ဟန်မင်၊ တရုတ်ပြည်

၁၉၉၈ ခုနှစ်မှာ၊ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ရဲ့ နောက်ဆုံးသောကာလ အမှုတော်ကို ကျွန်တော် လက်ခံခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်က ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် လူသိများပြီးတော့၊ စီစီပီ ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ အဓိက စောင့်ကြည့်ခံရတဲ့ ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ၂၀၁၆ ခုနှစ်မှာ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီး အိမ်ကနေ ထွက်ခွာပြီး တာဝန်တွေ ထမ်းဆောင်ဖို့ တခြားနေရာတစ်ခုမှာ အိမ်ငှားနေခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ၊ ရဲတွေက ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေတုန်းပဲလို့ ဇာတိမြို့က ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ ပြောကြတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုတွေ့ရင် သတင်းပေးဖို့အတွက် ရဲတွေက အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်ကို လာဘ်ထိုးထားတယ်လို့ သူတို့က ပြောကြတယ်။ ဒါကြောင့်၊ တခြားနေရာမှာ တာဝန်တွေ ထမ်းဆောင်နေတုန်း ကျွန်တော်တို့ အရမ်းသတိထားခဲ့ရတယ်၊ စောင့်ကြည့်ခံရပြီး အဖမ်းခံရမှာကြောက်လို့ အမြဲတမ်း နိုးနိုးကြားကြားနေခဲ့ရတယ်။

၂၀၂၃ ခုနှစ် ပထမနှစ်ဝက်အတွင်းက မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ၊ ညီအစ်မ ကျန်းနင်က ကျွန်တော့်အိမ်ကို ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး စိုးရိမ်တဲ့မျက်နှာထားနဲ့ ပြောပါတယ်။ သူ့ရဲ့ တွဲဖက်ညီအစ်မ အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ၊ အသင်းတော်က တခြား ညီအစ်ကိုမောင်နှမ တချို့လည်း အဖမ်းခံလိုက်ရပြီတဲ့။ ရဲတွေက ဧည့်ခံအိမ်တချို့ကိုတောင် သွားပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့တယ်တဲ့။ သူနဲ့ ညီအစ်မ လီယူမင်တို့ သွားစရာနေရာမရှိလို့ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ခဏလောက် နေချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ သူတို့ လိုက်ဖမ်းခံနေရပြီး အိမ်ပြန်လို့မရနိုင်တာကို တွေးမိတော့၊ ကျွန်တော် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ရက်ကြာတော့၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရပြီး၊ ရဲတွေက လီယူမင်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ရထားပြီး သူ့ကို လိုက်ရှာနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ ဒါကိုကြားတော့ ကျွန်တော် အရမ်း ရင်ထိတ်သွားတယ်၊ တရုတ်ပြည်က တိမ်မည်းဖုံးလွှမ်းနေသလို ခံစားရပြီး ဘယ်နေရာမှ မလုံခြုံတော့သလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော်လည်း စိုးရိမ်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ တွေးမိတယ်၊ “ငါလည်း စီစီပီရဲတွေ လိုက်ဖမ်းတာ ခံနေရတာဆိုတော့၊ အခု ဒီညီအစ်မနှစ်ယောက် ငါနဲ့အတူ ဒီမှာ လာနေတာက အရမ်း အန္တရာယ်မများလွန်းဘူးလား။ အထူးသဖြင့် လီယူမင်ပေါ့၊ ရဲတွေဆီမှာ သူ့ဓာတ်ပုံရှိပြီး သူရှိတဲ့နေရာကို တက်တက်ကြွကြွ နောက်ယောင်ခံလိုက်နေကြတာ။ ငါ့အိမ်ကို လာတဲ့လမ်းမှာ စောင့်ကြည့်ကင်မရာအများကြီးကို သူ ဖြတ်ခဲ့တာလေ၊ ရဲတွေကသာ မှတ်တမ်းကို စစ်ဆေးလိုက်ရင်၊ သူ့သွားလာလှုပ်ရှားမှုတွေကို ခြေရာခံမိပြီး ငါ့အိမ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် တွေ့သွားမှာပဲ။ အဲဒါဆို ငါတို့လည်း အဖမ်းခံရမှာပဲ” လို့ပေါ့။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ သွေးတိုးရောဂါနဲ့ နှလုံးရောဂါရှိနေတာ နှစ်တွေအများကြီး ကြာပြီဆိုတာကိုလည်း တွေးမိပြီး “ငါသာ အဖမ်းခံရပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရရင်၊ ငါ ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား။ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မခံနိုင်ဘဲ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်မိရင်၊ ငါ့ယုံကြည်ခြင်းက အချည်းနှီး ဖြစ်မသွားဘူးလား။ ပြီးတော့ နောင်အနာဂတ်မှာ ငါ အပြစ်ဒဏ်ပေးတာကိုလည်း ခံရမှာပဲ” လို့ တွေးမိတယ်။ စဉ်းစားလေလေ၊ ကျွန်တော် ပိုကြောက်မိလာလေလေဖြစ်ပြီး၊ ဖိအားအများကြီးအောက် ရောက်နေသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ၊ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတယ်၊ “ဒါတွေအားလုံး ဒီလောက် အန္တရာယ်များမယ်မှန်း ငါ သိခဲ့ရင်၊ ကျန်းနင်နဲ့ လီယူမင်ကို ဧည့်ခံဖို့ ငါ သဘောတူခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါဆိုရင်၊ ငါ စွန့်စားရတာ ပိုနည်းမှာ။ အခု အခြေအနေက အရမ်းဆိုးရွားနေတော့၊ သူတို့ ဒီမှာ ကြာကြာနေလေလေ၊ ငါ့အတွက် ပိုအန္တရာယ်များလေလေပဲ” လို့ပေါ့။ ဒီလိုတွေးမိပြီးနောက်မှာ၊ ကျွန်တော်တို့ စကားပြောဖြစ်တဲ့အခါ၊ ကျွန်တော့်နေရာက မလုံခြုံဘူးဆိုတာကို အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့တယ်၊ သူတို့အတွက် တခြားဧည့်ခံအိမ်တစ်ခု အမြန်ဆုံးရှာပေးဖို့ ခေါင်းဆောင်တွေကို ကျန်းနင်နဲ့ လီယူမင်တို့ တိုက်တွန်းအောင်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပေါ့။ ဒီလိုမျိုး ကျွန်တော် ပြောတိုင်း၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကူကယ်ရာမဲ့တဲ့ပုံလေးတွေနဲ့ပေါ့။ နောက်ပိုင်းကျတော့ ကျွန်တော် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတယ်၊ သူတို့ကို အဲဒီလို မဆက်ဆံသင့်ဘူးလို့ တွေးမိတယ်၊ အထူးသဖြင့် လီယူမင်ကိုပေါ့။ သူ့ကျန်းမာရေးက မကောင်းပါဘူးဆိုမှ၊ အခု သူက လိုက်ဖမ်းခံနေရတာလေ။ မကြာသေးခင်တုန်းကပဲ သူ့အမေ အဖမ်းခံလိုက်ရပြီး၊ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး၊ ပြီးတော့ တစ်ခါတုန်းက မီးဖိုချောင်မှာ သူ တစ်ယောက်တည်း ငိုနေတာကို ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူတို့က အန္တရာယ်အများကြီး ကြုံနေရတာ၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို ထွက်သွားဖို့ ဖိအားမပေးသင့်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်လုံခြုံရေးကို တွေးမိတဲ့အခါကျတော့၊ သူတို့ကို မြန်မြန်ထွက်သွားဖို့ မျှော်လင့်မိတုန်းပဲ။

