနဲ့ ပိုကုန်ဆုံးစေပြီးတော့ ကျွန်မနားမလည်တာတွေကို ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေနဲ့ မိတ်သဟာယဖွဲ့တယ် ဒါမှ ကျွန်မတို့တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီပံ့ပိုးပေးနိုင်မယ်။ ကျွန်မမသိလိုက်ခင်မှာပဲ သမ္မာတရားတချို့ကို ကျွန်မနားလည်လာပြီးတော့ တချို့အရာတွေကိုပိုသဘောပေါက်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့စိတ်လည်းအများကြီးပေ့ါပါးလာတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့အိပ်မပျော်တဲ့ရောဂါသက်သာလာပြီး ဗိုက်အောင့်တာနဲ့ သည်းခြေအိပ်ရောင်တာလည်း သက်သာလာခဲ့တယ်။ အောင်မြင်ကျော်ကြားမှုနဲ့ အကျိုးစီးပွားနောက်ကိုလိုက်လို့ မရနိုင်တဲ့အရာတွေရှိတယ်။ စိတ်ဝိညာဉ်လွတ်လပ်ခြင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ကျွန်မအမှန်တကယ်ခံစားလိုက်ရတယ်။

နောက်ပိုင်းကျတော့ ကျွန်မရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေအကုန်လုံး ရာထူးတက်ဖို့ကြိုးစားနေတာကိုတွေ့ရတယ် တချို့ကကျွန်မလောက် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကျွမ်းကျင်မှုမရှိဘူး သူတို့ထဲကတချို့ဆိုရင် ကျွန်မသင်ကြားပေးခဲ့တဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ သူတို့အကုန်လုံး လက်ထောက်ပါမောက္ခတွေဖြစ်ကုန်ကြတယ်။ ကျွန်မ နည်းနည်းနောက်ကျကျန်ခဲ့သလိုတော့ခံစားရတယ်။ ကျွန်မကျန်းမာရေးသာကောင်းခဲ့ပြီးတော့ ဆယ်နှစ်လောက်သာနောက်ကျမကျန်ခဲ့ရင် ကျွန်မရဲ့ပညာနဲ့ဆို အနည်းဆုံး လက်ထောက်ပါမောက္ခတော့ဖြစ်နေလောက်ပြီလို့တွေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရာထူးတိုးဖို့ကြိုးစားရင်းနဲ့ ကျန်းမာရေးထိခိုက်ပြီး နာကျင်ခံစားခဲ့ရတာတွေကိုတွေးမိတော့ ဒါဟာ စာတန်ရဲ့ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ အကြံအစည်ပဲဆိုတာကိုသဘောပေါက်လိုက်တယ်။ စာတန်ရဲ့ ကျွန်မရဲ့လိုအင်ဆန္ဒတွေကို အသုံးချပြီးတော့ အောင်မြင်မှုနဲ့ အကျိုးစီးပွားဝဲဂယက်ထဲကို မျှားခေါ်သွားခဲ့တာ။ အောင်မြင်မှုနဲ့ အကျိုးစီးပွားနောက်ကိုသာ ကျွန်မပြန်လိုက်မယ်ဆိုရင် အသက်တောင်ဆုံးရှုံးသွားရနိုင်တယ်။ ဘာအဓိပ္ပာယ်များရှိဦးမှာလဲ။ သခင်ယေရှုပြောခဲ့တာတစ်ခုကို ကျွန်မသွားစဉ်းစားမိတယ်။ “လူသည် ဤစကြဝဠာကို အကြွင်းမဲ့အစိုးရ၍ မိမိအသက်ဝိညာဉ်ရှုံးလျှင် အဘယ်ကျေးဇူးရှိသနည်း။ မိမိအသက်ဝိညာဉ်ကို အဘယ်ဥစ္စာနှင့်ရွေးနိုင်သနည်း။” (ရှင်မဿဲခရစ်ဝင် ၁၆:၂၆) ပြီးတော့ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ကပြောတယ် “ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်ကို ချစ်ဖို့ အားထုတ်သည့် သူတစ်ဦးဖြစ်သည်နှင့်အမျှ၊ ဘုရားသခင်၏ လူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်လာဖို့ နိုင်ငံတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် သင်တို့၏ စစ်မှန်သော အနာဂတ်ဖြစ်ပြီး၊ အဆုံးစွန်သော တန်ဖိုးနှင့် အရေးပါမှုရှိသည့် အသက်တာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ သင်တို့ထက် သာ၍ကောင်းချီးမခံစားရပေ။ ဤအရာကို အဘယ်ကြောင့် ငါပြောသနည်း။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘုရားသခင်ကို မယုံကြည်သော သူတို့သည် ဇာတိပကတိအတွက် အသက်ရှင်ကြပြီး စာတန်အတွက် အသက်ရှင်ကြသည်၊ သို့သော် ယနေ့တွင် သင်တို့သည် ဘုရားသခင်အတွက် အသက်ရှင်ကြပြီး ဘုရားသခင်၏အလိုကို လုပ်ဆောင်ရန် အသက်ရှင်ကြပေသည်။ ယင်းမှာ သင်တို့၏ အသက်တာများသည် အဆုံးစွန် အရေးပါမှု ရှိသည်ဟု ငါ ပြောရသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏) ဘုရားသခင်ရဲ့အလိုတော်ကို သူ့ရဲ့နှုတ်ကပတ်တော်တွေကနေတစ်ဆင့် ကျွန်မနားလည်ခဲ့တယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်လောက်ပဲနာမည်ကြီးကြီး ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လောက်ပဲဂုဏ်သိက္ခာကြီးပါစေ အောင်မြင်မှုနဲ့ ကျော်ကြားမှုတွေနောက်ကိုလိုက်တာဟာ လမ်းမှားဖြစ်ပြီးတော့ အဲဒါဟာသေဆုံးခြင်းဆီကိုသွားတဲ့လမ်းပဲ။ အဲဒီလမ်းကြောင်းကိုသွားရင် ဘုရားသခင်ရဲ့ကောင်းချီးပေးမှု ဒါမှမဟုတ် အကာအကွယ်ပေးမှုကိုမရနိုင်ဘူး။ သမ္မာတရားနောက်ကိုလိုက်ပြီးတော့ အမှုတော်ကိုထမ်းဆောင်ရမယ်၊ ဘုရားသခင်ရဲ့လုပ်ဆောင်မှုကို တွေ့ကြုံခံစားပြီးတော့ ကိုယ့်ရဲ့အကျင့်ပျက်မှုတွေကို ကိုယ့်ဘာသာရှင်းလင်းရမယ်၊ ဘုရားသခင်ကိုသိအောင်ကြိုးစားမှသာ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ဘဝကိုရပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ကောင်းချီးပေးမှုကိုရရှိလိမ့်မယ်။ အဲဒါဟာလူတစ်ယောက်မှာရှိသင့်တဲ့ စစ်မှန်တဲ့အနာဂတ်ပဲ။ ကျွန်မအနေနဲ့ အလိုဆန္ဒတွေကိုဖြည့်ဆည်းဖို့ပဲ ဆက်ကြိုးစားနေရင် ဘုရားသခင်က ကောင်းချီးမပေးရုံတင်မဟုတ်ဘူး ကျွန်မကိုပါမုန်းသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကတော့ ကျွန်မနဲ့သိတဲ့လူတွေရဲ့ တကယ့်အပြင်ကဥပမာတွေပါ။ ကျွန်မသူဌေးရဲ့သမီးက ကောလိပ်ကနေဘွဲ့ရပြီးတော့ နိုင်ငံခြားမှာနေပြီး အလုပ်အကိုင်အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်တွေကြာလာတော့ အပြိုင်အဆိုင်တွေများတာရယ် အရမ်းစိတ်ဖိစီးတာတွေရယ်ကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး တိုက်ပေါ်ကခုန်ချပြီး သူ့ကိုယ်သူအဆုံးစီရင်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့သားက ငယ်ငယ်လေးနဲ့ မန်နေဂျာဖြစ်လာပြီးတော့ အောင်မြင်တယ် လူမှုရေးအရ အရက်တွေသောက်တာများလို့ အသည်းအရွတ်မှာရောဂါရခဲ့တယ်။ ခြောက်လတောင်မခံဘဲဆုံးသွားပြီးတော့ ကျွန်မသူငယ်ချင်း အဲဒီဒဏ်နဲ့ပဲ နေ့ချင်းညချင်းအိုမင်းသွားခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့နှုတ်ကပတ်တော်တွေထဲက ကျွန်မဖတ်ဖူးတာတစ်ခုကို​ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ “ငွေက အသက်ကို မဝယ်ယူနိုင်ကြောင်း၊ ကျော်စောမှုက သေခြင်းကို မချေဖျက်နိုင်ကြောင်း၊ ငွေ သို့မဟုတ် ကျော်စောမှုက လူတစ်ယောက်၏ဘဝကို တစ်မိနစ်၊ တစ်စက္ကန့်မျှ ဆွဲဆန့်မပေးနိုင်ကြောင်းကို လူများ နားလည်သဘောပေါက်ကြသည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏) အောင်မြင်မှုနဲ့ အကျိုးစီးပွားက လူတွေခံစားနေရတာတွေကို မပျောက်ကင်းစေဘဲနဲ့ သူတို့ရဲ့ဘဝတွေကိုမကယ်တင်နိုင်ဘူး။ ခဏတာပျော်ရွှင်မှုရပြီးရင် သူတို့က လူတွေကို သေခြင်းတရားရဲ့အသူရာချောက်နက်ကြီးထဲကိုပဲပြန်ရောက်သွားစေတယ်။ အဲဒါကိုနားလည်သွားတော့ ကျွန်မနောက်ဘယ်တော့မှ ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေကြောင့် စိတ်ညစ်တာမျိုး သက်ရောက်မှုရှိတာမျိုး မဖြစ်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ကျန်ရှိတဲ့အချိန်တွေကို သမ္မာတရားနောက်ကိုလိုက်ပြီးတော့ ဘုရားသခင်ကိုသိဖို့ပဲအသုံးချချင်တယ်၊ ဘုရားသခင်ရဲ့သတ်မှတ်ချက်တွေအတိုင်းနေပြီးတော့ ဘုရားသခင်ရဲ့အိမ်တော်မှာ အမှုတော်ကိုထမ်းဆောင်ချင်တယ်။