စုဝေးပွဲတစ်ခုမှာ၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တစ်ပိုဒ်ကို ကျွန်တော် ဖတ်လိုက်ရပြီး ကျွန်တော် အရမ်း တို့ထိမိခဲ့ရတယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ “စာတန်က မည်မျှပင် ‘အလွန့်အလွန် အာဏာရှိ’ ပါစေ၊ မည်မျှပင် ရဲတင်းပြီး ရည်မှန်းချက် ကြီးမားပါစေ၊ ထိခိုက်မှုများ ပေးနိုင်သော ၎င်း၏အစွမ်းက မည်မျှပင်ကြီးမားပါစေ၊ လူသားကို ၎င်း၏ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးစေနိုင်စွမ်းနှင့် မျှားခေါ်နိုင်စွမ်းတို့က မည်မျှပင် ကျယ်ပြန့်ပါစေ၊ လူသားကို ၎င်းခြိမ်းခြောက်သည့် ပရိယာယ်များနှင့် လှည့်ကွက်များက မည်မျှပါးနပ်နေပါစေ၊ ၎င်းဖြစ်တည်နေသည့် ပုံစံက မည်မျှပင် မဆုံးနိုင်အောင် ပြောင်းလဲ၍ရနေပါစေ စာတန်သည် သက်ရှိအရာတစ်ခုကို တစ်ခါမျှ မဖန်ဆင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ အရာအားလုံးဖြစ်တည်မှုအတွက် နိယာမများ၊ သို့မဟုတ် စည်းမျဉ်းတို့ကို တစ်ခါမျှ ၎င်းမချပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ် သက်ရှိဖြစ်စေ၊ သက်မဲ့ဖြစ်စေ မည်သည့်အရာဝတ္ထုကိုမျှ ၎င်း အုပ်စိုးပြီး အချုပ်အခြာအာဏာ ကိုင်စွဲနိုင်စွမ်း တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ပေ။ စကြဝဠာနှင့် မိုးမျက်နှာကြက်အတွင်းတွင် စာတန်ထံမှ ပေါက်ဖွားလာသည့်၊ သို့မဟုတ် ၎င်းကြောင့် ဖြစ်တည်နေသည့် လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်တလေ၊ သို့မဟုတ် အရာဝတ္ထုတစ်ခုတလေမျှ မရှိပေ။ လူတစ်ဦးမျှ သို့မဟုတ် အရာဝတ္ထုတစ်ခုမျှ ၎င်း၏ အချုပ်အခြာအာဏာအောက်တွင်ဖြစ်စေ၊ ၎င်း၏ အုပ်စိုးခံရခြင်းဖြစ်စေ မရှိချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် နေရရုံသာမကဘဲ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်များနှင့် ခိုင်းစေမှုများအားလုံးကို ကျိုးနွံနာခံရသည်။ ဘုရားသခင်၏ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ စာတန်သည် ကုန်းမြေပေါ်မှ ရေတစ်စက်၊ သို့မဟုတ် သဲတစ်ပွင့်ကိုပင် အလွယ်တကူ မထိနိုင်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းခဲ့သည့် လူသားမျိုးနွယ်ကိုမဆိုထားနှင့်၊ စာတန်သည် ကုန်းမြေပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်များကိုပင်လျှင် ထိပါးပိုင်ခွင့်မရှိပေ။ ဘုရားသခင်၏ အမြင်တွင် စာတန်သည် တောင်ပေါ်က နှင်းပန်းများ၊ လေထဲတွင် ပျံနေသည့်ငှက်များ၊ ပင်လယ်ထဲက ငါးများနှင့် ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်က လောက်များထက် နိမ့်ကျသည်။ အရာအားလုံးထဲတွင် ၎င်း၏ကဏ္ဍသည် အရာအားလုံးကို အစေခံရန်၊ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အစေခံရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏အမှုနှင့် သူ၏စီမံခန့်ခွဲမှု အစီအစဉ်တို့ကို အစေခံရန်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏သဘာဝက မည်မျှပင် မလိုမုန်းထားတတ်ပါစေ၊ ၎င်း၏အနှစ်သာရက မည်မျှပင် ကောက်ကျစ်ဆိုးယုတ်ပါစေ ၎င်းလုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာက ဘုရားသခင်အတွက် အစေခံမှုပေးခြင်းဟူသည့် ၎င်း၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ လိုက်နာရန်နှင့် အဖြည့်ခံတစ်ဦးအနေဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ အစေခံရန် ဖြစ်၏။ ယင်းမှာ စာတန်၏ အခြေအမြစ်နှင့် မူလနေရာဖြစ်သည်။ သူ၏ အနှစ်သာရသည် အသက်နှင့် ဆက်စပ်မှုမရှိပေ။ တန်ခိုးနှင့် ဆက်စပ်မှုမရှိပေ။ သြဇာအာဏာနှင့် ဆက်စပ်မှုမရှိပေ။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ လက်ထဲမှ ကစားစရာတစ်ခုမျှသာဖြစ်သည်။ အစေခံမှုအတွက် ဘုရားသခင် အသုံးချသည့် စက်ယန္တရားတစ်လုံးသာ ဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၂)၊ ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍၊ အတုမရှိ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် (၁)) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကနေ၊ စာတန်က ဘုရားသခင်ရဲ့ အလုပ်အတွက် အစေခံပေးနေတယ်၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ၊ သူ ဘာမှ လုပ်လို့မရဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဆင်းနီတဲ့ နဂါးကြီးက အရမ်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံရပေမဲ့၊ သူလည်း ဘုရားသခင်ရဲ့ လက်တော်ထဲမှာ ရှိနေတာပါ။ လီယူမင် ဒီကိုလာတုန်းက စောင့်ကြည့်ခံရပြီး ခြေရာခံခံခဲ့ရသလား၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အဖမ်းခံရမလား ဆိုတာတွေအားလုံးက ဘုရားသခင်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိပြီး၊ ဘုရားသခင်ကပဲ အဆုံးအဖြတ်ပေးမှာပါ။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ၊ ရဲတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် အဖမ်းတောင် မခံရသေးဘဲနဲ့၊ အရမ်း သူရဲဘောကြောင်ပြီး ကြောက်နေခဲ့တယ်၊ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ဧည့်ခံဖို့ ငြင်းဆန်ဖို့တောင် ကျွန်တော် တွေးခဲ့သေးတယ်။ ဒါက ကျွန်တော့်မှာ ဘုရားသခင်ကို စစ်မှန်တဲ့ ယုံကြည်ခြင်း လုံးဝ မရှိဘူးဆိုတာ ပြနေတာပါပဲ။ ကျွန်တော့်အပေါ် ကိစ္စတွေ ကျရောက်လာတဲ့အခါ၊ ကျွန်တော့်စိတ်နှလုံးထဲမှာ ဘုရားသခင်အတွက် နေရာမရှိခဲ့ဘူး။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့များ ကျွန်တော်က ဘုရားသခင်ကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်တဲ့သူ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ။ ကျွန်တော်က ပြောရရင် မယုံကြည်သူတစ်ယောက်ပါပဲ။ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်လာတာ နှစ်တွေအများကြီး ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတောင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ရင့်ကျက်မှုက အရမ်း သေးငယ်နေတုန်းပဲဆိုတာ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ သမ္မာတရားကို မလိုက်စားခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မုန်းမိတယ်။ အခြေအနေတွေ ကျွန်တော့်အပေါ် ကျရောက်လာတဲ့အခါ၊ သမ္မာတရား လက်တွေ့ကျမှုမှာ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် လိုအပ်ချက်ရှိနေလဲဆိုတာကို အဲဒီအခြေအနေတွေက ထုတ်ဖော်လိုက်ပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ၊ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ စုဝေးကြတဲ့အခါ၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တချို့ကို ကျွန်တော် ဖတ်ခဲ့တယ်။ “အဆင်းနီသော နဂါးကြီး၏ နိုင်ငံတွင် ငါသည် လူသားများ မတွေးတတ်အောင် ခက်ခဲနက်နဲသော အမှုအဆင့် တစ်ရပ်ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အား လေတွင်ယိမ်းထိုးစေပြီးနောက် ၎င်းတို့အများအပြားသည် လေတိုက်သည့်အထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောသွားသည်။ အကယ်စင်စစ် ဤသည်မှာ ငါရှင်းလိုက်တော့မည့် ‘တလင်းပြင်’ ဖြစ်သည်၊ ယင်းသည် ငါတောင့်တသည့်အရာနှင့် ငါ၏အစီအစဉ်လည်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆိုးယုတ်သူ အများအပြားသည် ငါအမှုပြုနေစဉ် တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့သော်လည်း၊ ငါသည် ၎င်းတို့ကို မောင်းနှင်ထုတ်ရန် အလျင်မလို သောကြောင့်ဖြစ်၏။ ထိုသို့မောင်းနှင်မည့်အစား အချိန်တန်သည့်အခါ၊ ငါသည် ၎င်းတို့အား တကွဲတပြား ပျံ့နှံ့သွားစေမည်။ ထို့နောက်မှသာလျှင် ငါသည် အသက်စမ်းရေဖြစ်ပြီး ငါ့ကို အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးသူတို့အား ငါ့ထံမှ သင်္ဘောသဖန်းသီးနှင့် ကြာ၏ မွှေးကြိုင်သည့်ရနံ့တို့ကို ရယူခွင့်ပေးမည်။ စာတန် ခေတ္တ ကျင်လည်ရာ ဖုန်တောနယ်တွင် ရွှေစင်မရှိ၊ သဲသာရှိသဖြင့် ဤအခြေအနေများကို ရင်ဆိုင်လျက်၊ ငါသည် ထိုကဲ့သို့သော အမှု၏အဆင့်ကို ဆောင်ရွက်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ နိုင်ငံတော်၏ ဧဝံဂေလိတရားသည် စကြဝဠာတစ်ခွင်လုံး ပျံ့နှံ့သွားမည်ဟု ဟောပြောနေသည့် မိုးကြိုးသံ ခုနစ်ချက်မြည်ဟည်းခြင်း) ဘုရားသခင်က လူတိုင်းကို စမ်းသပ်ဖို့ အစေခံရာမှာ အဆင်းနီတဲ့နဂါးကြီးကို အသုံးချဖို့အတွက် ဘုရားသခင် ရွေးချယ်ထားတဲ့လူတွေကို အဆင်းနီတဲ့နဂါးကြီးက နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းပြီး ဖမ်းဆီးတာကို ဘုရားသခင်က ခွင့်ပြုထားတယ်ဆိုတာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကနေ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ဒါဟာ လူတစ်စုကို စုံလင်စေဖို့ လုပ်ဆောင်တာဖြစ်ပြီး တခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ဒါက မယုံကြည်သူတွေနဲ့ သူရဲဘောကြောင်တဲ့သူတွေကို ထုတ်ဖော်တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ အတိတ်တုန်းက၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ကျွန်တော် အလေးထားမယ်၊ ဘုရားသခင်ကို ကျိုးနွံနာခံပြီး သစ္စာစောင့်သိဖို့ လိုလားတယ်လို့ ကျွန်တော် ခဏခဏ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ အချင်းချင်း ကူညီပြီး ချစ်ခင်သင့်တယ်လို့လည်း ကျွန်တော် ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဖြစ်မှန်တွေက ကျွန်တော်ဟာ ဘာလက်တွေ့ကျမှုမှ မရှိဘဲ အယူဝါဒတွေနဲ့ ကြွေးကြော်သံတွေကိုပဲ ရွတ်ဆိုနေခဲ့တယ်ဆိုတာ ထုတ်ဖော်လိုက်ပါတယ်။ ကျန်းနင်နဲ့ လီယူမင်တို့ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ လာနေကြတယ်၊ အစတုန်းကတော့ သူတို့ကို ဧည့်ခံဖို့ ကျွန်တော် ဆန္ဒရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတော်တော်များများ အဖမ်းခံရတာကို မြင်ပြီးတဲ့နောက်၊ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက် သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရတယ်၊ ရဲတွေက လီယူမင်ကို လိုက်ရှာနေတယ်ဆိုတာ ကြားပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ သူတို့ကို ဧည့်ခံတာက အရမ်း အန္တရာယ်ကြီးတယ်၊ နောက်ပြီး ကျွန်တော်သာ အဖမ်းခံရရင်၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ဒဏ်ပေးခံရမှာပဲဆိုပြီး ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက်၊ သူတို့ကို ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ဧည့်မခံချင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်နှလုံးထဲမှာ ခံစားခဲ့ရတာတွေ၊ ပါးစပ်က ပြောခဲ့တာတွေက သူတို့ကို အမြန်ဆုံး ထွက်သွားစေဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ။ ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် ကျွန်တော် ပြန်တွေးကြည့်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း အဆင်းနီတဲ့ နဂါးကြီး လိုက်ဖမ်းတာခံနေရပြီး အိမ်ပြန်လို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့သူပါ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ် နာကျင်ခံစားရပြီး စိတ်နှလုံး ညှဉ်းပန်းခံရတဲ့အခါ၊ သူများတွေဆီက အကူအညီရဖို့ ကျွန်တော်လည်း မျှော်လင့်ခဲ့တာပါပဲ။ အခု ဘုရားသခင်က ကျွန်တော့်အတွက် သင့်တော်တဲ့နေရာတစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ညီအစ်မတွေ အိမ်မပြန်နိုင်တော့ဘဲ သွားစရာနေရာမရှိတဲ့အခါကျတော့၊ သူတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုပြီး သူတို့ကို အမြဲ မောင်းထုတ်ချင်ခဲ့တယ်။ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေအပေါ် ကျွန်တော့်မှာ မေတ္တာ မရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ ကျန်းနင်နဲ့ လီယူမင်တို့က အသင်းတော်မှာ အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တွေ ထမ်းဆောင်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ၊ သူတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ဘယ်လိုကာကွယ်ရမလဲ၊ အသင်းတော်ရဲ့ အလုပ်ကို ဘယ်လို စောင့်ရှောက်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ထည့်မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့များ ကျွန်တော့်မှာ ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှု ရှိခဲ့လို့လဲ။ ကျွန်တော့်သဘာဝက အရမ်း တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး၊ လူ့သဘာဝ ကင်းမဲ့နေခဲ့တာပဲ။ အခုမှပဲ အဆင်းနီတဲ့ နဂါးကြီးက ဘုရားသခင်ရဲ့ အလုပ်အတွက် အစေခံပေးတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်တယ်၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးသာ မရှိရင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုတွေကို ကျွန်တော် အသိအမှတ်ပြုနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ၊ တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်တော် တကယ် အဖမ်းခံရရင်တောင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သက်သေခံချက်တွင် ပြတ်ပြတ်သားသား ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်မယ်၊ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာမဖောက်ဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် ရဲတွေ အိမ်ကို လာရှာရင်၊ ဒါမှမဟုတ် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေတွေ ရှိလာရင် ဘယ်လို တုံ့ပြန်ပြီး ရှောင်တိမ်းရမလဲဆိုတာကို ကျန်းနင်၊ လီယူမင်တို့နဲ့ ကျွန်တော် တိုင်ပင်ခဲ့တယ်။ ဒီလိုလုပ်လိုက်တော့ ကြောက်တာနည်းနည်းလျော့သွားတယ်။

ခဏကြာတော့၊ ကျန်းနင်နဲ့ လီယူမင်တို့ ပြောင်းသွားကြတယ်။ ကျွန်တော့်ညီမနဲ့ သူ့ယောက်ျားတို့ ကျွန်တော့်အိမ်ကို ရောက်လာပြီး သတိထားဖို့ လာသတိပေးတယ်၊ ရဲတွေက ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေကြတယ်တဲ့၊ ပြီးတော့ ရဲတွေက ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းဆောင်လို့ ထင်နေကြပြီး ကျွန်တော်သာ အဖမ်းခံရရင်၊ သေချာပေါက် ထောင်ချခံရမယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်နှလုံး လေးလံသွားတယ်၊ အဖမ်းခံရပြီး ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို သစ္စာဖောက်သွားတဲ့သူတွေက ကျွန်တော့်ကိုများ ဖော်ကောင်လုပ်ပြီး သစ္စာဖောက်လိုက်ကြသလားလို့ ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။ လုံခြုံရေးအတွက်၊ ကျွန်တော့်အိမ်မှာရှိတဲ့ အရေးကြီးတဲ့အရာတွေ အကုန်လုံးကို ကျွန်တော် ဖွက်ထားလိုက်တယ်။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင်၊ မြို့ကနေ ထွက်သွားပြီး ခဏလောက် ပုန်းနေမယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးထားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ၊ လီယူမင် ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူသွားနေတဲ့ ဧည့်ခံအိမ်က စောင့်ကြည့်ခံနေရလို့ သူ အဲဒီမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူးတဲ့။ ကျွန်တော် လန့်သွားပြီး တွေးမိတယ်၊ “လီယူမင်က လိုက်ဖမ်းတာခံနေရတာ၊ ပြီးတော့ နေရာတိုင်းမှာ ကင်မရာတွေ ရှိနေတာ။ အခု သူ ပြောင်းသွားပြီးမှ ပြန်လာတော့၊ သူသာ စောင့်ကြည့်ခံနေရရင် ရဲတွေက သူ့နေရာကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့သွားမှာပေါ့။ အစကတော့၊ ငါ့နေရာက အတော်လေး လုံခြုံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လီယူမင်ကို ခြေရာခံဖို့ ရဲတွေက စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မှတ်တမ်းက သဲလွန်စတွေကို သုံးလိုက်ရင် ငါ့အိမ်ကို ဖော်ထုတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူးလား” လို့ပေါ့။ အဲဒီညနေမှာ၊ ကျွန်တော် ဘုရားသခင်ကို ဆုတောင်းခဲ့တယ်၊ “ဘုရားသခင်၊ လီယူမင် ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာပါတယ်။ သူသာ စောင့်ကြည့်ခံရပြီး အလိုက်ခံနေရရင်၊ ကျွန်တော်ပါ အမှုပတ်သွားနိုင်မှာကို စိုးရိမ်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ အဖမ်းခံရမှာကို ကြောက်ပါတယ်။ ဘုရားသခင်၊ ကျွန်တော့်စိတ်နှလုံးကို ကာကွယ်ပေးတော်မူပါ၊ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ သင်ခန်းစာတွေ သင်ယူနိုင်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို လမ်းပြပေးတော်မူပါ” လို့ပေါ့။ ဆုတောင်းပြီးတဲ့နောက်မှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပိုပြီး စိတ်အေးသွားခဲ့ပါတယ်။ လီယူမင်ကို လောလောဆယ် ကျွန်တော့်အိမ်မှာ နေခွင့်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့ပါတယ်။

ရက်ပိုင်းလောက်နေတော့၊ လီယူမင်ရဲ့ အမေက ကျွန်တော့်အိမ် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ ယုံကြည်သူဖြစ်တဲ့ သူ့ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ကလည်း လီယူမင် ကျွန်တော့်အိမ်မှာ နေနေတယ်ဆိုတာ သိတယ်တဲ့။ ကျွန်တော် တွေးမိတယ်၊ “အခုချိန်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ယုံကြည်စိတ်ချလို့ မရဘူး။ ဒီဆွေမျိုးသာ အဖမ်းခံရပြီး လီယူမင် ငါ့အိမ်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ထုတ်ဖော်လိုက်ရင်၊ ငါ ပိုပြီးတော့တောင် အန္တရာယ်မများသွားဘူးလား” လို့ပေါ့။ ကျွန်တော် ရတက်မအေး ပြန်ဖြစ်လာတယ်၊ ပြီးတော့ တွေးမိတယ်၊ “လီယူမင်ရဲ့ လုံခြုံရေးက အရမ်း အန္တရာယ်ကြီးနေတာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလေးရက်၊ သူ ထွက်သွားတုန်းက ထွက်သွားပြီဆိုတော့ ပြန်လာလို့ မရတော့ဘူးဆိုပြီး သူ့ကို ငါ သတိပေးခဲ့သင့်တာ၊ ဒါဆိုရင် အခု ဒီအန္တရာယ်တွေကို ပူစရာ လိုမှာ မဟုတ်ဘူး” လို့ပေါ့။ အဲဒါကို တွေးမိပြီးတော့၊ သူ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ဧည့်ခံအိမ်တစ်ခု မြန်မြန် ရှာပေးဖို့ ခေါင်းဆောင်တွေဆီ သူ့ကို စာရေးခိုင်းလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရက်တွေသာ ကုန်သွားတယ်၊ ခေါင်းဆောင်တွေက လီယူမင်ကို လာခေါ်မယ့်အရိပ်အယောင် မရှိသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် စပြီး စိုးရိမ်လာတယ်။ လီယူမင်က ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ပြောတယ်၊ “အခု အသင်းတော် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက တော်တော် ဆိုးရွားနေတာ၊ လက်ရှိမှာ သင့်တော်တဲ့ ဧည့်ခံအိမ် ရှာဖို့ ခက်တယ်” တဲ့။ လီယူမင်ရဲ့ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ မျက်နှာထားကို မြင်တော့၊ ကျွန်တော် နောင်တရမိပြီး သူ့ကို နှင်မလွှတ်ရက်တော့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ၊ ခေါင်းဆောင်တွေက ကျွန်တော့်နေရာလည်း မလုံခြုံဘူးလို့ သုံးသပ်မိကြတာကြောင့်၊ လီယူမင်ကို တခြားအိမ်တစ်ခုဆီ ရွှေ့ပေးလိုက်ကြတယ်။