တစ်ရက်ကျတော့ တခြားဆေးရုံတစ်ခုက ညွှန်ကြားရေးမှူးက ကျွန်မဆီဖုန်းခေါ်တယ်။ သူက “အခုအနားယူသွားပြီဆိုတော့ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ဂုဏ်ပြုထမင်းစားပွဲလုပ်ပေးပြီးတော့ အရင်ကပြောဖူးတဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအကြောင်းပြောကြတာပေါ့။ မင်းနဲ့အရင်ကပြခဲ့ဖူးတဲ့ လူနာတွေကိုဆွဲဆောင်နိုင်ဖို့ မင်းရဲ့ ကြီးကြပ်ရေးဆရာဝန်လိုင်စင်ကို ငါတို့ဆေးရုံမှာချိတ်ထားချင်ပါတယ်။ ငါတို့ဆီမှာအလုပ်လုပ်လည်းရတယ် ဒါမှမဟုတ် ရှယ်ယာရှင်ဖြစ်ချင်လည်းရတယ်။ မင်းရဲ့သဘောပါ” လို့ပြောလာတယ်။ အဲဒါကိုကြားတော့ ကျွန်မဘယ်လိုမှမနေနိုင်ဘဲနဲ့ “ငါဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကျော်ကြားမှုနဲ့ အကျိုးစီးပွားနောက်ကိုလိုက်ခဲ့ပြီးတော့ ငါဘာများပြန်ရခဲ့လဲ။ ငါ့ဘဝကိုတကယ်ပဲ ကျော်ကြားမှုနဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေထဲမှာမြှုပ်နှံထားမှာလား။ အောင်မြင်မှုနဲ့ ကျော်ကြားမှုနောက်ကိုလိုက်လို့ရခဲ့တဲ့ နာကျင်မှုတွေကိုဖယ်ရှားရတာလွယ်တာမဟုတ်ဘူး။ ညဘက်မှာ သိုးတွေကိုရေတွက်စရာလည်းမလိုတော့ဘူး၊ ပူပင်သောကနဲ့ ကြောက်ရွံမှုတွေနဲ့ တစ်နေ့လုံးနေစရာလည်းမလိုတော့ဘူး။ ဘုရားသခင်ကိုယုံကြည်ပြီးတော့ သမ္မာတရားကိုနားလည်ခြင်းကြောင့်ရလာတဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှုရဲ့အရသာကို ငါသိသွားပြီ။ အဲဒီပျော်ရွှင်မှုကို ငါသေချာဆုပ်ကိုင်ထားမှဖြစ်မယ်။ ပြီးတော့ ဆေးရုံမှာငါ့ရဲ့လိုင်စင်ကိုချိတ်ထားရုံဆိုပေမဲ့လည်း ပြဿနာတစ်ခုခုရှိလာရင်တော့ ငါသွားရမှာပဲ။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့အမှုတော်ထမ်းဆောင်ရေးကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ဘူးလား” လို့တွေးမိတယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မစဉ်းစားမိတယ်။ “သင်တို့ လက်ရှိဖြတ်သန်းနေရသော နေ့ရက်တိုင်းသည် အရေးပါလှပြီး၊ သင်တို့၏ ပန်းတိုင်နှင့် ကံကြမ္မာအတွက် အခရာအကျဆုံးဖြစ်သည်ဖြစ်၍ ယနေ့ သင်တို့၌ရှိသော အရာအားလုံးနှင့် ကုန်ဆုံးသွားသော မိနစ်တိုင်းကို သင်တို့တန်ဖိုးထားရမည်။ သင်တို့သည် ဤဘဝကို အချည်းနှီး အသက်မရှင်သွားရန်အလို့ငှာ သင်တို့ကိုယ်သင်တို့ အကြီးမားဆုံးသော အကျိုးများပေးနိုင်ရန် သင်တို့၏အချိန်ကို ဖြစ်နိုင်သမျှ အကျိုးဖြစ်ထွန်းအောင် ဆောင်ရွက်ရမည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏) ဘုရားသခင်ကိုရှာဖွေဖို့ ရှား​ပါးအခွင့်အရေးရခဲ့တာ ကျွန်မအရမ်းကံကောင်းတယ်။ ကျွန်မဘဝရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကိုနားလည်ပြီးတော့ သောကချောက်နက်ထဲကလွတ်မြောက်အောင် ဘုရားသခင်ကပဲလုပ်ပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်မစာတန့်ဆီကိုဘယ်လိုလုပ်ပြန်သွားနိုင်ပါ့မလဲ။ ဘုရားသခင်ရဲ့လုပ်ဆောင်မှုကပြီးတော့မယ် ကျွန်မအခုထိသမ္မာတရားကိုမရသေးဘူး။ ကျွန်မနေ့တိုင်းကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးပြီးတော့ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ သမ္မာတရားကိုလိုက်စားရမယ်။ သာယာလှပတဲ့ဘဝဆိုတာ အဲဒါပါပဲ။ ဘုရားသခင်ရဲ့အလိုတော်ကိုနားလည်သွားတဲ့အတွက် ညွှန်ကြားရေးမှူးရဲ့ကမ်းလှမ်းမှုကို ပယ်ချခဲ့တယ်။ ဖုန်းကိုချလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဘယ်တုန်းကမှမခံစားဖူးတဲ့ လွတ်လပ်မှုမျိုးကိုခံစားလိုက်ရတယ်။ “ကျော်ကြားမှုနဲ့ အကျိုးစီးပွားနောက်ကိုလိုက်တာကို အစောကြီးကတည်းကရပ်ခဲ့သင့်တယ်” လို့ပြောမိတယ်။ တခြားဆေးရုံတွေကလည်း ကျွန်မနဲ့အလုပ်တွဲလုပ်ဖို့ပြောကြတာတွေရှိတယ်။ ကျွန်မအကုန်ပယ်ချခဲ့တယ်။ အခု ကျွန်မအမှုတော်ထမ်းဆောင်ဖို့ကိုပဲ မြှုပ်နှံထားတယ်။ ကျွန်မစိတ်အရမ်းအေးချမ်းပြီးတော့ နေ့တိုင်းကျေနပ်မိတယ်။ အဲဒါတွေက ရုပ်ဝတ္ထုတွေကရတဲ့ပျော်ရွှင်မှုတွေ၊ ကျော်ကြားမှုတွေနဲ့ နာမည်ကြီးမှုတွေက မပေးနိုင်တဲ့အရာတစ်ခုပဲ။ ကျွန်မကိုကယ်တင်ခဲ့တဲ့အတွက် အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