အဲဒီနောက်မှာ၊ ကျွန်တော် စတင် ဆင်ခြင်သုံးသပ်မိတယ်၊ တွေးဆမိတယ်။ ဒီနှစ်ကြိမ်စလုံး ကျန်းနင်နဲ့ လီယူမင်တို့ကို ဧည့်ခံတာကနေ ကျွန်တော် ဘာသင်ခန်းစာတွေ ရလိုက်သလဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခဲ့တယ်။ ပြန်ကြည့်လိုက်ရင်၊ ဒီနှစ်ကြိမ်စလုံးမှာ ကျွန်တော် ထုတ်ဖော်ခဲ့တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ချင်တာနဲ့ သူရဲဘောကြောင်တာရယ်၊ နောက်ပြီး ကိုယ့်တာဝန်တွေကို အမြဲတမ်း ခေါင်းရှောင်ချင်နေတာ၊ ညီအစ်မတွေကို ဧည့်ခံဖို့ မလိုလားတာပေါ့။ ဒါကြောင့် ဒီအခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဖတ်ဖို့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်တော် ရှာဖွေခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်က ပြောသည် “အန္တိခရစ်များသည် အလွန်အမင်း တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းကြသည်။ ၎င်းတို့၌ ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိဖို့ မဆိုထားနှင့်၊ ဘုရားသခင်ကို စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းမရှိကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ပြဿနာတစ်ခုကို ကြုံရသည့်အခါ မိမိကိုယ်ကိုသာ ကာကွယ်ပြီး ဘေးဆီးရန်ကာကြသည်။ ၎င်းတို့အတွက်မူ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်၏ ဘေးကင်းရေးထက် မည်သည့်အရာမျှ သာ၍ အရေးမကြီးချေ။ ၎င်းတို့ အသက်ရှင်နိုင်ပြီး အဖမ်းမခံရသရွေ့ အသင်းတော်၏ အလုပ်အဖို့ မည်မျှ ဘေးဖြစ်စေသည်ကို ၎င်းတို့ ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ဤလူများသည် အလွန်အမင်း တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သည်၊ ၎င်းတို့သည် ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ သို့မဟုတ် အသင်းတော်အတွက် လုံးဝ မစဉ်းစားကြပေ၊ ၎င်းတို့က မိမိတို့၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက်သာ စဉ်းစားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အန္တိခရစ်များ ဖြစ်ကြသည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၄)၊ အန္တိခရစ်တို့ကို ဖော်ထုတ်ခြင်း၊ အချက် ၉ (အပိုင်း ၂)) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေရဲ့ ဖော်ထုတ်ချက်ကနေ၊ အန္တိခရစ်တွေက တကယ်ကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး စက်ဆုပ်စရာကောင်းကြတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်ဖို့လောက်ပဲ ဂရုစိုက်ကြတယ်၊ အသင်းတော်ရဲ့ အလုပ်ကို ကာကွယ်ဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် သူတို့က နည်းနည်းလေးမှ အလေးမထားကြဘူး။ ကျွန်တော်လည်း အန္တိခရစ်တစ်ယောက်လိုပဲ ပြုမူခဲ့တာပါ၊ ဒုက္ခရောက်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်အတွက်ပဲ တွေးပြီး ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားတွေကို ဦးစားပေးခဲ့တယ်၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေရဲ့ လုံခြုံရေး၊ ဒါမှမဟုတ် အသင်းတော်ရဲ့ အလုပ်ကို လုံးဝ ထည့်မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ ကျန်းနင်နဲ့ လီယူမင်တို့က စာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်နေကြတာ၊ အဲဒါက အသင်းတော်အတွက် အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါ။ အခု အသင်းတော်က အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဖမ်းဆီးမှုတွေကို ရင်ဆိုင်နေရတော့၊ ဧည့်ခံအိမ်တော်တော်များများက ခိုလှုံခွင့် မပေးနိုင်ကြတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ငှားထားတဲ့အိမ်က အတော်လေး ပိုလုံခြုံပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ၊ သူတို့ကို လက်ခံဖို့ ကျွန်တော် လုပ်ကိုလုပ်ပေးရမယ့် တာဝန်တစ်ခုအနေနဲ့ မှတ်ယူခဲ့သင့်တာပါ။ ဒါမှ သူတို့ တာဝန်တွေ ထမ်းဆောင်နိုင်ဖို့ ဆိတ်ငြိမ်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ရနိုင်မှာလေ။ နောက်ပြီးတော့၊ လီယူမင်က ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းဘူး၊ သူ့အမေ အဖမ်းခံလိုက်ရလို့ သူ အရမ်း စိတ်ဆင်းရဲနေတာ၊ ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း လိုက်ဖမ်းတာ ခံနေရလို့၊ ပြန်စရာအိမ် မရှိဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သူ့ကို လက်ခံပြီး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သင့်တာ၊ ဒါမှ သူ ဒီမှာ သူ့အိမ်သူ့ယာလို ခံစားရပြီး သူ့တာဝန်တွေကို အေးအေးဆေးဆေး ထမ်းဆောင်နိုင်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အဖမ်းခံရမလား၊ အဖမ်းခံရရင် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နိုင်ပါ့မလား၊ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ပန်းတိုင်တစ်ခု ရနိုင်ပါ့မလား ဆိုတာကိုပဲ တွေးနေခဲ့တာ၊ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေတွေ၊ ခံစားချက်တွေကို ကိုယ်ချင်းမစာခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ဖို့၊ သူတို့ကို သွယ်ဝိုက်တဲ့နည်းနဲ့ မောင်းထုတ်ဖို့တောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဘေးကင်းသရွေ့ ပြီးတာပဲလို့ တွေးပြီး ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားတွေကိုပဲ စဉ်းစားနေခဲ့တာ။ ဘုရားသခင် ဖော်ထုတ်လိုက်တဲ့ အန္တိခရစ်တွေနဲ့ ကျွန်တော် အတူတူပဲဆိုတာ တွေ့လိုက်ရတယ်၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်၊ စက်ဆုပ်စရာကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ လူ့သဘာဝ ကင်းမဲ့နေတယ်။ အသင်းတော်ထဲက ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို ကျွန်တော် တွေးမိတယ်၊ တချို့ဆိုရင်၊ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေတွေမှာ လိုက်ဖမ်းတာခံနေရတဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို လက်ခံထားကြတယ်။ သူတို့က ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ကိုယ်တိုင် စွန့်စားဖို့ ဆန္ဒရှိကြတယ်၊ နည်းနည်းလေးမှ မညည်းညူကြဘူး။ တချို့ဆိုရင် အန္တရာယ် အရမ်းကြီးနေတာတောင် နောက်ဆက်တွဲ အလုပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ကြတယ်၊ ကိုယ့်လုံခြုံရေးကို ထည့်မစဉ်းစားဘဲ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် စာအုပ်တွေကို ရွှေ့ပြောင်းကြတယ်၊ ပြီးတော့ တချို့က ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ အဖမ်းခံရပြီး နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံရတဲ့အခါ သူတို့ကို ကာကွယ်ဖို့ ရှေ့ထွက်ကြတယ်။ ဒီလိုလူတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ ဒီလူတွေက ဘုရားသခင်ကို မှီခိုအားထားပြီး ဇာတိပကတိကို ပုန်ကန်နိုင်ကြတယ်၊ အသင်းတော်ရဲ့ အလုပ်ကို စောင့်ရှောက်ရင်း၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို ကာကွယ်ရင်း၊ ဘုရားသခင်ကို ကျေနပ်စေဖို့ သူတို့ရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ပြသကြတယ်။ သူတို့နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်၊ ကျွန်တော် တကယ်ကို အများကြီး လိုအပ်ချက် ရှိနေပါတယ်။ ပြီးတော့ အဖမ်းခံရပြီးနောက် အသင်းတော်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို သစ္စာဖောက်လိုက်တဲ့ ယုဒတွေကိုလည်း ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။ သူတို့ရဲ့ လွန်လွန်ကဲကဲ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ သဘာဝကြောင့်ရယ်၊ သေမှာကြောက်ပြီး အသက်ရှင်ချင်ကြလို့ သူတို့ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့ကြတာ။ အဆင်းနီတဲ့ နဂါးကြီးက ခြိမ်းခြောက်၊ ခြောက်လှန့်ပြီး၊ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းတဲ့အခါ၊ သူတို့က ဇာတိပကတိ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမှာကို မလိုလားကြဘူး၊ ဒါကြောင့် အဆင်းနီတဲ့ နဂါးကြီးနောက်ကို လိုက်သွားပြီး ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်တယ်၊ စော်ကားပြောဆိုတယ်၊ ပြီးတော့ ဘုရားသခင်ရဲ့ စိတ်သဘောထားကို ပုန်ကန်ပြစ်မှားကြတယ်။ ဒီလိုမျိုး ကျွန်တော်လည်း တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်နေတာပဲ၊ ကျွန်တော်သာ အဆင်းနီတဲ့ နဂါးကြီးရဲ့ ဖမ်းဆီးတာ ခံရရင်၊ ကျွန်တော်လည်း ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်မယ့် အန္တရာယ် ရှိနေမှာပဲ။ ကျွန်တော့်အခြေအနေကို ဖြေရှင်းဖို့ သမ္မာတရားကို အမြန် ရှာဖွေရမယ်။

ရှာဖွေနေတုန်းမှာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးပြီးတော့လည်း ပြန်ဆင်ခြင်သုံးသပ်မိတယ်၊ “ငါက ဘာလို့ အမြဲတမ်း အဖမ်းခံရမှာကို ကြောက်နေရတာလဲ” လို့ပေါ့။ အမှန်တော့၊ ကျွန်တော် သေသွားရင်၊ ကောင်းမွန်တဲ့ အဆုံးသတ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပန်းတိုင် ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကြောက်နေလို့ပါ။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဒီနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်တော် ဖတ်ခဲ့တယ်။ “လူသားမျိုးနွယ်တစ်ရပ်လုံးထဲမှ အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ မျက်လုံးထဲ၌ ဂရုစိုက်မခံရသူဟူ၍ မည်သူရှိသနည်း။ အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ ကြိုတင်ပြဋ္ဌာန်းထားခြင်း အလယ်၌ မနေထိုင်သူ မည်သူရှိသနည်း။ လူသား၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းသည် သူကိုယ်တိုင်၏ ရွေးချယ်ချက်ဖြင့် ဖြစ်ပျက်သလော။ လူသားသည် သူကိုယ်တိုင်၏ ကံကြမ္မာကို ထိန်းချုပ်ထားသလော။ များစွာသောလူတို့သည် သေခြင်းတရားကို အော်ခေါ်ကြ သော်လည်း၊ ၎င်းသည် သူတို့ထံမှ ဝေးကွာနေ၏။ များစွာသောလူတို့သည် ဘဝတွင် ကြံ့ခိုင်၍ သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့သောသူများ ဖြစ်လိုကြသော်လည်း၊ ၎င်းတို့အား သေခြင်းတရား၏ အသူတစ်ရာ နက်သောချောက်ထဲသို့ ထိုးဆင်းနေရင်း ၎င်းတို့၏သေဆုံးခြင်း နေ့ရက်သည် ၎င်းတို့သတိမထားမိခင် ချဉ်းကပ်လာနေ၏။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးထံ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များ၊ အခန်း (၁၁)) “သခင်ယေရှု၏ ထိုတပည့်တော်များသည် မည်သို့ သေဆုံးကြသနည်း။ တပည့်တော်များကြားတွင် မသေမချင်း ကျောက်တုံးဖြင့် ထုသတ်ခံခဲ့ရသူများ၊ မြင်းနောက်မှ ကြိုးဖြင့် ဆွဲခံရသူများ၊ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ကားစင်တင်ခံရသူများ၊ မြင်းငါးကောင်ဖြင့် ကိုယ်လက်အင်္ဂါများကို တစ်စစီ ဆွဲဖျက်ခံရသူများ ရှိကြသည်။ သေဆုံးခြင်း ပုံစံအမျိုးမျိုးသည် သူတို့အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ သေဆုံးခြင်းအတွက် အကြောင်းရင်းမှာ အဘယ်နည်း။ သူတို့သည် မတော်မတရားမှု တစ်စုံတစ်ရာကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီးနောက် ဥပဒေအရ ကွပ်မျက်ခံခဲ့ကြရခြင်းလော။ မဟုတ်ပေ၊ သူတို့သည် သခင်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို ဖြန့်ချိခဲ့ကြသော်လည်း လောကကြီးသည် ယင်းကို လက်မခံခဲ့ကြဘဲ ယင်းအစား သူတို့ကို ရှုတ်ချခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခြင်း၊ ဆဲဆိုခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး သူတို့ကို သေသည်အထိပင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်၊၊ ယင်းမှာ ၎င်းတို့ မာတုရဖြစ်ခဲ့သည့် ပုံစံဖြစ်သည်။...