အရှေ့သို့- ၅။ အဆင်မပြေမှုမှတစ်ဆင့် ကောင်းချီးရရှိခြင်း

နောက်တစ်ခုသို့- ၇။ ငွေ၏ကျေးကျွန်တစ်ယောက် အမြင်မှန်ရလာခြင်း

ဘုရားသခင်၌ မည်သည့်ယုံကြည်မှုမျိုးသည် သူ၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရနိုင်သည်ကို သင်သိပါသလား။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၌ စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းကို မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သနည်း။ အဖြေများကို ရရှိဖို့ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်သွယ်ရန် အားမနာပါနှင့်။
Messenger မှတဆင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ။
Viber မှတဆင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ။

သက်ဆိုင်သည့် အကြောင်းအရာ

၁၁။ အသက်တာတွင် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို သိခြင်း

အမေရိကန်နိုင်ငံ၊ ရှင့်ရှင်းအနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ- “ဘုရားသခင်၏ သြဇာအာဏာ၊ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုး၊ ဘုရားသခင်၏ ပင်ကိုလက္ခဏာနှင့်...

၆၄။ မာနထောင်လွှားခြင်းသည် ကျရှုံးခြင်းမတိုင်မီ လာ၏

တရုတ်နိုင်ငံ ကွမ်ရှီး ဒေသ၊ ရှင်းကျယ်အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ- “မာနထောင်လွှားခြင်းသည် လူသား၏ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသော စိတ်သဘောထား၏...

၂၁။ လူတွေကို ဘယ်လို မှန်ကန်စွာ ဆက်ဆံရမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့ရပြီ

ပြင်သစ်၊ ရှီးယွမ်လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်လောက်တုန်းက ကျွန်မ အသင်းတော်မှာ ခေါင်းဆောင်လုပ်နေတာ။ အဲဒီအသင်းတော်မှာ အစွမ်းအစကောင်းတဲ့ ချန်မျိုးရိုး...

၆၇။ လူသား၏ ပုံစံအတိုင်း အနည်းငယ် အသက်ရှင်နေထိုင်ခြင်းသည် ဧကန်အမှန် အလွန်ကောင်း၏

ကနေဒါနိုင်ငံ၊ ထားရှီအနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ- “သူ၏ အနှစ်ခြောက်ထောင် စီမံခန့်ခွဲမှု အစီအစဉ် အဆုံးမသတ်မီ- လူ အတန်းအစား အသီးသီး၏...

နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိ၌ ပေါ်လာ၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်မှ စတင်သည် နောက်ဆုံးသောကာလခရစ်တော်၊ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ထံမှ စံနမူနာ နှုတ်ကပတ်တော်များ ဘုရားသခင်၏ နေ့စဉ် နှုတ်ကပတ်တော်များ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် လက်ရွေးစင်များ သိုးသငယ်နောက်လိုက်ပြီး သီချင်းအသစ်များကိုသီဆိုပါ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော် သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်း၏ အခြေခံမူ ၁၇၀ ဘုရားသခင်၏သိုးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို ကြားကြ၏ ယုံကြည်သူအသစ်အတွက် အခြေခံလိုအပ်ချက်များ ဘုရားသခင်၏ အသံကို နားထောင်လော့ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်လာခြင်းကို ရှုမြင်ကြလော့ နိုင်ငံတော် ဧဝံဂေလိတရားတော် ဖြန့်ဝေခြင်းအတွက် လမ်းညွှန်ချက်များ နိုင်ငံတော်၏ ဧဝံဂေလိတရားအကြောင်း စံနမူနာ အမေးအဖြေများ လက်ရွေးစင်များ ခရစ်တော်၏ တရားစီရင်ခြင်း ပလ္လင်တော်ရှေ့ အတွေ့အကြုံများအကြောင်း သက်သေခံချက်များ အောင်မြင်သောသူများ၏ သက်သေခံချက်များ အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ထံ ကျွန်ုပ်ပြန်လှည့်ခဲ့ပုံ

ဆက်တင်

  • စာတို
  • နောက်ခံအပြင်အဆင်များ

တပြေးညီ အရောင်များ

နောက်ခံအပြင်အဆင်များ

စာလုံးပုံစံ

စာလုံးအရွယ်အစား

စာကြောင်း အကွာအဝေး

စာကြောင်း အကွာအဝေး

စာမျက်နှာအနံ

မာတိကာ

ရှာဖွေမည်

  • ဤစာကို ရှာမည်
  • ဤစာအုပ်ကို ရှာမည်