ဤအကြောင်းအရာကို ငါတို့ ဖော်ပြသည့်အခါ၊ သင်တို့က ၎င်းတို့၏ နေရာတွင် ကိုယ်ချင်းစာကြည့်သည်။ သို့ဆိုလျှင် သင်တို့၏စိတ်နှလုံးများသည် ဝမ်းနည်းပြီး ဖုံးကွယ်နေသည့် နာကျင်မှုတစ်ခုကို သင်တို့ခံစားရသလော။ သင်က ‘ဤလူများသည် ဘုရားသခင်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို ဖြန့်ချိဖို့ ၎င်းတို့၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြပြီး လူကောင်းများအဖြစ် မှတ်ယူသင့်သောကြောင့်၊ ၎င်းတို့သည် ထိုသို့သော အဆုံးသတ်တစ်ခုနှင့် ထိုသို့သော ရလဒ်တစ်ခုသို့ အဘယ့်ကြောင့် ရောက်နိုင်ကြသနည်း’ ဟု တွေးသည်။ အမှန်တကယ်တွင် ဤသည်မှာ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ သေဆုံးပြီး ကွယ်လွန်သွားသည့်ပုံစံ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လူ့လောကမှ ၎င်းတို့ ထွက်ခွာသွားသည့် ပုံစံဖြစ်သည်၊ သို့ရာတွင် ယင်းက ၎င်းတို့၏ အဆုံးသတ်နှင့် တူညီသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ၎င်းတို့၏ သေခြင်းတရားနှင့် ထွက်ခွာခြင်းတို့၏ ပုံစံများမှာ မည်သို့ဖြစ်ပါစေ၊ ယင်းတို့က မည်သို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါစေ၊ ဘုရားသခင်က ထိုအသက်များ၏၊ ထိုဖန်ဆင်းခံသတ္တဝါများ၏ နောက်ဆုံး အဆုံးသတ်များကို သတ်မှတ်ခဲ့သည့်ပုံစံ မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ သင် မဖြစ်မနေ ရှင်းလင်းစွာ တွေ့ရမည့်အရာ တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၃)၊ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ဟောပြောဆွေးနွေးချက်များ၊ ဧဝံဂေလိတရားဟောခြင်းသည် ယုံကြည်သူများအားလုံး ကောင်းမွန်စွာ ဖြည့်ဆည်းရမည့် တာဝန်ဖြစ်သည်) ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်စီရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းက ဘုရားသခင်ရဲ့ လက်တော်ထဲမှာ ရှိတယ်၊ လူတစ်ယောက် ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်လို သေရမယ်ဆိုတာ ဘုရားသခင်က ကြိုတင်ပြဋ္ဌာန်းထားပြီးသားဆိုတာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကနေ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ လူတစ်ယောက် သေဆုံးဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီသေခြင်းတွေရဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေက အရမ်း ကွာခြားပါတယ်၊ ပြီးတော့ လူတွေရဲ့ နောက်ဆုံး အဆုံးသတ်တွေနဲ့ ပန်းတိုင်တွေက မတူကြပါဘူး။ သခင်ယေရှုက လူဇာတိခံယူထားတဲ့ ဘုရားသခင် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ အသိအမှတ်ပြုခဲ့တဲ့ သခင်ယေရှုရဲ့ တပည့်တော်တွေလိုပါပဲ၊ သူတို့က အဆုံးထိ ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိနိုင်ခဲ့ကြတယ်၊ ကိုယ်တော်အတွက် သက်သေခံချက်မှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ဖို့ သူတို့အသက်တွေကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြတယ်။ ခေတ်အဆက်ဆက်က သူတော်စင်အများကြီးဆိုရင်လည်း သခင်ဘုရားရဲ့ ဧဝံဂေလိတရား ပြန့်ပွားဖို့အတွက် အာဇာနည်တွေအဖြစ် အသေခံခဲ့ကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ သေခြင်းတွေက တန်ဖိုးရှိပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ ဇာတိပကတိတွေက ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ သေဆုံးခဲ့ရပေမဲ့၊ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက မသေခဲ့ပါဘူး။ နောက်ဆုံးသော ကာလမှာ၊ ဒီဘုရားမဲ့ဝါဒီ နိုင်ငံမှာ ကျွန်တော်တို့ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပြီး တာဝန်တွေ ထမ်းဆောင်ကြတာ၊ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုတွေနဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့လည်း အတိတ်က သူတော်စင်တွေရဲ့ နမူနာကို လိုက်နာသင့်တယ်၊ သေသည်အထိ ဘုရားသခင်နောက်ကို လိုက်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု ရှိသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင် စီစဉ်ညွှန်ကြားထားတဲ့ ဒီအခြေအနေမှာ၊ ဘယ်လို လွတ်မြောက်ရမလဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လို ကာကွယ်ရမလဲ ဆိုတာကိုပဲ ကျွန်တော် တွေးနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်မှာ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်း၊ သစ္စာစောင့်သိခြင်း မရှိခဲ့ဘူး၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေအပေါ် ဘာမေတ္တာမှလည်း မရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့် ဇာတိပကတိက အသက်ရှင်နေပေမဲ့၊ သမ္မာတရားကို ကျွန်တော် လက်တွေ့မလုပ်ဆောင်ခဲ့ဘူး၊ စစ်မှန်တဲ့ သက်သေခံချက် မရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဘုရားသခင်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို လုံးဝ မရခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်သာ သမ္မာတရားကို မလိုက်စားရင်၊ နောင်တမရရင်၊ မပြောင်းလဲရင်၊ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ဖယ်ရှားရှင်းလင်းခံရမှာ။

နောက်ပိုင်းမှာ၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် နှစ်ပိုဒ်ကို ကျွန်တော် ဖတ်ပြီး လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ဖို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု တွေ့ခဲ့တယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ “ဘုရားသခင်အတွက်သက်သေခံပြီး အဆင်းနီသော နဂါးကြီးကို အရှက်ရစေရန်အတွက် လူတစ်ဦး၌ အခြေခံသဘောတရားတစ်ခု ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုနှင့် ပြည့်မီရမည်- စိတ်နှလုံးထဲ၌ ဘုရားသခင်ကိုချစ်ကာ သူ၏နှုတ်ကပတ်တော်များထဲသို့ ဝင်ရောက်ရမည်။ အကယ်၍ သင်သည် နှုတ်ကပတ်တော်များထဲသို့ မဝင်ရောက်ပါက၊ စာတန်ကို အရှက်ရစေရန် မည်သို့မျှဖြစ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သင်၏အသက်တာ၌ ကြီးထွားခြင်းအားဖြင့်၊ သင်သည် အဆင်းနီသော နဂါးကြီးကို ပုန်ကန်ပြီး၊ ယင်းအပေါ် လုံးဝအရှက်ကွဲစေလေသည်။ ဤအရာသည်သာ အဆင်းနီသော နဂါးကြီးကို အမှန်တကယ် အရှက်ရစေခြင်း ဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ ဘုရားသခင်၏ လက်ရှိအမှုတော်ကို သိသောသူများသာလျှင် ဘုရားသခင်ကို အစေခံနိုင်သည်) “လူတို့က သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရန် ရွေးချယ်ပါက သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားများကို သူတို့ဆုံးရှုံးသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ထာဝရအသက်ကို သူတို့ရရှိနေကြသည်။ ထိုသူတို့မှာ အတော်ဆုံးသောသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ လူတို့သည် မိမိတို့၏ အကျိုးစီးပွားများအတွက် သမ္မာတရားကို စွန့်လွှတ်လျှင် ၎င်းတို့သည် အသက်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းတို့ကို ဆုံးရှုံးရလေသည်။ ထိုသူတို့မှာ အမိုက်မဲဆုံးသောသူများ ဖြစ်သည်။ မိမိတို့၏ အကျိုးစီးပွားများကိုဖြစ်စေ၊ သမ္မာတရားကိုဖြစ်စေ လူတစ်ဦး ရွေးချယ်သည့်အရာသည် အလွန့်အလွန် ထုတ်ဖော်သည်။ သမ္မာတရားကို ချစ်မြတ်နိုးသောသူတို့က သမ္မာတရားကို ရွေးချယ်ကြလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ကျိုးနွံနာခံရန် ရွေးချယ်ပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ သူတို့က သမ္မာတရားကို လိုက်စားရန်အတွက် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်၏ အကျိုးစီးပွားများကို စွန့်ပစ်ကြရန် သာ၍လိုလားသည်။ သူတို့ မည်မျှပင် ဒုက္ခခံရမည်ဖြစ်စေ ဘုရားသခင်ကျေနပ်စေဖို့ သက်သေရပ်တည်ရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားကြသည်။ ဤသည်မှာ သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်းနှင့် သမ္မာတရား လက်တွေ့ကျမှုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း၏ အခြေခံ လမ်းကြောင်းပင်ဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၃)၊ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ဟောပြောဆွေးနွေးချက်များ၊ လူတစ်ယောက်၏စိတ်သဘောထားကိုသိခြင်းသည် ၎င်းပြောင်းလဲခြင်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်၏) ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ၊ ဇာတိပကတိကို ပုန်ကန်ပြီး ကိုယ်ကျိုးစီးပွားတွေကို ဘေးဖယ်ထားရမယ်ဆိုတာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကနေ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်တယ်။ ဒါက ကျွန်တော့် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားတွေကို စွန့်စားရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဆုံးရှုံးရမယ် ဆိုရင်တောင်၊ အသင်းတော်ရဲ့ အလုပ်ကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းရဦးမှာဖြစ်သလို ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေရဲ့ ဘေးကင်းရေးကိုလည်း ကာကွယ်ရပါမယ်။ လီယူမင် ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာ၊ တာဝန်တွေရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကြောင့် ညီအစ်ကိုမောင်နှမ တချို့ ကျွန်တော့်အိမ်ကို ခဏခဏ ရောက်လာကြတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ အရင်က အဖမ်းခံခဲ့ရဖူးတဲ့ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လည်း ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တွေးမိတယ်၊ “ရဲတွေက ကားတွေနဲ့ လမ်းတွေကို ခဏခဏ ကင်းလှည့်နေတာ၊ ရဲတွေဆီမှာ ဒီညီအစ်ကိုရဲ့ မှတ်တမ်း ရှိပြီးသား၊ ပြီးတော့ ငါ့အိမ် လာတဲ့လမ်းမှာ စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ရဲတွေသာ စောင့်ကြည့်နေရင်၊ ငါ အနှေးနဲ့အမြန် သေချာပေါက် အဖမ်းခံရမှာပဲ” လို့ပေါ့။ ကျွန်တော် ထပ်ပြီး သူရဲဘောကြောင်သလို ခံစားခဲ့ရပါတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အိမ်ကို အရမ်း ခဏခဏ မလာကြဖို့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို ပြောလိုက်ဖို့ တွေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဒီကို လာတာက သူတို့တာဝန်တွေရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကြောင့် ဖြစ်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်သာ ဒီလို ပြောလိုက်ရင်၊ သူတို့ကို သေချာပေါက် ဘောင်ခတ်သလို ဖြစ်သွားမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိတယ်။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ဧည့်ခံခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရင်အတွေ့အကြုံကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါမှာ၊ ကျွန်တော့် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားတွေကိုပဲ ထည့်စဉ်းစားလို့ မဖြစ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ အရာအားလုံးက ဘုရားသခင်ရဲ့ လက်တော်ထဲမှာ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်၊ ပြီးတော့ အသင်းတော်ရဲ့ အလုပ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ကျွန်တော် ဦးစားပေးသင့်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဘုရားသခင်ကို ဆုတောင်းပြီး၊ အရာအားလုံးကို ကိုယ်တော့်ဆီ အပ်နှံလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အရင်လို ဘောင်ခတ်ခံထားရသလို မခံစားရတော့ဘူး။

ဒီအချိန်အတွင်း ကျွန်တော့်အတွေ့အကြုံတွေကို ပြန်ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကြည့်တော့၊ ကျွန်တော့်သဘာဝက တကယ်ကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး၊ ဘုရားသခင်အပေါ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ယုံကြည်ခြင်းက အရမ်း အားနည်းနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်လာတာ နှစ်တွေကြာပြီဆိုပေမဲ့၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ အနန္တတန်ခိုးနဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာအပေါ် စစ်မှန်တဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှု မရှိသလို၊ သမ္မာတရား လက်တွေ့ကျမှုလည်း လုံးဝ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို ဧည့်ခံတဲ့ ဒီအတွေ့အကြုံက ကျွန်တော့်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်တာ ဖြစ်သလို၊ ကျွန်တော့်အတွက် ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းလည်း ဖြစ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုနဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ပြသပြီး သမ္မာတရားကို လိုက်စားဖို့ လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့တာပါ။ ဘုရားသခင်ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။